200 Ακονίσματα

Χρουτς, σλατς, χρουτς, σλατς, χρουτς, σλατς.

Εννιά χρόνια τώρα ακούγεται που και που αυτός ο θόρυβος μέσα στο κεφάλι μου.

Τα δύο τελευταία, ακούστηκε εκατό φορές.

Χρουτς, σλατς, χρουτς, σλατς, χρουτς, σλατς.

Η νοητή πένα ακονίζει το μυαλό μου και κάθε κίνηση είναι μια βουτιά μέσα του.

Δε γράφει ο άνθρωπος για να ωριμάσει έλεγα πριν δύο χρόνια, στο κείμενο 100+1 Ακονίσματα, αλλά ωριμάζει γράφοντας.

Αυτό εδώ, είναι το διακοσιοστό κείμενο που μοιράζομαι με τον κόσμο. Στο blog αυτό θα βρεις και τα υπόλοιπα 198. Μα που πήγε το εκατοστό ενενηκοστό ένατο; Που το δημοσίευσα;

Πριν από μία εβδομάδα, έκανα ένα βήμα που από καιρό ήθελα να κάνω. Ένα βήμα το οποίο με φέρνει είτε κοντύτερα, είτε μακρύτερα, σε έναν ακόμη μεγαλύτερο στόχο, τη δημιουργία Λογοτεχνικής Σχολής. Ένα βήμα τη φορά μου λέει η φίλη μου η Μ., και την ακούω, το ίδιο μου λέει και η ψυχολόγος, τις ακούω και τις δυο. Έτσι, πλημμυρισμένος από δημιουργική έκσταση, κοινοποίησα ένα νέο blog που ακούει στο όνομα Στοχαστές. Οι Στοχαστές είναι η συνέχεια αυτού εδώ του προσωπικού blog, το οποίο μεγεθύνω για να χωρέσει κι άλλους. Είναι διαφορετικοί χώροι, αλλά έχουν άμεση σχέση. Ευελπιστώ μέσα από την κίνηση αυτή, να βρω κι άλλους ανθρώπους που θέλουν να εκφραστούν στοχαζόμενοι και να μοιραστούν με τον κόσμο τα φρούτα της σκέψης τους. Αν αυτό εδώ το blog είναι ο προσωπικός μου κήπος, ελπίζω το νέο blog να γίνει ένας κοινός κήπος με πολλά λουλούδια που ξεχωρίζουν το ένα με το άλλο, αλλά όλα κάπως συνεισφέρουν στο να ομορφαίνουν την πολύπαθη ζωή μας.

Το κείμενο που λείπει από εδώ, μπορεί κανείς να το βρει εκεί. Ακούει στον, σχεδόν υπερφιλόδοξο τίτλο, Μανιφέστο Στοχασμού & Ζωής. Μέσα από το κείμενο αυτό, στο οποίο το παίζω μάλλον ποιητής, κάνω ένα κάλεσμα όχι απλά στον άνθρωπο, μα στη στοχαστική ιδιότητα της ίδιας της ζωής που κατοικεί μέσα σε όλους και όλες μας, ώστε να βγει στην επιφάνεια και να εκφραστεί, για να μας δείξει τι κρύβουμε μέσα μας. Το Μανιφέστο, είναι ένα ανοιχτό κάλεσμα στους ανθρώπους που τείνουν να αντιλαμβάνονται ότι αυτή εδώ η ζωή, είναι πολύ ρηχή, κι εμείς οφείλουμε να ψάξουμε και να βρούμε τα βάθη της μέσα μας, να βουτήξουμε όσο πιο βαθιά μπορούμε, κι ό,τι βρούμε, να το φέρουμε στην επιφάνεια για να το μοιραστούμε με τον κόσμο. Φιλόδοξο; Μπορεί. Ματαιόδοξο; Δε βαριέσαι. Σημασία έχει οι άνθρωποι που νιώθουν όλα αυτά, να βρούνε πέρα από χώρο δημοσίευσης, και χώρο κοινωνικοποίησης.

