Κλεψύδρα

Λέξεις σαν κόκκοι άμμου
Στην κλεψύδρα μέσα
Ροκανίζουν το χρόνο

Κείμενα που στάζουν ψυχή
Στο ψηφιακό λευκό
Αφήνουν κηλίδες

Κοιτώντας το παρελθόν
Πάω μπροστά
Κάνω τον πόνο φίλο και δάσκαλό μου
Την ελπίδα ερωμένη και μούσα βλέπω

Πώς περνά έτσι ο άτιμος ο χρόνος;

Σαν τώρα θυμάμαι τη ζέση που με διακατείχε πέρσι, τότε που έγραφα το πρώτο κείμενο για το ’23. Κι όμως, πέρασε ήδη ένας χρόνος και δέκα μέρες. Διάβασα αυτά που είχα γράψει, νιώθω ο ίδιος άνθρωπος, σε άλλη πίστα, με νέα εμπειρία. Την ξεκλείδωσα κι αυτή, όπως κάνουν όλοι, λίγο λίγο καθώς ο χρόνος μας κυλά. Τότε σε σχέση, λίγο πριν μείνω με την κοπέλα μου, τώρα χωρισμένος, μένω μόνος πάλι, κι έχω μάθει τόσα από αυτή την εμπειρία της τρίτης μου σχέσης, για εμένα, για την κοπέλα, για τις σχέσεις και την ζωή. Τότε με άγχη πολλά λόγω σχολής και δουλειάς, τώρα λιγότερο αγχωμένος, με πιο λίγα καρπούζια κάτω απ’τις μασχάλες μου, μου φαίνομαι πλέον σχεδόν σοφός! Τότε πλημμυρισμένος από τη χαρά που ξανάκανα γιορτές σαν παιδί, τώρα γύρισα στα παλιά κι αναγνωρίζω πως κι αυτά έχουν την ομορφιά τους.

Έμαθα πολλά το ’23. Όχι μόνο για εμένα και την κοπέλα. Έμαθα πράγματα κυρίως για τον κόσμο μας, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, τα συστήματα, την πορεία της ζωής, το που πάμε, προς τα που οδεύουμε, και νιώθω έτοιμος για νέες αλλαγές λόγω όλης αυτής της γνώσης. Είδα ότι αν έχεις ένα όνειρο, δεν μπορείς παρά να καείς μέσα του. Αλλιώς δε θα ησυχάσεις. Δεν υπάρχει πραγματική ηρεμία για ανθρώπους σαν κι εμένα που προσδιορίζονται ως υπάρξεις απ’τα όνειρά τους. Πόνεσα για να το μάθω, μα είναι κτήμα μου πλέον. Βουρ για το όνειρο με βάρκα την ελπίδα! Ας μας κάψει η τρέλα μας, γιατί να ζήσουμε τη ζωή μας αλλιώς δηλαδή;

Χρόνια τώρα ένιωθα μια αλλαγή να συντελείται, την έβλεπα, την οσφριζόμουν, με είχε κυριεύσει κάτι. Τι ήταν αυτό το κάτι; Ήταν η θλίψη. Η θλίψη που μου έτρωγε τις ελπίδες, τις δυνάμεις, την τρέλα. Είχα αρχίσει να γίνομαι μικρούλης. Μου έκοβε τα φτερά, μου τα έβγαζε κι έτρεχαν οι φτερούγες αίμα. Θλίψη, καταραμένη θλίψη! Με κατάντησε συγκαταβατικό, να κάνω τον έναν συμβιβασμό μετά τον άλλο, δίχως να καταλαβαίνω πως όλα αυτά είναι ήττες απέναντι σε μάχες που δε συνειδητοποιούσα πως έδινα καθημερινά.

