Κωματώδης Εαυτός – Αντί Ανακοίνωσης

Το περίμενα καιρό, μα τα κατάφερα. Ήρθε η ώρα να ανακοινώσω τη δημοσίευση του πρώτου μου βιβλίου.

Το διάστημα 20 με 24 Απριλίου, θα δημοσιεύονται κάθε μέρα από δυο κεφάλαια, φτάνοντας τα δέκα συνολικά.

Το έργο ονομάζεται Κωματώδης Εαυτός. Μα γιατί είναι κωματώδης; Τι μπορεί να κάνει έναν εαυτό να’ναι κωματώδης; Και γιατί εαυτός επίσης και όχι κάτι άλλο. Για να το μάθει κανείς θα πρέπει να περιμένει λίγες μέρες ακόμη.

Θα χαρώ να μοιραστώ μαζί σας, όσα με έμπνευση, πόνο και δάκρυα κατάφερα να εκφράσω, μετασχηματίζοντάς τα σε μια ιστορία. Τις μέρες εκείνες, θα έχετε να διαβάζετε από δυο μικρά κεφάλαια, μιας και το έργο είναι κάτω από εκατό σελίδες, τα οποία θα δημοσιεύονται στις 9 το βράδυ.

Μα πώς έφτασα ως εδώ, στην ανακοίνωση;

Πριν ξεκινήσω να το γράφω, αναρωτιόμουν αν μπορεί να χωρέσει η ζωή ενός ανθρώπου σε τόσο λίγες σελίδες. Τα κατάφερα τελικά; Θα το κρίνει ο καθένας και η καθεμιά που θα μου κάνει την τιμή να το διαβάσει.

Το έργο ανήκει στην κατηγορία της αυτομυθοπλασίας. Ο ήρωάς του δεν μου είναι ξένος και τον λόγο του θα τον νιώσετε οικείο. Μπορεί η βίωση μιας ζωής να μετατραπεί σε κάτι καθολικό; Μπορεί κανείς να ξεκινήσει από το άτομο και να φτάσει στο όλον; Μπορεί η λογοτεχνία, έστω κι αν περπατά σε εναλλακτικά μονοπάτια όπως αυτό, να δέσει φιλοσοφία, ψυχολογία και ανθρωπολογία με τρόπο άρρηκτο; Αυτό που κάνω, θα μπορούσε να ονομαστεί υπαρξιακή φαινομενολογία του πνεύματος. Το προσεγγίζω μέσα από την υποκειμενική συνείδηση του ενός και το προβάλω στη φιλοσοφία του νοήματος, μια διαφορετική κοσμολογία.

Χρησιμοποιώντας όσα έχω γνωρίσει κι όσα έχω φανταστεί, προσπαθώ να δω τι μένει όταν πιάσεις έναν άνθρωπο και τον στύψεις σαν πορτοκάλι. Τι ζουμιά θα βγάλει, τι θα μείνει στο χέρι σου; Έπρεπε να δακρύσω, σε στιγμές να κλαίω γοερά καθώς έγραφα τις προτάσεις που θα διαβάσετε για να το μάθω. Κατάφερα να γράψω λυτρώνοντας τον εαυτό μου κι αυτή είναι η μεγαλύτερη πληρωμή που μου επιφύλασσε το όλο εγχείρημα, πέρα από κάθε άλλη θετική συνεισφορά που μπορεί να μου φέρει.