Πιστεύω στη δύναμη της κοινότητας. Μόνοι και μόνες μας, πάλι μπορεί να είμαστε δυνατοί, αλλά το να είμαστε μόνοι, πέρα από τη μοναχικότητα συνεπάγεται και τη μοναξιά. Θέλω να μικρύνω τις αποστάσεις μεταξύ μας. Πιστεύω ότι καλώς είμαστε νησιά στο πέλαγος της ζωής, που βρέχονται από τη θάλασσά της. Αλλά γιατί να μην έχουμε τρόπους ώστε να γνωριζόμαστε, να επικοινωνούμε, να βλέπουμε ότι υπάρχουν κι άλλοι, κι άλλες, σαν εμάς;

Έτσι, λοιπόν, είπα να το παίξω ηγέτης, βρήκα το θάρρος μέσα μου για ένα νέο άνοιγμα, που με βγάζει προς τα έξω, στα μάτια του κόσμου. Με την πρωτοβουλία αυτή, ελπίζω και φοβάμαι ταυτόχρονα. Ελπίζω ο κόσμος να καταλάβει τις προθέσεις μου, και να μην με παρεξηγήσει. Φοβάμαι όμως ότι κάποιοι, ενδεχομένως οι λιγότεροι, θα κάνουν καχύποπτα σενάρια μέσα στο νου τους, όπως πολύ συχνά τείνουμε να κάνουμε οι άνθρωποι, για το τι πρεσβεύει όλο το εγχείρημα, και που μπορεί να πάει. Μα δεν είχα άλλο χρόνο για χάσιμο, και θα έλεγα εν τέλει, ότι πολύ το καθυστέρησα κιόλας. Γιατί η επιτυχία ή η αποτυχία του νέου εγχειρήματος, δεν είναι που’χει τόσο σημασία. Σημασία έχει ότι είχα φυλακιστεί στην ιδέα, ερωτευμένος μαζί της, να μου έρχεται συχνά την ώρα της δουλειάς, την ώρα του μαθήματος, του διαβάσματος, του μπάνιου και να με αποσυντονίζει. Τείνει το μυαλό όταν πονά να μπαίνει σε ένα συννεφάκι ονείρου και να λέει, εγώ έτσι, εγώ αλλιώς, το όνειρο, όχι ο εαυτός μας, και να μας τραβά από εδώ κι από εκεί, παραμυθιάζοντάς μας. Ένιωθα έντονα την ανάγκη να απελευθερωθώ.

Ε, λοιπόν, αν είναι θαρραλέο το να δημιουργήσεις κάτι βγάζοντας το είναι σου στον κόσμο, το να παίρνεις την απόφαση να πραγματώσεις ένα όνειρο, το οποίο ήταν το όπιό σου, κοιτώντας το κατάματα και αναμετρώντας το μπόι σου απέναντί του, είναι κάτι παραπάνω από θαρραλέο, είναι τρέλα.

Αλλά οι σοφότεροι ξέρουν ότι αυτή η τρέλα είναι που χρειάζεται, ως απαιτούμενη ποιότητα, στη ζωή του ανθρώπου, όχι για να πάει αυτή καλά, αλλά για να γίνει μια ζωή με ουσία.

Έχοντας πει τα παραπάνω, περνώ τώρα στο σύνολο των κειμένων των δύο αυτών χρόνων.

Έγραψα πολύ, καταπιάστηκα με διάφορα, δοκίμασα πράγματα, πειραματίστηκα, κάπου κάπου αναλώθηκα, μερικές φορές κάτι καλό βγήκε, μπόλικη μαυρίλα, μα πάντα με μια αίσθηση πως ό,τι κι αν συμβεί, το κεφάλι θα πρέπει να παραμένει όρθιο και να κοιτά κατάματα τη ζωή. Εδώ είναι το ζουμί. Δε χρειάζεται κανείς να με διαβάζει στα αλήθεια. Κι ένα τυχαίο κείμενο να πάρει, θα μπορεί να σχηματίσει γνώμη που θα είναι κοντά στην πραγματικότητα. Διαβάζοντας, αναρωτιέται κανείς, τι λέει εδώ ο ποιητής, γιατί είναι χαοτικός, και γιατί λέει τόσα και τόσα για να πει πράγματα σχεδόν αυτονόητα.