Κι όμως, μέσα στο κολύμπι στα σκατά, ο άνθρωπος οφείλει να κρατά το κεφάλι απ’έξω, να κοιτάει προς τη στεριά, τον ήλιο, τον ουρανό, και να λέει ψέματα στον εαυτό του, ψέματα για το που βρίσκεται και τι κάνει. Όχι, δεν κολυμπώ στα σκατά, λουλούδια είναι, και μυρίζουν όμορφα! Πολύ όμορφα! Και γουστάρω! Τρέλα! Τρέλα λοιπόν, αυτή είναι η συνταγή για την όποια επιτυχία. Τρέλα και τα μυαλά στα κάγκελα, κι αν δεν πετύχουμε, τουλάχιστον θα’χουμε προσπαθήσει. Θα μπορούμε να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη στα μάτια και δε θα νιώθουμε ντροπή. Αυτό και μόνο αρκεί.

Είχα γίνει λοιπόν, ένας μικροαστός. Ένας πρώην επαναστάτης, πετσόκοψε την ψυχή του, τα όνειρά του, για να γίνει αποδεκτός από όσα κι όσους τον έπνιγαν, μήπως και καταφέρει να φάει λίγο ψωμάκι κι αυτός. Μα το ψωμί το βρώμικο, δε χορταίνει τις καθαρές συνειδήσεις, για όσους τις έχουν, ή θέλουν να τις έχουν.

Πίεση στην πίεση, κόντρα σε όλα, θυμήθηκα ποιος είμαι και τι θέλω. Κι εκεί που κάποιος θα’λεγε, πάει αυτός, παραδόθηκε, εγώ έκανα το νέο μου μπαμ, και πήρα την απόφαση να επιστρέψω, δίχως να κάνω τον μεγάλο κύκλο γύρω απ’το όνειρο, δίχως να σταματήσω να το βλέπω, γιατί αν το έκανα, θα το’χανα. Αυτό ήταν το στοίχημα της χρονιάς, και κερδήθηκε.

Αν σταματάς σε κάθε σκυλί που σου γαβγίζει στο διάβα σου προς κάτι για να του πετάξεις κι από μια πέτρα, κινδυνεύεις να μη φτάσεις ποτέ σ’αυτό το κάτι, το όποιο κάτι. Πολλά σκυλιά σ’αυτή τη δόλια τη ζωή μας. Να θυμόμαστε να προσέχουμε, δύσκολο πολύ, μα εφικτό.

Ακόμα κυνηγάω τ’όνειρό μου. Ακόμα το δουλεύω μέσα μου. Να κάνω την ύλη πνεύμα. Να φωτιστώ για να φωτίσω. Να καώ σα σωστό κερί και να έχω ανάψει ο ίδιος το φυτίλι μου.

Όταν ο άνθρωπος δέχεται πιέσεις, οφείλει αν θέλει να λέγεται Άνθρωπος, να μην τα χάνει, και να ψάχνει, να βρίσκει τρόπους για να ανταπεξέλθει. Η δύναμη, είναι μέσα μας, λαγοκοιμάται. Εμείς, οφείλουμε, είναι χρέος μας, να την ξυπνήσουμε. Ξυπνώντας τη δύναμη, καταφέρνουμε να κυριευτούμε απ’αυτή. Η δύναμη είναι η φλόγα που’χουμε ανάγκη. Όλοι μας ανεξαιρέτως. Ονειρεύομαι έναν κόσμο που όλοι θα καιγόμαστε με τον τρόπο και για τον λόγο που θέλουμε. Που θα’μαστε όρθια και στητά κεριά που θα τσουρουφλίζονται στο είναι τους, σαν να μην υπάρχει αύριο!

Βρίσκοντας πάλι βηματισμό, πήρα αποφάσεις, με δυσκόλεψαν, αλλά τις πήρα. Έκανα τις αλλαγές που θεωρούσα σημαντικές. Απελευθερώθηκα από τους συμβιβασμούς του πρότερου εαυτού. Θυμήθηκα το ποιος υπήρξα. Αλλαγή στην αλλαγή, ρίσκο στο ρίσκο, πήρα νίκες, πήρα το αίμα μου πίσω. Δοκίμασα το ένα, μετά το άλλο, κατέληξα. Το να δω με άλλο μάτι όσα μου συνέβησαν, στάθηκε η αφορμή για όλα. Reset.

