Στοβρασμός

Γράφει ο Ραφαήλ Μάστορας

Αν ο στοχασμός πηγάζει από το συναίσθημα γιατί μου φαντάζει τόσο δύσκολο να συνυπάρξει με το θυμό;

Φαντάσου ένα σκηνικό, ένα ζευγάρι που μαλώνει

Λέξεις όπως απιστία, μαλάκα, σκουπίδι, εμπιστοσύνη, αιωρούνται στην ατμόσφαιρα

Ξαφνικά δίπλα τους περνάει ένα βάζο

Ο χρόνος σταματά

Μπορεί άραγε εκείνη τη στιγμή να ερωτηθεί αυτός που το πέταξε αν το, σύντομα σπασμένο σε αναρίθμητα κομμάτια, βάζο ξανά κολλάει; Όπως και η σχέση αυτή;

Αναρωτιέται άραγε, εκείνη τη στιγμή, ποια ανάγκη του ανθρώπου μπορεί να τον οδηγήσει σε μια ξένη αγκαλιά;

Χρειαζόταν την επιβεβαίωση ή μήπως να νιώσει πιο ζωντανός, να πληγώσει ή να πληγωθεί, ήταν κάτι απερίσκεπτο ή μια βαθιά ανάγκη να τον προσέξεις παραπάνω;

Δεν το πιστεύω

Δεν είναι επαρκές το συναίσθημα από μόνο του

Τότε τι;

Μήπως πρέπει να ωριμάσει πρώτα;

Να καταλαγιάσει και να αποκτήσει ρίζες μέσα μας;

Ούτε αυτό μου φαίνεται αρκετό

Μπορείς να κάνεις κύκλους γύρω από τη σκέψη και τα συναισθήματα σου μα ποτέ να μη ρωτάς, ή μάλλον ποτέ να μην απαντάς

Ίσως στοχασμός να είναι η προσπάθεια να δώσεις απαντήσεις, να βρεις την αλήθεια, στα ερωτήματα που πηγάζουν από τα συναισθήματα σου με σκοπό να αλλάξεις, να κάνεις τον κόσμο σου καλύτερο ή έστω λίγο πιο κατανοητό

Ίσως ο στοχασμός να προϋποθέτει την σύνδεση με την Επιθυμία