Επαναστατώ

Ενάντια σε ό,τι με συνθλίβει.

Ενάντια σε ό,τι με πνίγει.

Ενάντια σε ό,τι με βάζει σε καλούπι.

Ένας και μόνο ένας τα κάνει όλα αυτά, εδώ και χρόνια.

Κι αυτός είμ’εγώ.

Επαναστατώ ενάντια στον εαυτό μου.

Είναι χρόνια τώρα που κυνηγάω μεγάλα όνειρα.

Στις δύσκολες στιγμές μου, τότε που’μουν αδύναμος κι έπεσα με τα μούτρα στη μαυρίλα, χρειάστηκα κάτι δυνατό, κάτι μεγάλο για να με βγάλει από την ανημπόρια μου.

Ρήξη πρώτη.

Μπρος σε αυτό που δημιουργήθηκε ενόσω σπούδαζα οικονομικά, στην εικόνα του εναλλακτικού, με ανθρώπινο πρόσωπο οικονομολόγου, επαναστάτησα όταν έτυχε να κάνω ένα πέρασμα απ’τον στρατό.

Είχα ήδη για πέντε ή έξι χρόνια επενδύσει σε κάτι που δεν ήμουν πραγματικά εγώ.

Στις σπουδές που μου ήταν αδιάφορες.

Σε βαθμούς δίχως γνώση.

Σε τετράγωνα γυαλιά.

Έσπασα το καλούπι με δακρυσμένα μάτια.

Και πέταξα, αναγεννημένος απ’τις στάχτες μου.

Τα φτερά μου ακούγαν στο όνομα Φιλόκοσμος.

Κι αυτή η έννοια, αυτό το όνομα, έγινε ο μεγάλος στόχος, ο στόχος που θα με έβαζε με τα δυο πόδια στον σκοπό της ζωής μου.

Από τότε, κάθε μου απόφαση, είναι άμεσα ή έμμεσα συνδεμένη με τον Φιλόκοσμο.

Οι δουλειές.

Οι σπουδές.

Η σχόλη.

Το χτίσιμο του εαυτού μου.

Και μπρος στην επιδίωξη της επιτυχία του, φωτίστηκε μέσα μου ένα μονοπάτι, ένα μονοπάτι ανηφορικό που πήρα με χαρά.

Και μέσα στο ταξίδι, προέκυψαν εμπειρίες, προέκυψαν γνωριμίες, συνειδητοποιήσεις για εμένα τον ίδιο.

Ο Φιλόκοσμος έγινε η Ιθάκη μου. Και θα είναι για πάντα.

Στην Ιθάκη αυτή έχω βάλει κι έναν άλλο μεγάλο στόχο, αυτόν της οικογένειας.

Και λόγω του στόχου αυτού, άλλαξα συμπεριφορά και προσαρμόστηκα εκ νέου.

Με τα μούτρα και στα δυο.

Αυτοπειθαρχία.

Στόχοι μικροί, στόχοι μεγάλοι.

Έκανα θυσίες για να δημιουργήσω χρόνο και χώρο μέσα μου και γύρω μου.

Ποτό, τέρμα. Γιατί να πίνω όταν δεν το θέλω και τόσο; Όταν δε με ευχαριστεί;

Φαγητό, αυτοπεριορισμός, χορτοφαγία, μετά βιγκανισμός.

Υγεία σώματος. Γυμναστική. Πρόγραμμα. Πέντε ή έξι φορές την εβδομάδα.

Υγεία πνεύματος. Διάβασμα, καλή τροφή για σκέψη. Γράψιμο, αυτοέκφραση κι ενδοσκόπηση.

Κοινωνικότητα. Περιορισμός. Χρόνος μόνο με άτομα που έχουν ουσία. Φτάνει πια με τους χαβαλέδες.

Εργασία. Κάτι που να μου δίνει χωρίς να μου απορροφά το είναι.

