Θυμός

Τα συναισθήματα μπορούν πολλά να μας διδάξουν
Αρκεί να καθίσουμε δίπλα τους και να τ’ακούσουμε
Κρύβουν σοφία χρόνων πολλών
Σοφία που έχουμε ανάγκη

Όχι, τα συναισθήματα δεν είναι το σημαντικότερο
Είναι εξίσου σημαντικά όμως με τη λογική
Χέρι-χέρι πρέπει να πηγαίνουν
Για να ξεκλειδώσουμε την ουσία τους

Ένα από αυτά, τρομερό συναίσθημα, είναι κι ο θυμός
Ο θυμός που μας κυριεύει
Πολλές φορές με λόγο
Άλλες πάλι δίχως

Ο θυμός, γνώριμος σε όλους κι όλες
Είναι από τα πιο γνώριμα και συνηθισμένα
Έρχεται σε ανύποπτες στιγμές
Μπορεί όμως να διαρκέσει και χρόνια

Υπόκωφος ή χτυπητός
Φωλιασμένος στην καρδιά
Ή και κυρίαρχος του νου
Ο θυμός όταν εμφανίζεται μοιάζει παντοδύναμος

Στα ακρότατά του ο θυμός γίνεται οργή
Κι από συναίσθημα ξεπηδά στη σκέψη
Από τη σκέψη στον λόγο
Κι απ’τον λόγο στην πράξη

Με την εμφάνισή του μπορεί σαν στρόβιλος να αναποδογυρίσει τα πάντα
Πράγματα και καταστάσεις
Ανθρώπους και σχέσεις
Ακόμη και τον ίδιο τον εαυτό μας

Μα ο θυμός
Κι αν δημιουργείται με λόγο ή χωρίς
Πάντα έρχεται να διεκδικήσει βίαια έναν χώρο μέσα μας
Χώρο συναισθηματικό

Τι συμβαίνει όταν ο χώρος καταλαμβάνεται από τον θυμό;
Ή και την οργή;
Τι χάνει ο άνθρωπος τότε;
Τι γεύση αφήνει ο θυμός;

Ο παροδικός θυμός μπορεί να τα γκρεμίσει όλα
Με έντονα πικρή γεύση, αλλοιώνει όλες τις άλλες που μπορούμε να γευτούμε
Φουριόζος είναι
Δίνει σφαλιάρες στον αέρα

Ο χρόνιος θυμός κι αν δεν γκρεμίζει
Τα σαπίζει όλα
Χαλάει την ικανότητά μας να γευτούμε άλλα συναισθήματα
Νεκρώνει τον άνθρωπο

Τι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι για να αντιμετωπίσουμε τον θυμό;
Κυρίως, το ρίχνουμε στην τρέλα
Κυρίως, δίνουμε την προσοχή μας αλλού, απλόχερα εννοείται
Κυρίως, τον βάζουμε κάτω απ’το χαλάκι

Ο άνθρωπος γελιέται και περνιέται για δυνατός και θαρραλέος
Επειδή κάνει το ένα και το άλλο
Μα σχεδόν πάντα αποφεύγει τα συναισθήματα μέσα του
Και ειδικά τον θυμό

Έχοντάς τον κάτω απ’το χαλί, κάνει σα να μη συμβαίνει τίποτα
Μα ο θυμός σιγά σιγά μεγαλώνει
Μεγαλώνει και μεγαλώνει
Μέχρι που το χαλί κολλάει σε όλους τους τοίχους του δωματίου μέσα του

Μα έχει αποκτήσει μια ανοσία
Μια τύφλωση
Ο άνθρωπος
Και δεν καταλαβαίνει πλέον πώς κατέληξε

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να γλυτώσουμε απ’το θυμό;
Θα μπορούσαμε να σηκώσουμε το χαλάκι
Να δούμε τον θυμό και τ’άλλα συναισθήματα
Και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε γιατί υπάρχουν

Γιατί δημιουργήθηκαν
Τι έχουν να πουν για εμάς και τους άλλους
Τι μπορούν να μας μάθουν
Κι ίσως να μας θυμίσουν

Αν φύγει ο θυμός από μέσα μας
Με οποιονδήποτε τρόπο
Δημιουργείται αμέσως χώρος για άλλα συναισθήματα
Συνήθως πιο ευγενείς

Μακάρι να ήξερε ο άνθρωπος
Τι γλυτώνει αντιμετωπίζοντας όσα φοβάται
Φοβάται ο άνθρωπος πολλά
Μα όσα φοβάται τον κάνουν ζόμπι

Νεκροζώντανοι οι περισσότεροι από εμάς
Νομίζουν ότι αγαπούν μα σφάλλουν
Νομίζουν ότι ευτυχούν μα κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους
Νομίζουν πως ζουν μα το μόνο που κάνουν είναι να υπνοβατούν

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή δίχως πλούτο συναισθημάτων
Πλούτο σκέψεων και εμπειριών
Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή δίχως την καταπολέμηση του θυμού
Κι όσων τον προκαλούν

Αν η οργή είναι μια καταιγίδα
Ο θυμός είναι ένας μουντός και συννεφιασμένος ουρανός
Κι αν σε κάποιους διαρκεί λίγο
Για άλλους μπορεί να κρατά χρόνια

Τι χρώμα να’χει η φύση κάτω από έναν μονίμως γκρι ουρανό;
Τι αποτύπωμα αφήνουν μέσα μας τα συναισθήματα;
Τι αίσθηση προκαλεί η ίδια η ζωή;
Τι χάνει ο άνθρωπος;

Αν λυθούν οι κόμποι στον λαιμό μας
Μπορεί και να κλάψουμε με λυγμούς
Τι κι αν χρειάζεται να κοπούν με τη βία
Αυτοί οι λυγμοί είναι λυτρωτικοί

Ζητάει ο άνθρωπος την λύτρωση
Την ζητά από τους άλλους
Τον Θεό ή τους ανθρώπους
Μα κανένας δεν μπορεί να δώσει τη λύτρωση παρά μονάχα ο ίδιος ο εαυτός του καθενός

Ίσως μόνο οι άλλοι να βοηθάνε
Ώστε κανείς να βρίσκει το κουράγιο μέσα του
Να αντιμετωπίσει όσα τον φοβίζουν
Και να αναμετρηθεί με τον θυμό, τον φόβο ή τον πόνο

Όλα τα αρνητικά συναισθήματα σε ένα καζάνι καταλήγουν
Την ψυχή του ανθρώπου
Κάτω από το χαλί ή κολλημένα στους τοίχους
Εκφράζονται στο πρόσωπο και στο σώμα μας όλα

Το άσχημο ίσως να’ναι αυτό που παλεύει με όλα αυτά
Το όμορφο αυτό που’χει αναμετρηθεί μαζί τους
Και που τα’χει νικήσει
Μάχες είναι όλα άλλωστε

Ο καθένας ας διαλέξει τον αγώνα του
Αξίζει να πολεμούμε για τα ανούσια
Ή τα ουσιώδη;
Ιδού η απορία