Lucy

«Σ’ερωτευτηκά όσο καμία
Σε κάθε timeline που γνωριστήκαμε
Πέθανα ήδη μια φορά, την άλλη μία
Αυτή η ταινία θα’σπαγε ταμεία κι ας μην την είδαμε»

Τι τραβάει κανείς για τον έρωτά του; Μέχρι και άλμπουμ βγάζει και τον ονομάζει «Ελεγεία μιας Εμμονής«, παλεύοντας με τον ίδιο του τον εαυτό για ακόμη μια φορά.

Πόσες ώρες έχω περάσει άραγε ακούγοντας Ραψωδό Φιλόλογο, ή αλλιώς ΡΦ, ή αλλιώς Αλέξανδρο Πτίνη; Έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου η φωνή κι η αντίληψή του. Και γι’αυτό ίσως να μην είμαι κατάλληλος για αντικειμενική αποτίμηση του έργου του, άσχετος σαν είμαι με την ραπ άλλωστε, μπορώ να μιλήσω όμως για όσα με κάνει να νιώθω και να σκεφτώ. Ναι, αυτό το μπορώ.

Με μεταλλική φωνή που μοιάζει να πολεμά να βγει έξω από τη μαύρη τρύπα του μυαλού του, έρχεται να μας ηλεκτρίσει εδώ στο κώμα που βρισκόμαστε. Σχεδόν δυο χρόνια, είκοσι μήνες τώρα περίμενα πώς και πώς, αυτά τα 27 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα, τα οκτώ κομμάτια. Κι ενώ νόμιζα πως με το Lucy αναφερόταν στον άνθρωπο, τώρα πια κατάλαβα ότι Lucy ονομάζει την προσωποποιημένη του αγάπη για τη μουσική, την ραπ συγκεκριμένα. Τουλάχιστον σε αυτό κατέληξα με το άκουσμα του άλμπουμ.

Σαν τον Φοίνικα, έχοντας ο ίδιος σκοτώσει τον εαυτό του, αναγεννήθηκε στις στάχτες του, με σκοπό να δημιουργήσει το δικό του σύμπαν. Αποθνήσκων αστέρας, που έγινε μαύρη τρύπα και που έσκασε δημιουργώντας ένα μίνι Μπιγκ Μπανγκ, μετά από αμέτρητες ώρες πίεσης, συμπίεσης και ποίησης. Τα υλικά αναμειγνύονται πάλι, μοιράζονται εκ νέου και συνθέτουν το νέο αστρικό υλικό στο οποίο θα πατήσει μια νέα μορφή ζωής, μιας συνείδησης που πηγάζει από εκεί που κανείς δε φαντάστηκε.

Η χρόνια πάλη με τον εαυτό απέδωσε καρπούς, μα οι καρποί αυτοί μπορούν να γευτούν από ακόμη πιο λίγους σε σχέση με τους προηγούμενους, γιατί για να τους γευτεί κανείς, να τους νιώσει, θα πρέπει ο ίδιος να έχει περάσει από την αντίστοιχη διαδικασία του ζωντανού θανάτου, που αφήνει σαν κουφάρι το σώμα ως τότε.

Ο ΡΦ ενσαρκώνει την βαθύτερη φιλοσοφία και υψηλότερη λογοτεχνία στο πρόσωπο ενός ανθρώπου. Είναι ένας νέος τύπος ανθρώπου που πατά στις βάσεις των τελευταίων γερών ρευμάτων σκέψεως της ανθρωπότητας. Όχι πλέον τόξο, μα ούτε και γεφύρι, είναι το ίδιο το βέλος, είναι ο ίδιος ο διαβάτης που θα καρφωθεί και θα ξυπνήσει στα μάτια του ανθρώπου που δεν μπορέσαμε ακόμα να φανταστούμε. Ένα πρότυπο που λίγοι έχουν τη διορατικότητα να αναγνωρίσουν, πόσο μάλλον τη σοφία να υιοθετήσουν. Είναι άραγε αυτή η τελευταία πίστα ύπαρξης που ξεκλείδωσε ο άνθρωπος;

