Ξαφνικά σήκωσε τα μάτια του και κοίταξε τον ουρανό. Έμεινε έτσι ασάλευτος για κάμποση ώρα. Μια εικόνα του ανθρώπου τόσο διαχρονική, όσο διαχρονικά είναι και τα μυστικά ερωτήματα τού καθενός μας. Σκέψεις διάφορες περνούσαν απ'το νου του. Σκέψεις που πριν προλάβουν να αγκυροβολήσουν μέσα του, χάνονταν σα να'ταν πεφταστέρια. Αναλογιζόταν τη μέχρι τώρα ζωή του. … Συνεχίστε την ανάγνωση Ψέματος Αληθεία

Η ζωή είναι σαν τη θάλασσα. Πριν προλάβει κανείς να μάθει καλά καλά να κολυμπά, τον ρίχνουν από ψηλά στα βαθιά νερά της. Και βρίσκεται εκεί, φανερά ολομόναχος, να προσπαθεί να σωθεί παλεύοντας με τη φύση. Κολυμπά και κολυμπά, με όσες ψυχικές και σωματικές δυνάμεις έχει, προσπαθώντας να βρει μια στεριά να ξαποστάσει κι εκεί … Συνεχίστε την ανάγνωση Θάλασσα Ζωή

''Μάτση, Μάτση! Που ειν'ο Ματσούλης;'' φώναξε ανήσυχα το παιδάκι καθώς έβγαινε στην απλοϊκή αυλή του σπιτιού του. Ένα σπίτι χτισμένο στους πρόποδες ενός ανεξερεύνητου, κατά το ίδιο, βουνού. ''Να'τος ο γατούλης μου! Ψιτ, ψιτ! Έλα εδώ Μάτση!'' κι ο άσπρος με γκρίζες βούλες γάτος, γαλήνιος όσο γαλήνιο μπορεί να'ναι ένα χορτασμένο ζώο, έτρεξε χαριτωμένα κουνώντας … Συνεχίστε την ανάγνωση Το παιδί μπροστά στον κόσμο

-Τον τελευταίο καιρό, μέρα με τη μέρα, σε βλέπω να αλλάζεις. Τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό σου πήραν να αγριεύουν. Το βλέμμα σου, κάποτε μου έμοιαζε περισσότερο αθώο. Τι σου συμβαίνει καλό μου παιδί; -Άσε με, πατέρα. Παράτα με. Δε με καταλαβαίνεις. Κανείς δε με καταλαβαίνει. Δε με καταλαβαίνω ούτε γω ο ίδιος... -Μα γιατί; Γιατί … Συνεχίστε την ανάγνωση Διάλογος

Γεια. Αυτή ήταν η πρώτη λέξη που ξεστόμισε σαν βρέθηκε μπροστά του. Έμοιαζε τόσο μικρός μπροστά σ'αυτό το τέρας. Σ'αυτόν το γίγαντα με τα δισεκατομμύρια μικροσκοπικά ματάκια, τα μισά σε αριθμό μα εξίσου αναρίθμητα στοματάκια που του γεννούσαν τη βεβαιότητα πως με το λόγο τους και μόνο, μπορούν να καταβροχθίσουν κάθε τι που θα βρεθεί … Συνεχίστε την ανάγνωση Σκέτη Αλληγορία