Για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ ξέρω τι ακριβώς κάνω. Ξεκινώ να γράφω κάθε φορά, έχοντας απλά τον τίτλο στο νου, κι εξερευνώ το μυαλό μου, ψάχνοντας στα σκοτάδια χωρίς να ξέρω τι. Τον τελευταίο καιρό έμαθα ότι ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που προσομοιάζει στον υπνωτισμό. Αυτουπνωτίζομαι καθώς γράφω, χαλαρώνοντας τη σκέψη, αφήνοντάς τη να βγαίνει χωρίς να φιλτράρεται κι έτσι, καταφέρνω να ανοίξω τις πόρτες του υποσυνείδητου. Νιώθω ότι κάποιες φορές μπορεί να φτάνω και βαθύτερα, και να ανοίγουν οι πόρτες του ίδιου του ασυνείδητου, μα ψυχολόγος δεν είμαι, ούτε ξέρω πολύ καλά τις θεωρίες αυτές. Με σχήματα σκέφτομαι και εικόνες, κι όλα αυτά με βοηθούν. Άρα, τα κείμενα μπορεί να ξεκινούν με συνειδητές σκέψεις, σταδιακά όμως η κατάσταση του νου αλλάζει, κι έρχονται στην επιφάνεια πράγματα που πολλές φορές ούτε καν ξέρω ότι κρύβω μέσα μου. Είναι λίγο ρίσκο αυτό, μα μου αρέσει. Δίνει στη ζωή μου μια γεύση που με μαγεύει. Ζω λογοτεχνικά, όχι ως ήρωας ή αντιήρωας μιας ιστορίας, αλλά απλά ως ο κύριος χαρακτήρας που γράφει για να σκεφτεί την ιστορία της ίδιας του της ζωής. Αυτά τα όνειρα που μοιράζομαι μαζί με τους κρυφούς, ή όχι και τόσο κρυφούς καμιά φορά, πόνους, έρχονται για να ντύσουν αυτή την ιστορία, και να την κάνουν ανθρώπινη όπως είναι οι ζωές όλων μας. Κι αυτό είναι που μου δείχνει ότι, αν είχαμε τρόπο να δούμε τη ζωή του καθενός και της καθεμιάς είτε με μεγεθυντικό φακό, είτε με αποσπάσματα, τότε η ζωή όλων θα μπορούσε να γίνει μυθιστορία. Πόσοι ήρωες, πόσα διδάγματα, πόση σοφία δεν κρύβονται στη ζωή του κάθε ανθρώπου, τέτοια που θα μπορούσαν αν είχαν τρόπο να ειπωθούν με θελκτικό τρόπο να γίνουν κλασικά έργα, έργα μεγάλου βεληνεκούς, αριστουργήματα της τέχνης της ζωής;

Τέλος πάντων, διακόσια κείμενα με αυτό εδώ, κι η πορεία συνεχίζεται στο άγνωστο. Αναρωτιέμαι, θα σταματήσω ποτέ να γράφω, ή θα με σταματήσει η ίδια η ζωή; Ποιος να’ναι ο αριθμός αυτός; 251; 666; 1.000; 9.999;

Τελειώνοντας κάποιο κείμενο κάθε φορά νιώθω αυτή τη χαρά της δημιουργίας στην οποία έχω εθιστεί. Τη χαρά του πνευματικού οργασμού.

Μοιράζομαι για ακόμη μια φορά την τελευταία παράγραφο του κειμένου 100+1 Ακονίσματα.

Για να κλείσω λίγο πιο δυνατά θα πω ότι γράφω για να αισθάνομαι πως ζω κι όχι απλά για να υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο. Με το τέλος κάθε κειμένου λέω: εντάξει, και να πεθάνω τώρα, τίποτα δεν πήγε τζάμπα.