Η φωνή της Lucy έδινε μορφή στο περιεχόμενο σε όσα του επικοινωνούσε η ζωή πίσω από διάφανα πέπλα, σε παγκάκια, κελιά και βουνά σκέψης. Κι ίσως ο ΡΦ έγινε το μέσο του σύμπαντος ώστε να μας πει κάτι, ίσως εμείς μέσα από τον Ραψωδό Φιλόλογο λέμε κάτι στον εαυτό μας, όχι τον ατομικό, ούτε τον συλλογικό, μα τον ανώτερο που περικλείει τα πάντα. Έτσι όπως συνέβη και με όλα τα μεγάλα πνεύματα που επικοινώνησαν ως κεραίες μηνύματα και νοήματα σε κύματα απειροελάχιστης συχνότητας. Το κοσμικό πνεύμα βρίσκει ρωγμές στον τοίχο της νόησης με κάθε τρόπο, έρχεται και μας μιλά διδάσκοντάς μας την ουσία.

Παράξενοι που είμαστε οι άνθρωποι, ψάχνουμε στην αγάπη όσα δε μας δίνει ο ψευδής μας εαυτός, την ώρα που με κάθε τρόπο πρέπει να τον σκοτώσουμε, να πεθάνουμε μια φορά προτού ετοιμαστούμε να ζήσουμε. Ο άνθρωπος μοιάζει με κάμπια και πεταλούδα περισσότερο απ’ό,τι νόμιζε. Μόλις που ανοίγουμε τα μάτια μας, κι όλα ήδη φαίνονται και είναι διαφορετικά, σε τι βαθμό θα αλλάξει αυτό την αντίληψή μας, την οπτική μας; Μια νέα κοσμοθεωρία χτίζεται από όλα τα κύτταρα της ανθρωπότητας δίχως αυτά να το συνειδητοποιούν. Ο Αλέξανδρος φαίνεται να καταλαβαίνει.

Σχέση αγάπης και μίσους, λατρείας και απέχθειας, λόγια φυλακισμένου στην ιδέα του, παλεύει να σπάσει τα δεσμά του έρωτά του, να μείνει γυμνός μα πιο φλογερός από ποτέ. Μορφή ως δείκτης του περιεχομένου, έτσι όπως αυτά είναι αλληλένδετα. Ο ΡΦ πήδηξε από το ψυχολογικό στο φιλοσοφικό κι επιστημονικό ραπ. Δημιουργεί ως απάντηση στο παράλογο του κόσμου. Δημιουργία ως λογική απάντηση στο άλογο. Λόγος που εμφυσά το άλογο.

Το άλμπουμ αυτό πάνω απ’όλα είναι λυτρωτικό για τον ίδιο τον φίλο μας, κι αυτό από μόνο του μας δίνει χαρά.

Είναι το καλύτερο ελληνικό ραπ; Είναι μια δουλειά άλλου επιπέδου και διάστασης, δεν μπορεί να συγκριθεί με έργα άλλων. Είναι ραπ του βαθύτερου νοήματος της ζωής. Μας έβαλε σε ένα δικό του πολυσύμπαν, ροφιδικό, οι αναφορές του, το ψυχολογικό και φιλοσοφικό του ταξίδι, οδηγός για όλους μας. Λίγοι έδωσαν κατεύθυνση, πόσο μάλλον μέσα από το παράδειγμα της ζωής τους. Η έμπρακτη φιλοσοφία στα ανώτατά της.

«Αυτό που άκουσες δεν ήταν μια ιστορία μόνο
Είναι η ιστορία μου, κι είναι γεμάτη πόνο
Την είπα αλληγορικά, μα έχει συμβεί αληθινά
Είναι αυτά που από μικρό παιδί βιώνω»