Κάπως έτσι, κυνηγώντας τα όνειρα και τους στόχους που πηγάζουν από αυτά, έπαψα να πίνω, να τρώω εγωιστικά, να αφήνω το σώμα και το πνεύμα να σαπίζει, να σπαταλώ τη ζωή μου σε επαφές ανούσιες και να εργάζομαι δίχως να καταλαβαίνω τι κάνω εκεί που βρίσκομαι.

Κι ήμουν σοβαρός. Και κάτι προέκυψε. Και ακόμη είμαι στον ίδιο δρόμο.

Μα ο νέος εαυτός που βασίστηκε στα μεγάλα όνειρα έφτασε να γίνει ο δυνάστης μου που δε με αφήνει να περάσω καλά με τίποτα.

Έχασα την ευχαρίστηση από τη ζωή.

Βρήκα ικανοποίηση στον πόνο.

Μυθοποίησα τον πόνο, τον έκανα φίλο μου, και τον άφησα να δώσει νόημα στη ζωή μου.

Κι όμως, κάπου η μπάλα χάθηκε.

Ένα μεταπτυχιακό που δε χρειαζότανε.

Μια σοβαρή σχέση όταν δεν ήμουν έτοιμος γι’αυτήν.

Μια χώρα που αποδείχθηκε ακόμη ένα λάθος.

Χαστούκι στο χαστούκι, κάθισα κι έκανα την αυτοκριτική μου.

Ξεκίνησα ψυχολόγο, άλλαξα ψυχολόγο, συνεχίζω σταθερά.

Έγραψα για να σκεφτώ.

Κάθισα με τις ώρες κοιτώντας το ταβάνι.

Αφέθηκα στη ροή του χρόνου.

Μέχρι που μου εμφανίστηκε σιγά σιγά, αυτό που ίσως όλοι οι άλλοι γνώριζαν.

Ο εαυτός, στοχεύοντας ψηλά πολύ, χρησιμοποίησε λάθος τρόπους.

Χρησιμοποίησε λάθος τρόπο σκέψης.

Και τώρα που έγινε η διαπίστωση, καλώ τον νεότερο εαυτό μου να βγει στην επιφάνεια του είναι μου και πάλι.

Εφτά χρόνια τώρα, μελαγχολικός μέχρι αηδίας, έψαχνα να βρω το φως κι ας το είχα μέσα μου.

Εφτά χρόνια που πέρασαν και δεν άφησαν συγκινήσεις.

Γιατί άραγε τα φοιτητικά μου χρόνια ήταν τα καλύτερά μου;

Απ’τα 17 έως τα 23 κράτησε το καλό.

Και τώρα συμβιβάστηκα με τη σκέψη πως η ζωή θα’ναι κυρίως πόνος.

Μα πέφτοντας με τα μούτρα στα πατώματα και πάλι, πήρα νέο μάθημα.

Όχι.

Η ζωή, δεν είναι μόνο πόνος. Δε θα πρέπει να’ναι κυρίως πόνος.

Ναι, ζω, σημαίνει θέλω να είμαι ικανοποιημένος. Αλλά η ικανοποίηση αυτή, δε χρειάζεται να βασίζεται τόσο πολύ στον πόνο.

Απαιτείται καλύτερη ισορροπία.

Απαιτείται αλλαγή του τρόπου σκέψης.

Τα όνειρα, οι στόχοι, όλα είναι καλά, όμορφα, ευγενή.

Μα αν πνίγεσαι κυνηγώντας τα, δεν έχει νόημα να συνεχίζεις.

Κι αυτό γιατί τα όνειρα και τους στόχους, είναι πολύ πιθανό να μην τα πετύχει ο άνθρωπος.

Η Ιθάκη χρειάζεται για να μας δώσει το ταξίδι.

Μα το ταξίδι θα πρέπει να’ναι όμορφο μέσα στις δυσκολίες του.

Ήρθε, λοιπόν, η δεύτερη ρήξη.

Βαρέθηκα τον εαυτό μου.

Την μελαγχολία του.

Τη σοβαρότητά του.

Την άκαρπη αυτοπειθαρχία του.

Τα όνειρα τα αγαπώ ακόμη.

Με προσδιορίζουν.

