Γράφει ο Ορφέας Μελισσάς
Και να’μαστε.
Εκεί εσύ, εδώ κι εγώ.
Αν κάτι με παρηγορεί είναι που η σκέψη μου μπορεί να βγει απ’τους τοίχους και να’ρθει να σε βρει.
Και η καρδιά μου επίσης.
Και η δική σου επίσης.
Μα εγώ είμαι εδώ.
Κι εσύ εκεί.
Από δειλία ή από θάρρος.
Ξέρω πως υπάρχεις.
Σε γνώρισα μια φορά,
μα και τώρα ακόμα, σε γνωρίζω.
Μα έχω αρχίσει πλέον να σε ξεχνάω.
Μα ξέρω πως δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Ο πόνος και η παρηγοριά φίλοι και εχθροί.
Και αυτό γιατί δεν θέλω να ξεχάσω.
Απλώς να μην πονάω.
Μα αν κάτι αγάπησα σε σένα, είχε και πόνο μέσα του.
Και ακόμη και αυτόν τον αγάπησα.
Αλλά εγώ θυμάμαι τα μάτια σου.
Το βλέμμα εκείνο.
Και το χαμόγελό σου.
Και τη μοναδικότητά σου.
Και όλα όσα μοναδικά ζήσαμε. Παρέα.
Εσύ με εμένα.
Εγώ με εσένα.
Εγώ με εμένα.
Και εσύ με εσένα.
Και οι δυο μαζί.
Και οι δυο χώρια.
Και αν κάποτε ένιωσα οικεία μαζί σου,
ήταν γιατί πίστεψα στις αρετές σου.
Μα είμαστε άνθρωποι.
Και δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ ανθρώπους,
εμπιστεύομαι όμως τα ιδανικά.
Και τις αξίες σου.
Και αφού μέσα σου κατοικούν,
αυτές αγάπησα στα μάτια σου,
και έτσι κατοίκησες μέσα μου.
Μα αν σε τρόμαξαν οι δαίμονές μου,
και αν με τρόμαξαν οι δικοί σου,
συγχώρεσέ με.
Είναι που τους αναγνώρισα.
Και όταν μαζί τους μάχομαι, αψηφώ τους δικούς σου.
Μα όταν με πνίγουν, τα βάζω με εσένα.
Και όσο πλησίαζα αυτοί μεγάλωναν.
Και όποτε τους γύρισα την πλάτη,
τους βρήκα πάλι μπροστά μου.
Γι’αυτό σταμάτησα να φεύγω.
Εδώ είναι η θέση μου.
Σε θεούς και αγρίμια ανάμεσα,
Να ισορροπώ,
Στην χαρά και τον πόνο,
Στην ειρήνη και τον πόλεμο,
Στην φιλία και την έχθρα,
Στην αγάπη και τον εγωισμό,
Στις αναμνήσεις και την απουσία σου.
Μα είναι αλήθεια τόσο δύσκολο να νιώσει κανείς ολόκληρος;
Στοχαστής 