Αναμνήσεων Συλλογή

Είναι κάτι νύχτες που η καρδιά βαραίνει
Βαραίνει και βαραίνει
Μαύρη τρύπα γίνεται
Τραβά όλο το φως του νου
Ρουφά την ψυχή εντός της

Όρθιος μες στο παιδικό μου κρεβατάκι
Να κλαίω και να οδύρομαι
Αφήστε με να βγω απ’αυτή τη φυλακή
Τι ξύλινα σίδερα είν’αυτά;
Δε γεννήθηκα για να υπάρχω στα πλαίσιά σας

Ποδήλατο δίχως βοηθητικές ρόδες
Ένα χέρι να με ωθεί
Τράβα μπρος και μη σε νοιάζει
Κι αν πέσεις, δεν πειράζει
Πόσες φορές έπεσα για να μάθω να ισορροπώ

Καλυβάκι να στεγάσω τον πόνο μου
Στην αρχή με ξύλα κι ένα βελεντζάκι
Ξαπλώνω, κοιτώ το ταβάνι από χαρτόνι και βυθίζομαι στη στιγμή
Έπειτα με τούβλα το’χτιζα και το ξανάχτιζα
Ονειρευόμουν την ανεξαρτησία και φευγαλέα τη γευόμουν

Τάε κβον ντο
Χτυπήματα στον αέρα
Αγώνες που δε θυμάμαι τίποτα
Κάτι ψεύτικα μετάλλια
Θυμάμαι που μια φορά με πήρε ο ύπνος στην προπόνηση

Ποδόσφαιρο και σαν τον σκύλο πίσω απ’την μπάλα
Να τρέχω, να φτάσω, να δείξω ότι αξίζω, να χαρώ
Πάσες, σουτ, σέντρες, τσιλικάκια 283
Μυαλό καθόλου, εγωισμός, ματαιοδοξία
Φανέλα στα δίχτυα κι άντε γαμηθείτε

Σχολείο, διάλειμμα, κυνηγητό
Τόσα χρόνια μοιάζει σαν να πήγαν στράφι
Έμειναν οι στιγμές απ’το παιχνίδι
Τα γέλια, τα πειράγματα, οι κοροϊδίες, τα κλάματα
Σχολείο ζωής στην ανάπαυλα του σχολείου

Πρώτη σχέση
Μπέρδευα την κοπέλα με την δίδυμη αδερφή της
Αγορά βραχιολιού, ζευγαράκια, παγκάκι, φιλί στο μάγουλο, ντροπή
Παιδί που μεγάλωνε σιγά σιγά
Υπό το βλέμμα του αστρικού ουρανού

Δεύτερη σχέση
Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το σωστό συναίσθημα
Παρκάκι, παρεούλα, αγκαλίτσες
Κάτι μήνες
Έμαθα κάτι, μου’μεινε ο Χατζηγιάννης

Ρήξη με φίλους
Απελπισία
Θυμός
Οργή
Διαπίστωση μοναξιάς

Δίχως γονείς
Ζωή με συγγενείς
Ανακάλυπτα τον εαυτό μου
Δίχως να’χω σε κάποιον να μιλήσω
Υπάρχει αγάπη δίχως επικοινωνία σε βάθος;

Εφηβεία
Αντίδραση
Εθισμός στα παιχνίδια
Βία έμμεση
Συναίσθημα απόκρυφο που ζήταγε να ξεσπάσει

Επανάσταση
Ο Θεός σας δεν είναι θεός μου
Το κράτος σας δεν είναι κράτος μου
Η φυλή σας δεν είναι φυλή μου
Κι εγώ δεν ειμ’εγώ

Έρωτας
Ξύπνησε το παιδί που βρισκόταν σε λήθαργο
Συναισθήματα στο διάστημα
Κράτησε λίγο
Έμαθα τι πάει να πει πνίγω την αγάπη μου απ’αγάπη

Αγάπη
Το σημαντικότερο μάθημα
Που ποτέ δεν πήραμε
Κι απ’την έλλειψη γνώσης
Κάναμε λάθη, καήκαμε, καιγόμαστε, θα χαθούμε

