Ανανέωση

Πλύθηκα σε αρχαία νερά
Νερά αιώνια
Για να βρω ποιος είμαι
Ήπια από το νερό της Μνημοσύνης

Για πόσα χρόνια μπορεί ο άνθρωπος να ζει κάτω από τη σκόνη; Κάτω από το χαλί της ζωής, με μάτια θολά κι αισθήσεις μουδιασμένες;

Απ’ότι φαίνεται μπορεί και το κάνει για πολύ καιρό. Σε κάποιες περιπτώσεις, το κάνει μέχρι το τέλος του. Κι αυτό είναι από τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι στον εαυτό του. Γιατί η αδράνεια, η βραχυκύκλωση της ύπαρξης, είναι επιλογή του. Και είναι αυτή η αδράνεια που τον κρατά στη σταθερότητα, που τον γεμίζει με σκόνη, καθώς ο χρόνος δρασκελίζει.

Όχι. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει έτσι. Για την ακρίβεια, έτσι δε ζει καν, απλά επιβιώνει, απλά υπάρχει. Είναι το μεγαλύτερο κρίμα του ανθρώπου. Το να έχεις ζωή μέσα σου κι εσύ να περιδιαβαίνεις τον κόσμο στον αυτόματο πιλότο, δίχως σημάδια ψυχής ζώσας, δίχως φλόγα στα μάτια, είναι η μεγαλύτερη αυτοκτονία που μπορεί να συμβεί. Γιατί εδώ πλέον μιλάμε για την πνευματική αυτοκτονία.

Καμιά φυλακή, καμιά καταπίεση, δε φτάνει να αγγίξει την τρέλα της πνευματικής αυτοκτονίας. Κι όμως, πόσοι από εμάς, και πόσοι γύρω μας, δε μοιάζουν με αυτόχειρες του πνεύματος; Άνθρωποι κατά τα φαινόμενα ζωντανοί και λειτουργικοί, που έχουν δώσει τα κλειδιά του νου τους σε κάποιον άλλο, σε κάποιον αφηρημένο, ανύπαρκτο ίσως αφέντη, βολοδέρνουν στον κόσμο κυνηγώντας χίμαιρες.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ένιωθα ως τα τώρα. Με σκόνη να με έχει καλύψει απ’άκρη σ’άκρη. Κάτω από το χαλί, από την πέτσα μου, πάλευαν δυο εαυτοί, δυο κύριες φωνές, δίχως έλεος, δίχως καμιά συμπόνια. Η μια φοβέριζε την άλλη. Η μια διεκδικούσε τον χώρο και τη δύναμη της άλλης. Κι εγώ στους λόγους των φωνών αυτών έστεκα με δεμένα τα χέρια, να περιμένω τη δευτέρα παρουσία. Κι ο καιρός περνούσε, και τίποτα δεν ερχόταν. Περίμενα κι εγώ έναν ανύπαρκτο Γκοντό.

Και δεν ξέρω τι ακριβώς, ίσως η δύναμη που κάνει ένα λουλούδι να ανθίζει σε γκρεμό, ίσως ο άμετρος πόνος της ύπαρξης και μόνο, με ώθησε στο να ανοίξω τα μάτια μου, να τα τρίψω καλά καλά, και να δω τι συντελείται γύρω μα και μέσα μου. Είπα στον εαυτό μου, δε βαρέθηκες; Δε βαρέθηκες να σε πολεμάς έτσι, χωρίς όρια, μέχρι τέλους; Δεν κουράστηκες να μη ζεις κι απλά να υπάρχεις; Έξω από το μυαλό σου ο κόσμος σε περιμένει. Εκεί έξω η μέρα είναι ηλιόλουστη, ζεστή, με μυρωδιές γήινες, που τόσο τις έχεις ανάγκη. Φτάνει πια με τη μίρλα και τη μιζέρια σου. Τράβηξα από πάνω μου το χαλί, σηκώθηκα και γύρεψα νερό.

