Ομίχλη

Μουντή μέρα
Διψασμένη για ήλιο
Κυριευμένη από την ομίχλη

Ομίχλη που θολώνει
Την ατμόσφαιρα
Έξω, μα και μέσα μου

Μουντή μέρα
Μουντός κι εγώ
Διψασμένος για ήλιο

Ομίχλη που θολώνει
Το είναι του κόσμου
Το είναι το δικό μου

Κυριευμένος από την ομίχλη
Εγώ ο ίδιος
Παρέα με τον κόσμο

Έχει εποχές η ψυχή του ανθρώπου;
Κυριεύεται το πνεύμα από τις εσωτερικές του καιρικές συνθήκες;
Ποια ομίχλη θολώνει το νου;
Ποια αντάρα σκεπάζει την καρδιά;

Το είναι που πηγάζει καμιά φορά μουντά
Κομμάτι που κόβω με μαχαίρι απ’την ομίχλη μέσα μου
Χορταίνει την ανάγκη μου για νόημα
Κι η ομίχλη αρχίζει σιγά σιγά να χάνεται