Ποιος είναι κατάλληλος για να μιλήσει για τον έρωτα;
Και τι εστί έρωτας, στο κάτω κάτω;
Που να βρω τις λέξεις, σε τι να χτίσω πάνω, και προς τι ο κόπος;
Στον έρωτα, ένα κι ένα, δεν κάνει δύο.
Στον έρωτα, ένα κι ένα, κάνει ένα, μα και άπειρο ταυτόχρονα.
Στον έρωτα, δυο ψυχές έρχονται κοντά, αγκαλιάζονται και πορεύονται μαζί, κι η πορεία τους δείχνει προς το άπειρο.
Ο καρπός του ενός διαιωνίζει το είδος και μέσα από το είδος την ίδια τη ζωή.
Ο κόσμος κάνει το θαύμα του και μέσω του έρωτα ξεδιπλώνει τον εαυτό του εις το διηνεκές.
Έρωτας είναι η κόλλα που μας συνδέει και μας φέρνει κοντά δημιουργώντας συμπαγές χάος.
Χωρίς τον έρωτα, ζωή δε θα υπήρχε.
Και ζω, σημαίνει μέσα σε όλα και βασανίζομαι. Ας βασανιζόμαστε τουλάχιστον από τον έρωτα.
Θαρραλέος σαν ερωτευμένος. Πιάνω το κουβάρι της καρδιάς μου. Ψάχνω για την άκρη του. Βρίσκω μια κλωστή.
Και την τραβώ, την τραβώ, την τραβώ.
Στον έρωτα, οι ερωτευμένοι, τρώνε την ψίχα των ψυχών τους.
Σύμμαχοι που πορεύονται έναντι σε όσα τους συνθλίβουν τη ζωή.
Μοιράζονται το μοναδικό και παντοτινό ταξίδι που οδηγεί στην ανυπαρξία.
Η αγάπη είναι παιδί του έρωτα.
Κι ο ενθουσιασμός παππούς της.
Πόσες λέξεις μας χρειάζονται πραγματικά για να μιλήσουμε για τον έρωτα;
Θαρραλέος σαν ερωτευμένος. Παίρνω το ρίσκο.
Στα καλά καθούμενα, συμβαίνει το αναπάντεχο, κι αντικρύζεις μέσα από ένα ζευγάρι φωτεινά μάτια μια ψυχή.
Το αναπάντεχο που συμβαίνει άπαξ.
Βλέπεις μια ψυχή να κατοικεί στις κόρες των οφθαλμών ενός ανθρώπου, και νιώθεις να μαγνητίζεσαι.
Αναστατώνεσαι, η προσοχή σου χάνεται, στο νου σου μπαίνει κάτι σαν ιός, μια νέα ιδέα που σε γοητεύει.
Ετοιμάζεσαι, παίρνεις θέση μάχης, είσαι συνειδητός κι εν ενεργεία.
Σε χρόνο dt, έχεις καταστρώσει κιόλας σχέδιο, στρατηγική ολόκληρη για την κατάκτηση της ψυχής που σε μαγεύει.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ακόμη και το τυχαίο, γίνεται αναμενόμενο, βήμα για να πατήσεις και να ελιχθείς στο κενό, προσεγγίζοντας τον πόθο.
Νιώθεις να χάνεις τον εαυτό σου, βρίσκοντας έναν άλλο, βαθύτερο εαυτό.
Κάτι σε σκουντά μπροστά, κάτι νιώθεις να σε τραβάει απ’τα μαλλιά, τι να’ναι αυτό;
Εκδηλώνεσαι, προσπαθείς να κάνεις καλή εντύπωση, ντρέπεσαι για τα αρνητικά σου, καυχιέσαι για τα θετικά.
Όλα ένας αχταρμάς. Μα κορδώνεσαι.
Φτερουγίζεις με τις λέξεις, να γοητεύσεις κι εσύ προσπαθείς. Τόσες ερωτήσεις ανείπωτες, τόσα συναισθήματα απερίγραπτα, παίρνουν μορφή και δίνουν ουσία μέσα σου.
Τι ενθουσιασμός είναι αυτός;
Σε κυριεύει. Σε εξυψώνει. Σε αφήνει να πέσεις. Ελεύθερη πτώση. Υπάρχει αλεξίπτωτο;
Τραυματισμένη και πονεμένη ύπαρξη που ξοδεύει τη ζωή της στην επούλωση, μια επούλωση που μοιάζει να διαρκεί αιώνες.
Μέσα στον άνθρωπο κατοικεί όλο το σύμπαν. Όλοι οι πρόγονοί του, εκεί βρίσκονται. Τους κουβαλά δίχως να το θέλει. Κι αυτοί, γίνονται φωνές, σκαρφαλώνουν στο λαιμό του, ντύνονται με λέξεις στο στόμα του, και διεκδικούν την αθανασία μέσα από τον ίδιο.
Ο έρωτας, δεν είναι ούτε θεός, ούτε δαίμονας. Ο έρωτας είναι η προσωποποίηση της ορμής μας για ζωή. Δεν ερχόμαστε εδώ για να δουλεύουμε, να τρώμε, να πίνουμε, να κάνουμε τις βόλτες μας. Ερχόμαστε ως μέσα της ίδιας της ζωής. Τι είναι ο πόνος που νιώθουμε μέχρι να ξεψυχήσουμε; Είναι το πάτημα που κάνει η ζωή πάνω μας για να προχωρήσει μπρος. Ο έρωτας, είναι μια δύναμη, η πιο δυνατή στον κόσμο. Είμαστε φτιαγμένοι από έρωτα, γι’αυτό και νιώθουμε να μας καλεί μονίμως.
