Διερεύνηση

Κεριά που καίγονται οι μέρες
Τις ζούμε
Ή μας ζουν αυτές;
Σβήνουν πριν το αντιληφθούμε
Σβήνουν χωρίς να περιμένουν
Δίχως σεβασμό
Δίχως πόνο
Δίχως έλεος

Πάει καιρός τώρα που δε γράφω όπως έγραφα παλιότερα. Δε γράφω, γιατί έχω κάπου να τα λέω. Η ανάγκη μου για έκφραση καλύπτεται με διαφορετικό τρόπο. Έχω την αγάπη μου, με χαϊδεύει αυτή, κι έτσι δε χρειάζεται να κρύβω τις κραυγές μου ανάμεσα στις λέξεις του μπλογκ αυτού.

Έχω βάλει στόχους και τους κυνηγώ σαν τρελός. Καίω τα πάντα για να τους πετύχω. Καίω τα πάντα και κυρίως τον εαυτό μου. Μα δε με στενοχωρεί αυτό. Αντιθέτως, μου δίνει μια δύναμη, μου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, γνωρίζοντας πως κάνω το σωστό.

Το μόνο κακό, ότι ζω περισσότερο απ’ότι θα ήθελα μέσα στο άγχος. Άγχος για τις δουλειές, να καθίσει κάτι. Πίεση στην πίεση, μα δεν κάνω αποσυμπίεση όπως παλιά. Τώρα, είμαι πιο ήρεμος, γιατί ακουμπώ εκεί που πρέπει.

Δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω στο κείμενο αυτό, δεν ήξερα για τι ήθελα να γράψω. Ξέρω μονάχα ότι θέλω να το κάνω. Θέλω να γράφω περισσότερο για να κρατώ επαφή με το αντικείμενο. Να συνεχίζω να έχω ανοιχτή την οδό της εσωτερικής, βαθιάς φωνής, που δεν εκφράζεται εύκολα με άλλους τρόπους. Είναι μια διερεύνηση το κείμενο αυτό. Μια εξέταση του τι συμβαίνει μέσα μου, στο χάος, στο σκοτάδι που πια δεν επισκέπτομαι συχνά.

Ξέρω ότι είναι για καλό όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, αν το γράψιμο μας δίνει πολλά καλά, μπορεί να μας δώσει κι άσχημα, επίσης. Μπορεί να μας κρατήσει δέσμιους σε συγκεκριμένους τρόπους σκέψης, αποτυπώνοντας τη φωνή μας με μελαγχολία, πικρία και κούραση, ενώ δε θα έπρεπε. Δε θα έπρεπε γιατί δεν είναι πάντα έτσι η ζωή. Όλα είναι στιγμές, ναι. Μα μέσα στη μέρα, μέσα στο χρόνο, υπάρχουν κι άλλες διαθέσεις. Καλό είναι να αφήνουν κι αυτές τα σημάδια τους.

Μπορεί να κουράζομαι με τις αιτήσεις που κάνω, μα χαίρομαι παρόλα αυτά, γιατί είμαι εκεί όπου ήλπιζα να φτάσω κάποια στιγμή. Με τον άνθρωπό μου, με τις υποχρεώσεις να μπαίνουν σε σειρά, με τις επιθυμίες να καλύπτονται, μα πάντα, πάντα κάτι λείπει. Διαφορετικό είδος χαρμολύπης αυτό. Πετυχαίνεις κάτι που επιθυμείς καιρό, ίσα για να ανακαλύψεις ότι δε σου αρκεί. Όχι γιατί είναι λίγο αυτό που κατάφερες, αλλά επειδή υπάρχει κάτι μέσα στον άνθρωπο που δεν τον αφήνει να χορτάσει με τα μικρά και σημαντικά που τελικά είναι τόσο μεγάλα.

