Παράξενο να μπαίνεις σ’ένα σπίτι που του λείπει μια παρουσία
Μια ουσία
Που έγινε απουσία
Ένας καναπές που άλλαξε θέση
Μαξιλάρια που πια δε ζεσταίνονται
Κι η μυρωδιά που άλλο δεν ποτίζει τον αέρα
Όλα μπορεί να θυμίζουν την ίδια κατάσταση
Έπιπλα, χαλιά κι οθόνες
Μα τίποτα τώρα δεν είναι ίδιο
Γιατί το σπίτι χάνοντας μια ψυχή
Χάνει λίγη κι απ’τη δική του
Αλλάζει η αίσθησή του
Δίχως τον άνθρωπο που το κράταγε
Κι αν γεμάτο μοιάζει στο μάτι το σπίτι
Δεν είν’άλλο από’να άδειο σπίτι
Φτάνει πάντα αυτή η στιγμή, κάτι σαν ανάγκη του σπιτιού που υπακούει στους νόμους της ζωής… αδειάζει αλλά πάντα αφήνει κληρονομιά σε αυτόν που το αντικρίζει άδειο, κληρονομία να το γεμίσει και πάλι…
Σε προσέχω να ξέρεις..
Φιλί 🙂
Ευχαριστώ για το σχόλιο Μάνια!