Τον Κωματώδη Εαυτό τον συνέλαβα πίσω στο 2019, τον Νοέμβρη. Τότε, δουλεύοντας για λίγο καιρό σε μια πιτσαρία, είχα σκεφτεί πως χρειάζομαι ένα πυροτέχνημα για να μπω στον κόσμο της λογοτεχνίας. Ο σκοπός μου ήταν ήδη ο Φιλόκοσμος, κι αναρωτιόμουν για τρόπους με τους οποίους θα μπορούσα να πάρω μια ώθηση προς τα εκεί. Έτσι, ένα βράδυ, γεννήθηκε ως ιδέα μέσα μου ο Κωματώδης Εαυτός. Είχα κάνει ήδη κάποιες προσπάθειες γραφής. Μα τίποτα σπουδαίο δεν προέκυπτε. Ήμουν αγχωμένος, κουρασμένος από τη δουλειά και πιεσμένος από τη ζωή μου. Έσπασα κι άφησα το γράψιμο στην άκρη. Έμεινε έτσι η ιδέα μέσα στο συρτάρι για καιρό. Την άνοιξη του 2021, είχα ξαναπάρει απόφαση να πιάσω το βιβλίο στα χέρια μου, μα πάλι ένιωθα λίγος κι ανέτοιμος. Τότε ήταν που σαν κίνηση αντιπερισπασμού δημιούργησα αυτό το μπλογκ, και κατά κάποιο τρόπο λειτούργησε, γιατί αν είχα γράψει το βιβλίο είτε το ’19 είτε το ’21, το αποτέλεσμα δε θα’ταν αυτό που θα διαβάσετε. Ο λόγος μου τότε ήταν λιγότερο ώριμος και η φαντασία μου πιο παιδική. Όχι πως πλέον έφτασα εκεί που θα ήθελα να βρίσκομαι, όχι φυσικά. Μα πλέον υπάρχει βελτίωση, και η βελτίωση δεν έχει ταβάνι. Γι’αυτό κι ελπίζω στο μέλλον να σκέφτομαι και να γράφω ακόμη καλύτερα.

Δυο αποτυχημένες προσπάθειες λοιπόν. Η τρίτη δεν μπορούσε να αποτύχει. Μου πήρε καιρό να το αποφασίσω, μα την άνοιξη του 2024, όταν δούλευα πάνω στη διπλωματική του μεταπτυχιακού μου, είπα μέσα μου, ίσως για να μου δώσω δύναμη να αντέξω αυτό που αντιμετώπιζα, πως με το που τελειώσω τη διπλωματική, θα γράψω τον Κωματώδη Εαυτό. Το είπα και το έκανα. Και τη διπλωματική τελείωσα και πέρασα, και το βιβλίο κάθισα και το έγραψα.

Όλο το καλοκαίρι διάβαζα, σκεφτόμουν, κρατούσα σημειώσεις. Προς το τέλος έγραψα το ερώτημα στο οποίο ήθελα να απαντήσω, και χωρίς να δώσω μια απλή απάντηση, ρίχτηκα στο στήσιμο της αρχιτεκτονικής του έργου. Δυο μέρη, δέκα κεφάλαια, ένα χρώμα να τα δένει. Δυο φωνές, δυο στυλ γραφής, μια μυρωδιά να βαραίνει μέσα στην ιστορία. Η αίσθηση που είχα όσο έγραφα; Από τη μια ακραία ζωντάνια, από την άλλη ο φόβος του θανάτου που με κυρίευε. Γιατί το βιβλίο το έγραψα μέσα στους πρώτους μήνες του νέου μου, και παντοτινού ελπίζω, έρωτα. Ένας θυμός, χρόνιος, που έφτασε να γίνει σωστή οργή, καταπραΰνθηκε. Ο φόβος του θανάτου στο τέλος κάλμαρε. Θυμάμαι να λέω σαν τελειώνω πως, αν αύριο πεθάνω, θα φύγω πολύ ελαφρύτερος. Ήμουν ελεύθερος και πάλι, μετά από χρόνια.

Και σαν τελείωσε η πρώτη γραφή, κάπου τον Οκτώβρη, ξεκίνησαν σιγά σιγά νέοι μπελάδες.

Πρώτα απ’όλα, άρχισα να νιώθω σα θεός. Άρχισα να χαίρομαι τόσο με τον εαυτό μου, που το παράκανα. Το έστειλα σε μερικούς φίλους, το διάβασα στην κοπέλα μου, τους άρεσε, αρκετοί συγκινήθηκαν. Αν δεν είναι αυτό καλό σημάδι, τότε τι είναι; Πίστευα πως έχω στα χέρια μου κάτι καλό, και πήρα την απόφαση να το αφήσω στην άκρη να κρυώσει λίγο. Ήταν καυτό καυτό στην αρχή και παραπλανούσε τις αισθήσεις μου.