Είμαστε ένα αντίγραφο αντιγράφων κι η βιολογία μας τείνει να μας ωθεί στη μεταβίβαση του εαυτού μας σε νέα αντίγραφα.
Μέσα στα αμέτρητα χρόνια, η ζωή βρήκε αυτό τον τρόπο ως τον καλύτερο για να μας χρησιμοποιεί για τον λόγο της.
Χαιρόμαστε με τον έρωτα, νιώθουμε πιο ζωντανοί, πως επιτέλους, όλα βγάζουν νόημα.
Υψωνόμαστε, πάμε όσο πιο ψηλά μπορούμε, παίρνουμε ρίσκα, κι ας μην έχουμε πάρει μαθήματα της πτώσης.
Το ταξίδι του έρωτα, του ώριμου ενθουσιασμού, παρακαλούμε κρυφά μέσα μας, να μας φέρει την αγάπη.
Η θέληση για δύναμη, το χέρι. Η ορμή της ζωής, το κλειδί. Πόρτα σαν ταφόπλακα, ο έρωτας ο μόνος τρόπος να την ανοίξουμε. Πίσω από την πόρτα, η αθανασία. Η ζωή, θα κάνει τα πάντα, για να μην πεθάνει. Μας καίει όλους, έναν έναν, σαν καυσόξυλα, στις φλόγες του έρωτα. Συντηρούμε τον κόσμο, μέσα από τον πόνο μας. Οι χαρές μας, ανάπαυλες στις κραυγές του είναι μας.
Θαρραλέος σαν ερωτευμένος. Γράφω ποίημα πριν η φυσαλίδα του ενθουσιασμού μου σκάσει και μ’αφήσει να πέσω στο κενό.
Σε είδα αναπάντεχα
Το βλέμμα σου με μαγνήτισε
Η ψυχή σου μου χαμογέλασε
Ένιωσα ένα σκίρτημα
Μπήκες στο μυαλό μου
Τι κάνεις εδώ;
Σου μίλησα σαν να σε ήξερα
Ίσως και να σε γνώριζα πάντα
Τα κύτταρά μου πάντως, σίγουρα
Κάτι με ωθεί πάνω σου
Κάτι με κάνει να θέλω να σε αγκαλιάσω
Γιατί άραγε;
Κάθομαι κοντά σου κι η ψυχή μου ανθίζει
Ανοίγει σαν παπαρούνα
Θέλω να σε μυρίσω
Να σε γευτώ
Νιώθω ζωντανός γύρω σου
Πως το κάνεις;
Ήρθα πιο κοντά σου
Η καρδιά μου δεμένη μ’ένα τριαντάφυλλο
Δεν μπορώ να την λύσω
Αν την λύσω θα χαθώ
Τίμημα της ζωής να με πληγώνουν τα αγκάθια
Θα με συγχωρέσεις;
Σχεδόν σε άγγιξα και πόνεσες
Τα δάκρυά σου πότισαν την διψασμένη μου ψυχή
Ένιωσα να παίρνω ανάσα μετά από καιρό
Κάτι μέσα μου άρχισε να πλημμυρίζει
Κάτι σαν ελπίδα
Πάλι τα ίδια;
Όσο περισσότερο σε κοιτώ
Τόσο πιο πολύ βυθίζομαι μέσα σου
Κολυμπώ κι ονειρεύομαι
Ονειρεύομαι και κολυμπώ
Θα’θελα να πνιγώ στα βάθη σου
Σε τρομάζω;
Θέλω να σε αγγίξω
Να σε χαϊδέψω
Να’ρθω κοντά και να σου σκάσω ένα φιλί
Μα κρατιέμαι
Μα κρατιέμαι…
Καλά δεν έκανα;
Πάμε να φύγουμε απο’δω
Πάμε να χαθούμε
Περπατάμε ανάμεσα σε ξένους
Σε αρχαίους τόπους
Το ίδιο ξένοι, το ίδιο αρχαίοι κι εμείς
Καλά δεν τα λέω;
Παραδομένος στην ήττα
Δεν έχω πια να ελπίζω σε τίποτα
Παρά μονάχα σε μια τελευταία κίνηση αξιοπρέπειας
Πλέκω το εγκώμιο του πεθαμένου έρωτά μας
Του έρωτα που γεννήθηκε νεκρός ήδη
Πόσα θα χάσουμε χάνοντάς τον;
Οι συνθήκες μας πνίγουν
Τα όνειρα απαιτούν θυσίες
Τα δελφίνια δε θα κολυμπήσουν δίπλα δίπλα
Οι οργασμοί δε θα μας απογειώσουν
Τα σ’αγαπώ δε θα ακουστούν ποτέ
Μ’ακούς;
Τρελός είμαι, σαν ερωτευμένος
Δεν έχω ιδέα για το τι λέω, σαν ερωτευμένος
Ελεύθερη πτώση, σαν ερωτευμένος
Αυτοκαταστροφικός, σαν ερωτευμένος
Θαρραλέος, σαν ερωτευμένος
Ξέρεις τι;
Νομίζω στο ξανάπα
Σε ευχαριστώ που υπάρχεις
Με ξεκλείδωσες δίχως να το θέλεις
Με απελευθέρωσες από τον εαυτό μου
Ανοίγω τις φτερούγες μου και πετώ ψηλά
Στοχαστής 