Είχα μια εικόνα για τον εαυτό μου, την έχτιζα μέσα στα σκοτάδια, κάτω απ’τα παπλώματα. Μια εικόνα, μεγάλη, μεγαλύτερη απ’ό,τι θα έπρεπε, κι είναι το βάρος της πολύ. Ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει μόνος ψάχνει από κάτι τερατώδες για να τον κρατήσει στη ζωή. Γιατί η ζωή μέσα σε όλα της είναι και πτώση. Μια πτώση που όλοι βιώνουν, μέχρι το τέλος, μέχρι να γίνουν χλαπάτσες. Πτώση η ζωή, κι αλεξίπτωτο το μυαλό, που πρέπει να ανοίξει. Αν δεν ανοίξει το μυαλό, αν δε γίνει πιο σοφό, η πτώση γίνεται πιο σφοδρή, κι ας μην έρχεται ντε και καλά νωρίτερα. Ποιος ξέρει άλλωστε με τι ταχύτητα πέφτει προς τον αφανισμό του;

Χτίζει ο άνθρωπος μέσα του εικόνες, με στόχο να γίνουν τα κλαδιά του. Όνειρα δημιουργεί και τα κυνηγά. Ίσα για να πιστέψει πως έχει την ευκαιρία να γλυτώσει. Δε γλυτώνει. Μα αυτό είναι το λιγότερο. Πέφτουμε και πέφτουμε, κι αντί να ανοίξουμε το μυαλό μας, να γίνουμε πιο σοφοί, εμείς κυνηγάμε όνειρα, μας δημιουργούμε πίεση, άγχος, κι έτσι μικραίνουμε το ταξίδι, γιατί συμπιέζουμε το χρόνο. Χρειάζονται τα όνειρα, ναι. Τι θα ήταν ο άνθρωπος δίχως τα όνειρά του; Μα δεν πρέπει τα όνειρα να παραμένουν όνειρα απλά. Πρέπει να γίνονται κάτι παραπάνω. Το όνειρο για να αξίζει θα πρέπει να γίνει πλάνο, θα πρέπει να πατήσει αυτό στη γη, να πάρει υπόσταση, μήπως πιάνοντάς το καταφέρουμε να ζήσουμε λίγο παραπάνω με νόημα. Αυτό είναι όλο. Λίγο παραπάνω νόημα. Να μην πάει το πέσιμο προς την άβυσσο χαμένο τελείως. Όχι ότι έχει σημασία τόσο, απλά μας γαληνεύει. Το νόημα στοχεύει κι αυτό στη γαλήνη της ψυχής. Νόημα που έρχεται να καλύψει την αδυναμία κατανόησης και τις κραυγές που βγάζουμε.

Δεν πρέπει να μεγαλώνει ο άνθρωπος αποκομμένος από τους άλλους. Γιατί κινδυνεύει να δημιουργήσει τέτοια όνειρα, μεγαλεία ολόκληρα, που είναι αδύνατο να πετύχει. Τα δημιουργεί γιατί έχει παραπάνω χρόνο, και χώρο, μα αυτά, παρόλο που ανήκουν στο χώρο της φαντασίας, έχουν βάρος μεγάλο. Κι όπως προχωρά ο άνθρωπος στη ζωή, είτε που θα γίνει πολύ δυνατός για να τα πετύχει σιγά σιγά, αφού πρώτα τα κάνει πλάνα, είτε θα πρέπει να τα πετσοκόψει, να τα κάνει πιο ρεαλιστικά, γιατί διαφορετικά κινδυνεύει από τα όνειρά του, να του κλέψουν τη χαρά, από κάθε μικρή, σημαντική απόλαυση.

Αυτό μου αναγνωρίζω τελευταία. Τόσο καιρό πάλευα να φτάσω εδώ, και τώρα που έφτασα πάλι δεν μπορώ να ηρεμήσω όσο ήθελα. Φταίνε τα μεγάλα όνειρα, φταίει η μεγάλη εικόνα. Αυτό είναι που πολεμώ πιο ξεκάθαρα πλέον, τον εαυτό μου.

Πάντοτε πολεμούμε τον εαυτό μας. Ο μεγαλύτερος φίλος κι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Πόσα πράγματα θα άλλαζαν στον κόσμο, αν άλλαζε ο εαυτός μας. Αν άλλαζε η οπτική μας, η αντίδρασή μας σε ό,τι έρχεται απ’έξω. Καλά τα έλεγαν οι στωικοί, διχοτόμηση του εξωτερικού και του εσωτερικού περιβάλλοντος.

