Έξι κλίνες αράδα κι αντίκρυ
Έξι κλίνες, έξι ψυχές
Συντροφεύουν η μια την άλλη
Ανακυκλώνοντας τον αέρα του θανάτου
Άλλη στα 80
Άλλη στα 85
Άλλη στα 90
Τερμάτισαν το παιχνίδι της ζωής τους όλες
Κάποτε κοπέλες ήσαν
Χαρούμενες, παραδομένες στον έρωτα και την αγάπη
Έδωσαν όσα δεν ήξεραν πως έχουν
Μ’ανοιχτές αγκάλες και τρεμάμενα νεύρα
Άντεξαν όλους τους πόνους της ύπαρξης
Κάνοντας πολλές στροφές γύρω από τον ήλιο
Σα γεννήθηκαν, Μαρίες και Καλλιόπες τις ονόμασαν
Ειρήνες και Ελένες, μαύρα μάτια ή γαλανά
Στο πρόσωπό τους φώλιαζαν
Άλλη από εδώ κι άλλη από εκεί
Άγνωστες μεταξύ αγνώστων
Περπάτησαν χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν ως εδώ
Εδώ στο σήμερα, στο τώρα, σε έναν θάλαμο
Κάποιου τυχαίου, πάντοτε περίφημου, νοσοκομείου
Λίγο αφότου αφήσαν τα επείγοντα
Τώρα μένουν στα κρεβάτια τους
Κάνοντας παρέα δίχως να το ξέρουν
Ούτε μιλιά, ούτε λαλιά
Μόνο ανάσες που βγαίνουν από κοιμισμένα σώματα
Μια που βογκά, μια που κουνάει το ποδαράκι της
Ζητώντας ίσως κάποια βοήθεια
Σα σήμα SOS, σε μια ακτή που τη βρέχουν τα κύματα
Άγνωστες στη ζωή, φιλενάδες στον θάνατο
Περιμένουν το τέλος, ασθμαίνοντας πνιχτά
Τι ιστορίες, τι γέλια και τι χάχανα
Αυτός ο θάλαμος θα άκουγε, λίγο μόλις καιρό πριν
Τότε, που τα κορίτσια ξυπνούσαν και σηκώνονταν
Τότε, που στέκονταν και περπατούσαν
Τότε, που το μυαλό κρατούσε ακόμη τα ηνία
Θα μοιράζονταν τις χαρές μα και τους πόνους τους
Την πολλή δουλειά, τις πονεμένες γέννες, τα ροζιασμένα χέρια τους
Ονόματα συντρόφων, παιδιών, εγγόνων
Καμάρια όλα τους στα χείλη ανεβασμένα
Νοήματα που τους κράτησαν μια ζωή στα πόδια
Μανάδες που έγιναν γιαγιάδες
Πάντοτε παιδούλες
Αγαπημένοι τους τις επισκέπτονται
Αλλάζοντας δυο κουβέντες της παρηγοριάς
Και βλέμματα που μυρίζουν τον θάνατο
Ξύπνα μάνα, ξύπνα γιαγιά
Απάντηση καμιά
Ξύπνα κορίτσι μου
Αγαπημένη κόρη
Κι ήρθα να σε πάρω για ταξίδι μακρινό
Στον κόσμο της ανυπαρξίας
Σήμερα η μια
Αύριο η άλλη
Καμπάνες στο χωριό
Σημαδεύουν τον αέρα
Να πιάσουν κύμα γοερό
Να μοιραστούν τα κακά μαντάτα
* Αφιερωμένο στα γερασμένα κορίτσια που χαροπαλεύουν στα όνειρά τους.