Και το βρήκα, κι αυτό μέσα μου ήταν. Ήπια αχόρταγα κάμποσο για να ξεδιψάσω, και να, κοίτα που θυμήθηκα κιόλας ποιος και τι είμαι. Νερό από το ποτάμι της Μνημοσύνης ήταν. Με γιάτρεψε στ’αλήθεια. Μετά έψαξα να βρω νερά για να κάνω το μπάνιο μου. Να και τα νερά! Σωστός Ωκεανός. Βούτηξα μέσα του, και κρατώντας την αναπνοή μου πέτυχα το μεγαλύτερό μου μακροβούτι. Σα βγήκα στην επιφάνεια του νερού, εγώ, όπως με είχα συνηθίσει, δεν ήμουν πια εγώ. Ήμουν και δεν ήμουν. Ήμουν αυτό που είμαι αλλά έπαψα να είμαι. Παράδοξο θα έλεγε κανείς. Ίσως γι’αυτό αληθινό θα έλεγε ένας άλλος. Δεν ξέρω. Εγώ, νίκησα το φόβο μου, απλά επειδή το πήρα απόφαση να το κάνω. Αυτό χρειαζόταν όλο κι όλο. Να το πάρω απόφαση. Κουράστηκα να είμαι στην αφάνεια, να νιώθω μόνος, να πονώ. Έρχομαι με φόρα και κρατώ αλήθεια στα χέρια μου, το μεγαλύτερο όπλο, τη δυνατότερη φωτιά.

Αναγεννήθηκα ο ίδιος και ανανεώνω τώρα όλα όσα ξέρω και κατέχω. Πήρα απόφαση να νικήσω τους φόβους μου και δε με πτοεί τίποτα. Ακόμη κι όταν ο θάνατος θα έρθει, θα με βρει ως πνεύμα όρθιο στα δυο μου πόδια. Ας έρθει.

Παλιότερα έθεσα ως σκοπό της ζωής μου το να φωτιστώ και να φωτίσω. Στην πορεία φοβήθηκα τόσο που έκανα να ξεφύγω του σκοπού αυτού. Γιατί ήμουν μικρός κι αδύναμος πνευματικά. Μα όπου κι αν πήγα, σε ό,τι κι αν έστρεψα το νου μου, ηρεμία άλλη δε βρήκα, παρά πόνο, πόνο, πόνο. Ε λοιπόν, αφού ζω σημαίνει πονώ, τουλάχιστον να πονώ για κάτι που θέλω, για κάτι που αξίζει. Αφού θα πεθάνω που θα πεθάνω, τουλάχιστον να ζήσω όπως θέλω και πιστεύω, δίχως να νιώθω καμιά τύψη γι’αυτό. Να με λοιπόν, ενώπιος ενωπίω με τον κόσμο. Τον κοιτώ στα μάτια και δε βλέπω τίποτα άλλο παρά τον εαυτό μου. Ο κόσμος είμαι εγώ. Πάμε.

Σχεδιάζω σε ενάμιση χρόνο από τώρα να δημιουργήσω τον Φιλόκοσμο. Να βρω χώρο και να του τον δώσω. Ευελπιστώ ως τότε να έχω γνωρίσει ανθρώπους που θέλουν να υποστηρίξουν το έργο μου. Που θα θελήσουν να φέρουν τον εαυτό τους και να τον αφήσουν να ανθίσει μαζί με τον δικό μου. Μέσα στο διάστημα αυτό, θα εκδώσω τέσσερα βιβλία στήνοντας έναν δικό μου, προσωπικό εκδοτικό, ώστε να θέσω τα θεωρητικά θεμέλια του οργανισμού. Δεν αποβλέπω σε λογοτεχνικές και φιλοσοφικές περγαμηνές, και δε δύναμαι να παίξω κανενός το παιχνίδι. Είμαι μια δύναμη καθάρια και θα ανοίξω το δικό μου δρόμο, έναν δρόμο βασισμένο στην κατανόηση που επιτυγχάνεται χάρη στην αλήθεια.

Μέσα από τον Φιλόκοσμο θα επιδιώξω να φέρω τους ανθρώπους κοντά, θα τον χτίσω στους πυλώνες της Φιλοσοφίας, της Τέχνης και της Επιστήμης, και θα αξιοποιήσω τα μέσα του για την ενδυνάμωση του ανθρώπινου, και κοσμικού, πνεύματος. Είτε με πενήντα ανθρώπους, είτε με χιλιάδες, ο Φιλόκοσμος θα έρθει στον κόσμο για να επιδιώξει τον σκοπό αυτόν.