Νιώθω πιο ζωντανός, γεύομαι την ευτυχία, ντρέπομαι που το λέω, μα ίσως και να την αξίζω. Την ευτυχία την δικαιούμαστε όλοι μας. Τι κρίμα που τις περισσότερες φορές τη στερούμε εμείς οι ίδιοι απ’τους εαυτούς μας. Ναι. Αλλαγή οπτικής. Να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Τρέχουμε και τρέχουμε, πιεζόμαστε, για να πετύχουμε πάντοτε κάτι. Γιατί; Στη ζωή θα πρέπει να επιδιώκουμε μόνο τη δημιουργία. Όχι για τη συσσώρευση, όχι για τη δύναμη που μας μεθά, μα ίσα ίσα για να βρισκόμαστε σε κίνηση, για τη χαρά της ίδιας της κίνησης. Έχουμε δέσει το καράβι μας τόσο πολύ με το καλύτερο, δυνατότερο, αποτελεσματικότερο, αποδοτικότερο, κι έχουμε χάσει τη χαρά όλων των ξεχασμένων κυμάτων, των απόκρυφων παραλιών, τις ομορφιές που μας δίνει η ζωή, καθώς οδεύουμε στον αφανισμό μας.

Τι παράξενο πλάσμα ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από ένα πράγμα, κι αυτό δεν είναι άλλο από το να ανοίξει τα μάτια του και να δει καλύτερα τον κόσμο μας και τη ζωή. Μα για να ανοίξει τα μάτια του, δεν μπορεί να βοηθηθεί, αν στο τέλος τέλος δεν βάλει αυτός τα δυνατά του να σπάσει τα δεσμά που τον κρατούν τυφλό. Διάβασα τόσα βιβλία, δε με άλλαξαν όσο θα ήθελα. Δεν το έκαναν, γιατί εγώ δεν άδειασα, δεν έδωσα την προσοχή μου ως όφειλα, δεν πήρα το ζουμί τους και δεν το έβαλα μέσα μου με τον τρόπο που έπρεπε. Έπρεπε να ζήσω καταστάσεις, να καθίσω ήσυχα ήσυχα και να τις δω, να τις μελετήσω, για να καταλάβω τι έχουν να μου διδάξουν. Μα όλη τη δύναμη, την έχουμε μέσα μας. Μέσα στον καθένα και στην καθεμιά, υπάρχει άπειρη δύναμη. Αρκεί να το καταλάβουμε, να το πάρουμε απόφαση, πως στα χέρια μας, στο μυαλό μας είναι όσα έχουμε ανάγκη. Εμείς σπάμε τα δεσμά της τύφλωσής μας. Οι άλλοι μπορεί απλά να μας βοηθήσουν, καλό είναι όταν το κάνουν. Μα η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο τον άνθρωπο. Αν υπάρχει απλά, αν περιφέρεται δίχως να ξέρει ποιος είναι, που πάει, γιατί πάει, τι νόημα έχουν όλα αυτά, τότε δε φταίει κανένας άλλος, τουλάχιστον όχι τόσο όσο ο ίδιος.

Αυτή η διαπίστωση, αλλάζει την οπτική. Αλλάζει και την προοπτική.

Δε θέλω να γίνω ένας άλλος οδηγός αυτοβελτίωσης. Είμαι ένας άνθρωπος απλός, με πόνους και χαρές, με όνειρα κι επιθυμίες, με στερεότυπα κι αδυναμίες. Είμαι ένας απ’όλους μας. Το μόνο διαφορετικό, αυτό που δεν κάνουν οι περισσότεροι; Απλά κάθομαι που και που, κάθομαι και σκέφτομαι, σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, βάζω τα πράγματα κάτω, προσπαθώ να τα βάλω σε σειρά, για να τα βγάλω από μέσα μου, να τα δω υπό αυτό το πρίσμα, γραμμένα, για να τα καταλάβω, ή καλύτερα, για να’χω περισσότερες πιθανότητες να καταλάβω. Κι όλα αυτά, σε συνειδητό επίπεδο.