Πρόεδρος
Ο ρομαντικός αυταρχισμός με τρόμαξε
Είμαι κι εγώ ένας μικρός δικτάτορας
Γιατί είμαστε τόσο αδύναμοι, στενόμυαλοι, μικροί;
Διαφάνεια, δικαιοσύνη, προσωπικά συμφέροντα, σκατά

Κι απόσκατα
Με τον χωρισμό δεν παίζεις
Η κουκούλα, δε θα κρύψει το δακρυσμένο σου πρόσωπο
Η καρδιά σου έσφιξε, μάτωσε, πληγώθηκε
Η ψυχή σου άνοιξε, μεγάλωσες τώρα, έμαθες να αγαπάς, να θυσιάζεσαι

Φοιτητική ζωή
Λάσκα στα σύννεφα
Η ελευθερία μπορεί να μας κάψει
Το μέτρο είναι η λύση
Μα το μαθαίνουμε αργά

Εμμονή
Σε έψαχνα στα πρόσωπα του κόσμου
Σε έβλεπα στα σκοτάδια να μου χαμογελάς, κι ας έλειπες
Με συμβούλευες δίχως να’σαι εκεί
Με όρισες, χωρίς να το θελήσεις

Θάνατος
Μαύρος θάνατος
Θάνατος μαύρος θάνατος
Μαύρος θάνατος μαύρος θάνατος
Θάνατος μαύρος θάνατος μαύρος θάνατος

Με λένε Θανάση
Πείτε με Αθανάση
Τον Θάνατο έχω για ήρωα
Αυτός μου δίνει δύναμη
Το πρωί να σηκωθώ απ’το κρεβάτι

Απώλεια
Φεύγει ο άλλος
Στο φέρετρο παίρνει μαζί του κομμάτια του εαυτού μας
Έχε γεια
Σε περιμένω στα όνειρά μου

Χαστούκι
Ζωή πουτάνα
Θα σε γαμήσω
Πριν με γαμήσεις
Φοβάμαι

Είμαι μόνος και πονώ
Στα γέλια έκρυβα την αλήθεια μου
Σήκω απ’τα πατώματα
Σήκω
Πάλι δακρυσμένος μπρος στον καθρέφτη, ρίχνω νερό στα μούτρα μου τα κόκκινα

Στρατός
Μου πάνε τα χακί
Μα είμαι βλαμμένος
Μου έχουν βλάψει το μυαλό
Όνειρο μεγάλο και τρανό, κίνητρο να δώσει, να με βγάλει απ’την τρύπα

Όνειρο = Φυλακή
Αν δεν μπορείς να το πετύχεις
Κι αν το πετύχεις, πάλι θα αποτύχεις
Μα η φυλακή δεν πειράζει
Αρκεί τα κάγκελά της να τα βάψεις πολύχρωμα με το πινέλο της φαντασίας σου

Πυγολαμπίδα νιώθω
Ανάβω τον κώλο μου να φωτίσει μες στο σκοτάδι της ζωής
Έρωτα να ζητώ, δεξιά αριστερά, ποτέ εκεί που θέλω να μην πηγαίνω
Αδύναμος; Απελπισμένος; Ανόρεχτος;
Άναβα κι έσβηνα, έβαζα τα δυνατά μου, σωστός μεσογειακός αισθησιακός εραστής υπό το φως του φεγγαριού και του κεριού

Γιατί;
Γιατί να γιατί;
Γιατί το γιατί να γιατί;
Γιατί να γιατί το γιατί να γιατί;
Γιατίιιι;

Θυσία τα πάντα μπρος στο όνειρο που θα μας κάψει!
Και μας καίει!
Και θα μας καίει!
Σωστά κεριά που καίγονται στα ζουμιά τους!
Θυσία όπως ζωή.