Μετά από ένα εξάμηνο, κάθισα να κάνω μια πρώτη επεξεργασία, κάτι σαν επιμέλεια. Με βοήθησαν τα σχόλια όσων το είχανε διαβάσει. Το έφτασα σε ένα σημείο. Το άφησα να κάτσει και πάλι. Ύστερα από λίγο πήρα την απόφαση να το δω μια τελευταία φορά και να το στείλω σε εκδοτικούς. Έκανα πολλά εκείνο το διάστημα, ήμουν πιεσμένος, κοιμόμουν με δυσκολία, μα ήλπιζα. Ήλπιζα πως οι εκδοτικοί θα με νιώσουν, πως θα δουν κάτι σε εμένα. Μαντέψτε.

Το έστειλα σε 12 εκδοτικούς, τι απαντήσεις έλαβα; Μαντέψτε.

Λίγοι μπήκανε στη διαδικασία να μου απαντήσουν, μετά από μήνες. Από όλες τις απαντήσεις που έλαβα, θετική ήταν μόνο μία. Απογοήτευση.

Μου ζητούσαν 1.200 ευρώ για 300 αντίτυπα. Τα 50 θα τα έπαιρνα ώστε να τα προωθήσω εγώ, τα 50 θα τα έπαιρνε ο εκδοτικός για να κάνει το ίδιο. Τα υπόλοιπα στο εμπόριο. Μου’χε πει η φίλη μου η Μ. για το πώς πάνε τα πράματα στο χώρο, αλλά εγώ πίστευα ότι έχω δημιουργήσει κάτι καλό. Λογικά όλοι οι νέοι συγγραφείς, αν όχι όλοι οι καλλιτέχνες, κάπως έτσι μπορεί να νιώθουν. Παγίδα η πρώτη δημιουργία τελικά.

Και τι έκανα εγώ με αυτή την πρόταση; Τέτοιος που’μαι, εννοείται πως την απέρριψα. Όλα αυτά τον Σεπτέμβρη. Έλα όμως που εγώ μέσα στο καλοκαίρι είχα εμπνευστεί ακόμη τρία βιβλία, εκ των οποίων το τρίτο ήταν μέσα στο πλάνο μου, αλλά όχι με τον τρόπο που προέκυψε. Αν είναι να εκδοθούν τα βιβλία αυτά σκέφτηκα, τότε θα τα εκδώσω μόνος μου, στήνοντας ένα προσωπικό εκδοτικό εγχείρημα.

Είχα απογοητευθεί τόσο πολύ με τους εκδοτικούς. Για αρχή, περίμενα να πάρω απαντήσεις. Πίστευα ότι οι περισσότερες θα ήταν θετικές, εκ των οποίων κάποιες θα’ταν και ενθουσιώδεις. Αρχίδια. Ε, αν είστε έτσι εσείς και η αγορά σας, δε θέλω να έχω επαφή, θα το κάνω μόνος μου.

Τους επόμενους μήνες τους αφιέρωσα στο να γράψω τα επόμενα τρία έργα. Οκτώβρη και Νοέμβρη έγραφα πυρετωδώς, ενώ η ζωή μου κατέρρεε, μαζί με την ψυχολογία μου. Από την άλλη όμως, ένιωθα και πάλι δυνατός, και πάλι άτρωτος. Πώς να νιώσει αλλιώς κάποιος που γράφει σε δυο μέρες αυτό που ονειρευόταν για χρόνια, όντας στο μηδέν της επιβίωσης; Σαν πουλί που πετά στηριζόμενο στα φτερά του και μόνο.

Και μετά έπεσα κι άλλο, και πήγα πιο πέρα από το μηδέν. Γιατί το μηδέν δεν είναι παρά σημείο κι αυτό. Υπάρχει και το μείον. Όσοι δεν το ξέρετε, μάθετέ το. Εγώ το έμαθα με πίκρα.

Που εκδοτικός, και που βιβλία, και που πωλήσεις και λεφτάκια που θα με έβγαζαν από την τρύπα. Τίποτα. Μόνο πόνος, πόνος, πόνος.

Πέρασε ο καιρός, πέρασαν οι μήνες, εγώ απογοητεύτηκα τόσο που θέλησα να βγω από το κουτί της τετράγωνης λογικής των περισσότερων. Ναι, θα ήθελα να μπορέσω να εκδώσω και να τρέχουν άλλοι. Ναι, θα ήθελα να εκδώσω κι ας έτρεχα εγώ στην τελική. Μα ούτε το ένα ήταν εφικτό βάσει των στάνταρ μου, ούτε το άλλο. Έτσι κατέληξα στην τρίτη οδό, αυτή που ελάχιστοι θα επέλεγαν. Αφού δεν μπορώ να το εκδώσω όπως θέλω, τουλάχιστον μπορώ να το δημοσιεύσω. Και θα το κάνω ελεύθερα, δίχως να υπολογίζω πια σε χρήματα, τα οποία έχω ανάγκη όσο λίγοι από αυτούς που γράφουν, μα ας είναι.