Τελευταία μου ανακάλυψη; Η συνείδηση ξέρει τόσα λίγα. Πολύ λίγα. Πάρα πολύ λίγα ξέρει η συνείδηση. Το συνειδητό κομμάτι του εαυτού μας. Γνωρίζει ελάχιστα. Αλλά δεν είμαστε μόνο αυτό. Είμαστε και το υποσυνείδητο, και το ασυνείδητο. Το υποσυνείδητο είναι ακόμη περισσότερο εμείς, κι ας μην το νιώθουμε. Το ασυνείδητο, είναι το μυαλό του κόσμου, το μυαλό της ζωής. Στο ασυνείδητο δεν έχουμε πρόσβαση εύκολα. Σπάνια μας μιλά, ή ακόμη κι αν το κάνει, εμείς δεν το ακούμε. Είναι αυτό που κρύβει μέσα του όλη τη σοφία της ζωής κι αν ποτέ ποτέ βουτήξουμε καμιά πένα, κανένα πινέλο μέσα του ή χορδή, τότε κάτι μπορούμε να πάρουμε από αυτό. Το υποσυνείδητο όμως, είναι ο κρίκος ανάμεσα στο συνειδητό, αυτό που φαίνεται να μιλά, και στο ασυνείδητο. Το υποσυνείδητο ξέρει πολύ καλύτερα τον εαυτό μας, αυτό που νομίζουμε πως είμαστε. Προσπαθεί το έρμο να μας επικοινωνεί πράγματα, με τρόπους πολλούς, και τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας είναι το κυριότερο. Μα για κάποιο λόγο, έρχεται και δίνει την ουσία κρυμμένη με συμβολισμούς και εικόνες. Γιατί να μην είναι όλα πιο απλά; Γιατί να μας δίνει αυτό που έχουμε ανάγκη να ακούσουμε έτσι, κρυπτογραφημένα;

Ίσως το υποσυνείδητο, μας φανερώνει μέσω των ονείρων, και με σουρεαλιστικό τρόπο, αυτά που θέλει να μας πει, γιατί ο άνθρωπος, αν κι εν δυνάμει θεός στη δύναμη, είναι στην πράξη πολύ αδύναμος. Είναι αδύναμος λόγω τύφλωσης.

Η αλήθεια είναι, ότι φοβόμαστε την αλήθεια.
Είμαστε μικρά παιδιά που κρύβονται πίσω από δάχτυλα.
Τα υψώνουμε στους άλλους, κάνουμε τους δυνατούς.
Είμαστε όμως τόσο, μα τόσο αδύναμοι.

Ένα χαστούκι έχουμε ανάγκη τόσο δυνατό που να μας ξυπνήσει.
Γιατί πέφτουμε οδεύοντας στον αφανισμό μας, στην άβυσσο.
Μα αυτό το χαστούκι μπορούμε μόνο εμείς να το δώσουμε στον εαυτό μας.
Αυτό είναι το παράδοξο της ζωής.

Ο άνθρωπος μπορεί να απελευθερωθεί μόνο από τον ίδιο του τον εαυτό.
Όχι με λόγια, ούτε με λέξεις, εικόνες, ήχους, ακόμη ακόμη και με βιώματα.
Όλα τα ερεθίσματα φέρνουν δεδομένα στο μυαλό μας, κι αυτό πασχίζει να βγάλει άκρη.
Τα επεξεργάζεται, προσπαθεί να καταλάβει, αδυνατεί.

Είναι ένας φαύλος κύκλος η ζωή του.
Οι περισσότεροι περνούν τη ζωή τους εκεί μέσα.
Άγνωστοι με τον εαυτό τους.
Έρμαια της ζωής.

Πώς θα γίνει ενάρετος κύκλος η ζωή;
Πώς θα απελευθερωθεί κανείς;
Πώς θα βγάλει φτερά, να πετάξει ψηλά;
Πώς θα δει τον εαυτό του καθαρά, μαζί και τον κόσμο;

Θέληση για ζωή
Θέληση για δύναμη
Θέληση για νόημα
Θέληση για θέληση

Ξυπνώ
Φοβάμαι
Πονώ
Κλαίω

Μεγαλώνω
Μαθαίνω
Καταλαβαίνω
Ωριμάζω

Ζω
Δυναμώνω
Κατανοώ
Πραγματώνομαι

Επιβιώνω
Αναπαράγομαι
Επεκτείνομαι
Κατακτώ

Ο άνθρωπος,
φυσημένος στη λάσπη,
γίνηκε το χωράφι στο οποίο η σπίθα του Θεού άναψε για τα καλά
Τι υπάρχει μετά τον άνθρωπο;