Ταξίδια
Γνωριμίες
Ο εαυτός υπό άλλες συνθήκες
Κι όμως, μπορεί
Η ζωή έχει έξτρα γεύσεις

Σκωτία
Γκόθικ
Η θέαση του κόσμου από άλλο πρίσμα
Φρέσκες ιδέες να γεννιούνται
Κι εγώ να τις φέρνω πίσω για να τις κάψω κι αυτές

Ιταλία
Μπαλκόνι με θέα την λάβα της Αίτνας
Σεξ σαν να’μουν Δαλματίας
Στοχαστής
Ο κήπος μού έλειψε

Ελληνική πραγματικότητα
Ανώφελα όλα
Σπάμε τα κεφάλια στον τοίχο
Με τα αίματά μας ποτίζουμε τα πιο βρωμερά γαϊδουράγκαθα
Μπουρλώτο!

Ολλανδία
Ζήτω η αποικιοκρατία!
Σύστημα με γρανάζια και ρομπότ
Η λογική βασίλεψε, το συναίσθημα ταπεινώθηκε
Φαγητό πλαστικό, σαν παιχνίδι για παιδιά

Αναγέννηση
Διαφωτισμός
Κάμψη
Σκοταδισμός
Θάνατος

Όλα πηγάζουν από τον εαυτό
Στα μάτια των άλλων καθρεφτίζεται η ψυχή τους
Δε χρειάζεται να πούνε τίποτα
Η ψυχή τα δείχνει όλα
Με ένα της βλέμμα, με ένα της νεύμα

Πόσα σ’αγαπώ
Πόσες συγνώμες
Πόσα παρακαλώ
Πόσες αγκαλιές
Σηκώνει η ζωή;

Κλείνω τα μάτια
Και κοιτάζω εντός μου
Σκοτάδι, μα περιμένω
Σε λίγο, φως
Εαυτός, ψυχή, άμεση σύνδεση με το Σύμπαν, με την Ζωή, τον Κόσμο, σε λίγο η καρδιά θα σταματήσει

Μα πριν σταματήσει
Θα ανθίσει
Με μπόλικο φως ταϊσμένη
Θα κινήσει
Τον Κόσμο όλο

Αναλαμπές
Εκλάμψεις
Σκέψεις που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς
Όνειρα, ελπίδες, φόβοι και πόνοι
Όλα έρχονται την πιο ακατάλληλη στιγμή για να μας υπενθυμίσουν όσα δεν είμαστε

Μαϊμού που πατάει κουμπιά ενός λάπτοπ
Τυχαία τα κοπανάει
Ένα ένα
Κλικ, κλικ, κλικ
Λέξεις που κρύβουν από πίσω τους νοήματα που κανείς δε θα αποκωδικοποιήσει

Αγαπώ τα κεριά
Το χρώμα της φλόγας κάτι μου υπενθυμίζει
Αυτό το τρέμουλο του φωτός
Νιώθω ότι ειμ’εγώ
Κι εγώ κεράκι μου σαν κι εσένα καίγομαι και κάποτε το φυτίλι μου θα τελειώσει

Φίλοι
Κάποτε ήμασταν αχώριστοι
Τώρα ο καθείς στο δρόμο του προχωρά
Οι αποστάσεις δε μας χωρίζουν
Μας χωρίζουν οι εαυτοί μας

Αγάπες
Μαχαίρια στον αέρα
Τα παίζω όλα
Που και που κάποιο πέφτει και καρφώνεται
Μια στον ώμο, μια στο πόδι, ποτέ μα ποτέ στο κεφάλι

Στα μπρούμυτα
Της πιάνω τα χέρια και τα τεντώνω
Σφίγγω τους καρπούς με όλη μου τη δύναμη
Δαγκώνω το πίσω μέρος του λαιμού
Γάτος αλανιάρης, νιάου!