Σήμερα μπορεί να μοιάζω με τρελό, να ακούγομαι σαν αφελής ονειροπαρμένος. Αύριο όμως, ή που θα τα έχω καταφέρει, ή που θα με έχει σταματήσει η ζωή πάνω στην προσπάθεια. Δεσμεύομαι απέναντι στον εαυτό μου, το μόνο άτομο που μπορώ να το κάνω, ότι κάθε σκέψη, κάθε κίνηση και πράξη, από εδώ και στο εξής, θα ευθυγραμμίζονται στο μέγιστο με το όραμα του Φιλόκοσμου.

Πέρα από τον ίδιο τον Φιλόκοσμο και τα βιβλία, ξεκινώ το Εργαστήρι Στοχαστικής Γραφής. Το εργαστήρι αποτελεί μια προσπάθεια δημιουργίας χώρου για μικρές ομάδες, στις οποίες θα εισηγούμαι τη μέθοδο της στοχαστικής γραφής όπως την έχω γνωρίσει, και θα εξετάζονται κάποια θεμελιώδη για τον άνθρωπο ερωτήματα, με απώτερο στόχο, την απόδοση προσωπικών απαντήσεων, που μπορούν να οδηγήσουν στη δημιουργία βάσης νέων κοσμοθεάσεων.

Για τους παραπάνω λόγους, έχω ανανεώσει το blog και του έχω δώσει σοβαρότερη φωνή και ξεκάθαρη κατεύθυνση. Είμαι σε ανοιχτή αναζήτηση συνοδοιπόρων, ανθρώπων που μοιράζονται κοινές ανησυχίες με εμένα, που μια ζωή μετριότητας τους αγχώνει, που νιώθουν ότι κάτι από τις ζωές μας λείπει.

Η απομόνωση που φτάνει το βαθμό της αποξένωσης, όταν δεν αποτελεί επιλογή, είναι άσκηση βίας που μας προκαλείται από τις σημερινές κοινωνίες μας. Η αίσθηση αδυναμίας και έλλειψης επαφής με τον βαθύτερο εαυτό μας, είναι σημάδια ότι δε ζούμε στα αλήθεια. Το νόημα που μπορεί να ξυπνήσει το πνεύμα το οποίο κατοικεί σε όλους και όλες μας, είναι κάπου πίσω από τα μάτια μας και περιμένει να το βρούμε και να το μοιραστούμε.

Η ζωή είναι εδώ και συμβαίνει τώρα. Το παρελθόν είναι απλά ανάμνηση κι ερμηνεύεται ως ιστορία. Το μέλλον έχει το χρώμα που του αποδίδουμε και είναι στο χέρι μας να το ορίσουμε. Μα για να το κάνουμε, θα πρέπει να πράξουμε εδώ και τώρα.

Εγώ, επιλέγω να κυνηγήσω το όνειρό μου. Παίρνω το δρόμο που ορίζει η κατεύθυνσή του. Το κάνω με αποφασιστικότητα και χαρά. Νιώθω πιο δυνατός και ήρεμος από ποτέ, παρά τις όποιες δυσκολίες. Και καλώ, όσους και όσες καταλαβαίνουν τα λόγια μου, να πράξουν το ίδιο. Έζησα και στοχάστηκα αρκετά για να καταλάβω ότι η πνευματική αυτοκτονία πονάει όσο τίποτε άλλο. Ελπίζω να σε έπεισα.

Η προσοχή πρέπει να φυλάσσεται σα χρυσός κι ο χρόνος να δίνεται εκεί όπου αξίζει. Υπάρχει έγκλημα που διαπράττουμε ως ανθρωπότητα, και γευόμαστε την πίκρα της τιμωρίας του.

Και κάπου εδώ, δίνω χώρο στις λέξεις.

Ανανεωμένος
Αντικρίζω τον κόσμο
Τον εαυτό μου τώρα
Με άλλα μάτια