Αλλά και τα όνειρα μπορούν να γίνουν οι χειρότερες φυλακές του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος, θα πρέπει να μπορεί να ζει και δίχως όνειρα, χωρίς Ιθάκες, απλά, περιπλανώμενος μέσα στη ζωή, με βλέμμα γεμάτο απορία, και μια ψυχή ατίθαση, ερωτευμένη με την ύπαρξή της.

Σε αυτή τη ρήξη εναντιώνομαι σε όσα έγινα, για να πετύχω όσα θέλω, ή νομίζω πως θέλω.

Γιατί κι αυτά, όσο όμορφα κι αν φαίνονται στα μάτια μου, κρύβουν στο βάθος τους μια ασχήμια.

Ο άνθρωπος, θα πρέπει να επαναστατεί απέναντι στον εαυτό του, όπως και οι κοινωνίες απέναντι στις κυβερνήσεις τους, μια φορά κάθε λίγα χρόνια.

Ο εαυτός γίνεται δυνάστης, όπως και οι λογιών λογιών εξουσίες.

Αγαπάμε να χαλαρώνουμε.

Τείνουμε να απλοποιούμε.

Ενώ νομίζουμε πως είμαστε έξυπνοι και σοφοί, επί της ουσίας γινόμαστε χειρότεροι, μέσα στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που διαμορφώνονται εκ νέου.

Οι ρήξεις μέσα μας απαιτούνται για να σείουν το αρχιτεκτόνημα που γινόμαστε, να το γκρεμίζουν για να χτιστεί ένα νέο και καλύτερο, πιο δυνατό και με αντοχή.

Οι επαναστάσεις είναι ένας υγιής τρόπος για να σπάει το κακό και να αποφυλακίζεται δυναμικά το καλό εντός μας.

Συνεχίζω να κοιτώ κατάματα τον Φιλόκοσμο, και την οικογένεια, την Ιθάκη μου δηλαδή.

Μα γιατί να προσπαθώ τόσο σκληρά;

Τον δρόμο τον έχω πάρει. Την κατεύθυνση έστω.

Γιατί να μην πίνω και να μην πηγαίνω σε μπαρ και κανένα πάρτι;

Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το αλκοόλ.

Γιατί να μην είμαι πιο ευέλικτος με το φαγητό, και το να φας χαζομάρες καμιά φορά χρειάζεται.

Γιατί να μη γυμναστώ με τρόπο διαφορετικό; Δίχως ψυχαναγκασμούς.

Γιατί να μη σπαταλήσω λίγο χρόνο παίζοντας παιχνίδια, ή βλέποντας χαζά βίντεο; Το μυαλό πρέπει να χαλαρώνει. Γιατί όσο καλή κι αν είναι η τροφή για σκέψη, αν το παραταΐσεις, γίνεται χοντρό και δυσκίνητο.

Γιατί να μην είμαι ανοιχτός στον κόσμο, ακόμη κι όταν περνάς άσκοπα χρόνο, κάτι παίρνεις που το’χεις ανάγκη, κι ας μην ξέρεις τι.

Τι σημασία έχει η εργασία σου, όταν αυτή δε θα έπρεπε να σε προσδιορίζει παρά μονάχα να σε ταΐζει.

Τώρα που έφτασα ως εδώ, κατάλαβα πόσο κακό μου έκανε όλη αυτή η νοοτροπία που διαμορφώθηκε μέσα μου από άρθρα, τσιτάτα, βιβλία αυτοβελτίωσης, βιντεάκια στο youtube που σου λένε πώς να κάνεις το οτιδήποτε.

Τώρα κατάλαβα πόσο στάθηκαν όλες αυτές οι φωνές ως Σειρήνες που με τραβούσαν κοντά τους και μου έπιναν το αίμα που’ναι ο χρόνος μου.

Οι πλατφόρμες όλες απαιτούν την προσοχή μας. Μας ντοπάρουν για να μας κρατάνε κοντά τους. Με ένα σκασμό δολώματα μας ψαρεύουν και μας πουλάνε δίχως να νοιάζονται για εμάς. Είμαστε θύματα μέσα σε μια νέα, ψηφιακή ζούγκλα.