Όνειρα
Κάποτε σε βγάζουν απ’τη μιζέρια
Για να σε ρίξουν σε μια άλλη
Φυλακισμένος ο άνθρωπος
Αδυνατεί να ζήσει ελεύθερος

Αξίες κι αρχές
Μας πλαισιώνουν, μας ορίζουν
Χτίζουμε την κοσμοθεωρία μας
Είμαστε υπό κατασκευή
Συνειδητά ή ασυνείδητα

Άνθρωπος
Ποτέ δε θα μάθω τι σημαίνει
Πάντα θα κοιτάζω το φωτοστέφανό του
Τον καρφώνω και στα μάτια
Τον αγαπώ, μα τον φοβάμαι

Κόσμος
Δεν είμαι τίποτα μπρος Του
Μα και χωρίς εμένα, ο Κόσμος τι νόημα έχει;
Μέσα από εμάς, ο Κόσμος πραγματώνεται
Ο Κόσμος μάς έχει ανάγκη, όσο τον έχουμε κι εμείς

Ο Άνθρωπος πεθαίνει
Στάχτη γίνεται
Και κάτι νέο δημιουργείται
Φοίνιξ
Το Πνεύμα θα ανθίσει και πάλι

Να θυμηθώ
To do list
Πριν πεθάνω
Να’χω ζήσει
Αλίμονό μου!

Ο θάνατος, δεν είναι το χειρότερο
Το χειρότερο, είναι να μη ζεις
Το χειρότερο, απλά να υπάρχεις
Σα φυτό μέσα σε γλάστρα
Σα ζώο μέσα σε μάντρα

Καλύτερα μιας ώρας
Ελεύθερη ζωή
Παρά ογδόντα χρόνια
Σκλαβιά και φυλακή
Δεν νομίζεις;

Παραλήρημα
Ασυναρτησίες
Είμαι συναίσθημα πασπαλισμένο με λογική
Με λέξεις
Προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει

Αν δεν καταλαβαίνεις
Δεν πειράζει
Ούτε εγώ καταλαβαίνω
Μα αν καταλαβαίνεις
Σε παρακαλώ, σώπαινε

Σιωπή
Η φίλη μας
Η δεύτερή μας φύση
Σωπαίνουμε μπρος σε όλα τα στραβά
Γιατί είμαστε αδύναμοι, κι ας πλανόμαστε

Πλάνες
Μας τραβούν ψηλά σαν αεροπλάνες
Χεστήκαμε απ’τον φόβο μας και δε φοράμε πάνες
Οι στιγμές είναι πουτάνες
Κι οι πιο όμορφες γυναίκες λέγοντ’Άννες

Ρόλοι
Γιος κι αδερφός, εγγόνι, ανίψι
Φίλος, κολλητός, ασυγχώρητος
Ιδεαλιστής, στοχαστής, σπάνια πολίτης, πάνω απ’όλα καταναλωτής
Άνθρωπος επί σκηνής

Φύση
Μέσα από τα μάτια μου βλέπεις
Ανάσα μου δίνεις
Με ταΐζεις
Σε χέζω

Φως
Περισσότερο φως
Ακόμη περισσότερο φως
Δώσε μου κι άλλο φως
Φως εις φωτός

Σφαίρες
Οι λέξεις που σκουντάω στον αέρα
Όσο μπορώ πιο ψηλά
Τις αφήνω να πέσουν
Να με βρουν στο σώμα, στο νου, στην καρδιά

Εκλεπτυσμένα
Αισθάνομαι διανοητικά
Διαλογίζομαι αισθητικά
Ζω έρποντας
Υπάρχω πετώντας

Πτήσεις
Ανεβαίνω στο χαλί μου
Σωστός Αλαντίν
Ντιν ντιν, μες στο dream
Ταξιδεύω σε κόσμους αφάνταστους

Δίχως τέλος
Ούτε με αρχή
Τη μέση δεν μπορώ να βρω
Σκαμπανεβάσματα μόνο
Σκάλες και τσουλήθρες, πτώσεις κι ανατάσεις

Οφειλή
Έτυχε να γεννηθώ
Αμάρτησα υπό το φως του Φεγγαριού
Περπάτησα ανάμεσα στις ακτίνες του Ήλιου
Οφείλω να πεθάνω

Κάπα
Μια κάπα βαριά
Πλεγμένη απ’όλες τις έγνοιες
Μες στα σκοτάδια πριν τον ύπνο
Η προίκα μου

Νους
Απ’τους αγαπημένους
Τι θα’ταν δίχως τη δύναμη του μένους;
Κι όμως, σφίγγεται πριν μπει στη λίστα με τους εξοφλημένους
Φωτίζεται για λίγο πριν συναντήσει κι άλλους πεθαμένους