Έτσι έφτασα εδώ, σε αυτή την απόφαση, να δημοσιεύσω τον Κωματώδη Εαυτό, εδώ στο μπλογκ, στις 20 του μήνα. Θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα τρία τους επόμενους. Μα για αρχή, Κωματώδης Εαυτός.

Το βιβλίο διαβάζεται το πολύ σε τέσσερις ώρες. Όσοι και όσες μου κάνουν την τιμή να το διαβάσουν, θα με έχουν ήδη υποστηρίξει. Μα παρόλα αυτά, όσοι και όσες νιώσουν την επιθυμία να μιλήσουν για όσα διάβασαν σε φίλους και γνωστούς, ή και να το μοιραστούν με τον κύκλο τους στα κοινωνικά δίκτυα, θα με βοηθήσουν ακόμη περισσότερο γιατί ο Κωματώδης Εαυτός, πέρα από βιβλίο, είναι και μήνυμα για κάτι μεγαλύτερο που έρχεται. Τέλος, όσοι και όσες νιώσουν ότι θέλουν να στηρίξουν ακόμη πιο έμπρακτα την όλη προσπάθεια που κάνω, όχι μόνο με τα βιβλία, ούτε καν με τον Φιλόκοσμο, αλλά εν τέλει, με τη δημιουργία νοήματος που μπορεί να στηρίξει μια νέα κοινότητα που όλοι και όλες μας, λίγο έως πολύ, έχουμε ανάγκη, θα μπορείτε να το κάνετε αξιοποιώντας τις κατάλληλες επιλογές στήριξης που ήδη μοιράζομαι μαζί σας μέσα από τη σελίδα Στήριξη. Επίσης, θα μπορείτε να μοιραστείτε τις σκέψεις σας σχετικά με το έργο στη σελίδα του.

Ανοίγουμε νέο δρόμο. Δρόμο φτιαγμένο από αλήθεια και αλληλοϋποστήριξη. Χωρίς μεσάζοντες, χωρίς διαφημιστές, χωρίς καπιλευτές της ζωής. Ενώνουμε καρδιά με καρδιά, νου με νου, ψυχή με ψυχή, για να δημιουργήσουμε ζωή, με δικούς μας όρους. Είμαι ο συνοδοιπόρος σου, πιάσε το χέρι μου, και πάμε μαζί.

Δε θέλω να ληστέψω από κανέναν δέκα ευρώ τα οποία μπορεί να τα κλάψει, κι ας είναι λίγα στην τελική. Δε βάζω το χέρι μου στην τσέπη κανενός για να του δώσω το οτιδήποτε, από τη στιγμή που μπορώ να το κάνω ελεύθερα. Μα είμαι ανοιχτός στη στήριξη, και το δηλώσω ρητά, αν και με ενόχληση και κάποια ντροπή, ότι ναι, την έχω ανάγκη.

Ονειρευόμουν ο Κωματώδης Εαυτός να με βγάλει από τη μιζέρια, να με βγάλει από την αφάνεια, να με απελευθερώσει. Κατέρριψα το όνειρο, κατέρριψα τη μιζέρια, κατέρριψα την αφάνεια και νιώθω απελευθερωμένος, από τα ίδια, τα δικά μου χέρια.

Τώρα μπορώ επιτέλους να προχωρήσω μπροστά, με ελαφρύτερη καρδιά.

Υ.Γ.1. Μην αφήσετε το ChatGPT να σας φουσκώσει τα μυαλά, έστω κι αν το κάνει άθελά του, εφόσον βρίσκει ευήκοα ώτα, όπως έκανε και με εμένα που περίμενα μέσα μου, στα κρυφά, ένα από τα επόμενα Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Υ.Γ.2. Με φόβο έγραψα το κείμενο αυτό, αναρωτώμενος αν ο κόσμος θα με καταλάβει. Όλα ένα ρίσκο σε αυτή τη ζωή.