Μακάρι να’χα τη δύναμη να απενεργοποιήσω κάθε λογαριασμό μου, για να κερδίσω και πάλι τη ζωή μου.

Σταμάτησα να μετρώ σετ και επαναλήψεις. Γυμνάζομαι κι ακούω το σώμα μου. Δε με νοιάζει το αποτέλεσμα, θέλω να νιώθω καλά. Πάνω μέρος, κάτω μέρος και τρέξιμο. Αυτή είναι η ρουτίνα.

Τρώω πιο ανοργάνωτα κι αυτό από μόνο του μου δίνει χαρά. Μα κρατώ τα βασικά μου γεύματα.

Διαβάζω ό,τι θέλω, όπως το θέλω, κρατώντας μια απλή ρουτίνα, λογοτεχνία, φιλοσοφία, γράψιμο.

Γράφω όποτε νιώσω την ανάγκη για να εκφραστώ.

Βρίσκω άτομα, όταν τα’χω ανάγκη. Και μένω μόνος, όταν νιώσω και πάλι την ανάγκη.

Δουλεύω για να’χω να ζω, όχι παραπάνω, γιατί τα παραπάνω χρήματα θα τα σκορπίσω δίχως λόγο.

Μικρές αλλαγές που φανερώνουν μια πρώτη αλλαγή στον τρόπο σκέψης.

Οι αλλαγές χρειάζονται.

Φτάνει πια με την ηττοπάθεια.

Φτάνει με το δεν μπορώ, ενώ ξέρω πως το μπορώ.

Φτάνει με την αρνητικότητα που στάζει τοξικότητα.

Φτάνει με την γκρίνια.

Φτάνει με την λογική σε όλα.

Από εδώ και πέρα ανοίγω το καπάκι που κρατούσα καλά σφιγμένο, το καπάκι του πάθους.

Το καπάκι του έρωτα.

Ο άνθρωπος που γράφει με λογική είναι χομπίστας.

Ο άνθρωπος που ζει με λογική απλά υπάρχει.

Για να ζήσουμε και να μεγαλουργήσουμε χρειάζεται να αφήσουμε τα συναισθήματα να μας πάρουν και να μας σηκώσουν.

Χρειάζεται να ερωτευθούμε τη ζωή για να την κάνουμε δική μας.

Αυτό μου έλειπε εδώ και χρόνια.

Κι αυτή η αίσθηση του ανικανοποίητου, η αίσθηση της απλής ύπαρξης, της φυτοζωής, έτσι εξηγείται.

Επαναστατώ, λοιπόν, απέναντι σε εμένα τον ίδιο.

Αλλάζω στάση στη ζωή μου, κι ανοίγω τον διακόπτη που είχα κλειστό για χρόνια.

Ξέρω ότι μπορώ να το κάνω, γιατί το έχω ξανακάνει στο παρελθόν.

Έρχονται οι μέρες που θα προκύψει τέτοια δυναμική, που θα συμπαρασύρει κάθε σκέλος της ζωής, πολύ πολύ ψηλότερα.

Ήμουν βαθιά νυχτωμένος και μόλις ξημέρωσα και πάλι.

Κι αν γράφω αυτές τις λέξεις, αυτές τις γραμμές, είναι για να δω λίγο καθαρότερα το τι γίνεται μέσα μου, μα και για να δεσμευθώ μπρος στην αλλαγή που συντελείται ήδη.

Ξανακοιτώ στον καθρέφτη και βλέπω το πρόσωπο του νεότερου εαυτού μου που έμεινε στην αφάνεια.

Γεμάτο παράπονο είναι, μισοσκοταδιασμένα μάτια, μα με φλόγα εντός τους.

Απορώ τι νέο σφάλμα θα δημιουργήσω ώστε να προκύψει η επόμενη επανάσταση.

Μα μέχρι τότε:

Ζήτω η δύναμη!

Ζήτω η ελευθερία!

Ζήτω η υγιής αυτοκυριαρχία!

Ζήτω η νεότητα στη σκέψη!

Ζήτω η επανάσταση!