
Γράφει η Έταμπελ Νιώπα
Ο υπνοβάτης, σε μια απενενοημένη κίνηση αφύπνισης, τυφλή και διαρκής, προσπαθεί να χωρέσει στη ζωή του. Μα το κενό, αέναα τον αδειάζει. Και τα μάτια προσπαθούν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τη λησμονιά. Στην αναλαμπή του σκότους, παλεύει να υπολογίσει το χαμένο χρόνο. «Σε έχασα τη στιγμή που σε γνώρισα», σκέφτηκε.
Έτσι θάφτηκε πέτρινη η ζωή του και η φρέσκια καθόταν πάνω της σαν σκόνη.
Έψαχνε τις ρίζες του. Την αρχή από τις ρίζες του. Κι οδηγήθηκε πίσω στο σπόρο, με την ελπίδα να μπορέσει να κατοικήσει και πάλι μέσα του. Έστω ως φιλοξενούμενος, για ένα μονάχα βράδυ.
* Η εικόνα είναι από ποστ του Sayani Ghoshal.
