Γράφει ο Θανάσης Τσακαλίδης
* Με αφορμή το βιβλίο «Το Χάρτινο Σπίτι» του Dominguez Carlos-Maria που διαβάστηκε στη Λέσχη Ανάγνωσης Στοχαστών.
Βιβλίο το βιβλίο, ορθώθηκε ένα κτίσμα
Χρόνο το χρόνο, ψήλωνε το κέλυφός του
Σελίδα τη σελίδα, βάθαινε η σχέση με τον κόσμο
Λέξη τη λέξη, άνθιζε σα λουλούδι
Χτίζω το χάρτινό μου σπίτι
Με τα πιο απίθανα υλικά που βρίσκω
Μέσα σε βιβλία, περιοδικά και καταλόγους
Ψαρεύω όλα τα βαθυστόχαστα νοήματα
Και τους δίνω άλλη διάσταση
Τους τραβώ στο πλέον πραγματικό κομμάτι της ζωής
Το πιο χειροπιαστό
Χτίζω ένα χάρτινο σπίτι
Όχι απλά με βιβλία
Μα με νοήματα που αποτυπώνονται στις σελίδες τους
Στο σπίτι αυτό
Δεν υπάρχει θεμέλια λίθος
Μα θεμέλιο νόημα
Που αν για κάποιο λόγο χαθεί
Αν κάνει φτερά και φύγει
Τότε το σπίτι το χάρτινο
Θα πέσει και θα με τσακίσει
Χάρτινο Σπίτι
Φωλιά και φυλακή μου
Στα μάτια των άλλων πώς να μοιάζεις
Άραγε να φαίνεσαι όπως στην καρδιά μου
Δε θα το μάθω ποτέ
Γιατί επέλεξα να ζω κλεισμένος εδώ μέσα
Σπίτι μου, κελί μου
Μια μέρα θα γίνεις κι ο τάφος μου, εσύ
* Γραμμένο τον Ιούλιο του ’24.
Στοχαστής 