Ξεκίνησα ψυχολόγο, χώρισα, άλλαξα σπίτι, άφησα χαζούς στόχους κι επέστρεψα στους σημαντικούς, απεμπόλησα τον εαυτό μου από τις αγκυλώσεις του, απ’όσα είχαν προκύψει τα χρόνια που’μουν αδύναμος, άνοιξα τους ορίζοντες, και είπα εδώ είμαστε, πάμε, τώρα δημιουργούμε.

Όλα αυτά γίνανε χέρια που με τράβηξαν απ’την μαύρη τρύπα που’χα πέσει και με έφεραν στην ύπαρξη ξανά. Ξαναβλέπω τη ζωή με αισιοδοξία, τι κι αν καίγονται τριγύρω όλα, εγώ είμαι εδώ, ζωντανός, δυνατός, αποφασισμένος. Θα πράξω κι ας με πάρει παραμάζωμα η λαίλαπα. Η πεμπτουσία της σκέψης, είναι η πράξη. Δεν αξίζει να σκέφτεται κανείς, αν το αποτέλεσμα των σκέψεων δεν τον οδηγεί στο να πάρει αποφάσεις. Η σκέψη, είναι μόνο το πρώτο βήμα μπρος σε κάτι. Ας μη μένουμε πλέον στα πρώτα βήματα. Κι αν χάσαμε χρόνο ως τώρα μένοντας στη σκέψη, πάμε να κάνουμε το άλμα που μπορεί και να μας πάει μακρύτερα από όλα τα βήματα που χάσαμε στην πορεία.

Ο Άνθρωπος είναι ο Θεός ο ίδιος. Κι ο Διάβολος μαζί είναι, μα το νόημα είναι πως όλα τα μπορούμε. Ό,τι σκεφτούμε, μπορούμε να το πετύχουμε, αν σκεφτούμε και πράξουμε σωστά, αν είμαστε τυχεροί κι ο άνεμος φυσήξει προς τα εκεί που θέλουμε. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Ξεκίνησα το χτίσιμο της κοινότητας που ευελπιστώ να γίνει η βάση για τη Λογοτεχνική Σχολή, η οποία μπορεί να καταλήξει να γίνει Στοχαστική μάλλον παρά Λογοτεχνική. Δεν παίζει τόσο ρόλο. Το σημαντικό είναι να έρθει ο κόσμος κοντά, να πάρει ερεθίσματα, να εκφραστεί, να στοχαστεί, να νιώσει σημαντικός, ζωντανός. Την ύλη να κάνουμε πνεύμα όλοι μαζί παρέα. Δε γεννηθήκαμε για να τρώμε, να πίνουμε, να αδειάζουμε. Γεννηθήκαμε για κάτι μεγαλύτερο, ας διαλέξει ο καθένας και η καθεμιά τον σκοπό τους. Φτάνει να μη φοβηθεί να ονειρευτεί, να φτάσει στα σύννεφα, κι ας γκρεμοτσακιστεί!

Το ’24 θα είναι η χρονιά μας!

Λέξεις σαν κόκκοι άμμου
Πήρε το βουναλάκι να μεγαλώνει
Κάθε λέξη με φέρνει κοντύτερα στο θάνατο

Κείμενα μου υπενθυμίζουν ποιος ήμουν
Χάρτινα καράβια στον ωκεανό της ζωής
Πλέουν πριν χαθούν για πάντα

Ατενίζοντας το μέλλον
Πατάω πίσω
Το όνειρό μου κυνηγώ
Και πλάνα καταστρώνω

Τι κι αν τη βαθύτερη λογική δεν την κατανοούμε
Το νόημα το διεκδικούμε
Πριν όλα χαθούν
Εμείς θα’χουμε ζήσει

Σκέφτομαι και ψάχνω μια στάλα σοφίας μέσα μου
Δημιουργώ
Υγιαίνω κι αγαπώ
Ευτυχώ