Λάθη
Μη μου λέτε πώς να ζήσω
Ξέρω και μόνος μου να κάνω λάθη
Τρέχοντας στο ανηφόρι της ζωής
Μας παίρνει η κατηφόρα

Πείνα
Πεινούσα για αγάπη
Μα δεν την πήρα
Κι έτσι στράφηκα προς το φως
Την τροφή των θεών

Δίψα
Διψούσα για ζωή
Μα τη φοβόμουν
Κι έτσι έχτισα κόσμους μέσα μου
Η φαντασία, πολυεργαλείο

Λυκάνθρωπος
Λύκος για τους ανθρώπους
Άνθρωπος για τους λύκους
Παλιομαλάκα, memento mori
Memento vivere, θυμήσου

Τεχνολογία
Στράφηκε εναντίον μου
Μια με χτύπησε στο σώμα
Μια στο νου
Τώρα και στην ρίζα

Αντιsocial media
Κρατούν στην επιφάνεια το φαίνεσθαι
Με τίμημα το είναι
Μας βρήκανε ήδη χαζούς
Μας αποτελειώνουν

Φυλακές
Παλιά φυλάκιζαν το σώμα
Μα ο νους χαμογελούσε
Τώρα φυλακίζουν το πνεύμα
Κι ο νους κοιτάει σα χάνος

Προπαγάνδα
Νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο
Όσο μας ρίχνουν την ευθύνη
Μα οι επιλογές είναι προδιαγεγραμμένες
Ποιος κατοικεί στο μυαλό μας;

Εγκλωβισμένη βούληση
Πλαισιωμένη, οριοθετημένη, λιμνάζει σε βάλτο
Βούληση που αποπνέει σαπίλα
Μαέστροι που κουνούν τα χέρια τους πάνω-κάτω, δεξιά-αριστερά
Συναισθήματα και σκέψεις, χειραγωγούμενα όλα, οι αποφάσεις μας δικές τους

Δημοκρατίες
Που’ναι οχλοκρατίες
Γιατί είμαστε όχλος
Κι όχι δήμος
Πόσο μάλλον πολίτες

Παίζω με τις λέξεις
Τις αφήνω να βγαίνουν αβίαστα από μέσα μου
Δεν τις κρίνω
Κοιτώ τι μου φέρνουν
Και προσπαθώ να καταλάβω

Παιχνίδια του νου όλα
Όλα συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι μας
Η ζωή είναι ένα μάτριξ
Κι ο καθένας μας ο Νίο
Άλλοι κουμπώνουν το κόκκινο, άλλοι το μπλε το χάπι

Χάπι
Όπως χάππι ενντ
Ζήσανε αυτοί καλά
Κι εμείς καλύτερα
Μες στον παραλογισμό μας

Διάνοια και τρέλα
Τις χωρίζει μια λεπτή γραμμή
Κι ακροβατώ πάνω της, γερό σχοινί
Κάνω και τούμπες, δείτε με
Η ζωή, κάνει τη δραματική, μα είναι κωμικοτραγική

Αναπολώ όσα δεν έζησα
Με ανθρώπους που δεν αγκάλιασα
Σε στιγμές που δεν ξεπρόβαλαν
Σε παράλληλα σύμπαντα
Είμαι ευτυχισμένος

Αδυνατώ να βάλω τέλος
Η καρδιά μου, τόξο τεντωμένο, σου στέλνει βέλος
Βέλος βέλος, γέμισε το έλος
Κι έμεινα δίχως μέλος
Κακόμοιρος Οθέλλος

Αυτό εδώ δεν είναι ένα μακροσκελές ποίημα
Είναι αναμνήσεις που εκφράζουν συναισθήματα
Σκέψεις ασυνάρτητες
Στερούνται λογικής
Είναι πόνημα

Κλείνοντας θα ρίξω ρίμα
Κι ας μην έχω το κατάλληλο ρήμα
Άλλοι προσπαθούν για το χρήμα
Εγώ σκαρώνω το επίρρημα
Κι ας υπέπεσα σε παραλήρημα