Γράφει ο Ορφέας Μελισσάς
Πάντα θα με τρώει …
βαθιά μέσα μου
μα κι απ’ έξω.
Έξω από αυτό που ζω,
αλλά και μέσα από αυτό που ζω,
μέσα απ’ τα δικά μου μάτια,
τη δική μου οπτική,
πίσω απ’ τη σκέψη,
το συναίσθημα,
την ψυχική πτυχή,
την αντίληψη..
.. πως ό,τι ζω,
και σε ό,τι πλαίσια,
.. τα πλαίσια μου ορίζουν τη δυνατότητα.
Μα η στάση η δική μου,
είναι δική μου ευθύνη,
μα και επιλογή,
κατ’ επέκταση της αντιληπτικής μου ικανότητας,
αυτή που έχω αναπτύξει,
ως είδος,
ή ως προσωπικότητα.
Και ενστικτωδώς,
διαισθητικά,
επιζώ και συντηρούμαι,
σωματικά αλλά και ψυχικά,
ψυχολογικά,
συναισθηματικά,
διανοητικά,
προπαντώς φροϋδικά,
εν κατακλείδι λογικά,
συλλογικά,
κοινωνικά,
και κοινωνικοπολιτικά,
κοσμοπολιτικά,
ως άνθρωπος,
ή ως οργανισμός.
Θα με τρώει που ποτέ δεν θα μάθω τι θα γινόταν αν..
.. μα με παρηγορεί η πίστη,
στο ότι ζω,
και κάθε ΤΩΡΑ φέρει τη δυνατότητα της επιλογής.
Ας μη καταστείλω ποτέ την ελπίδα,
αυτή που θέλει τον κόσμο χαλαρό, απλό και ωραίο,
ενσυνείδητα ευγνώμων για ό,τι του προσφέρεται,
από την ζωή την ίδια,
γεμάτος σεβασμό και δέος για τις ομορφιές της φύσης,
και περίεργος να μάθει..
Ανήσυχος,
μα έτοιμος να αντικρύσει ο ίδιος,
τα θαυμαστά,
τα θαύματα του κόσμου,
τα σπουδαία.
Στοχαστής 