Ισορροπία

Γράφει η Μαρία Χριστοπούλου

Ισορροπώ, σημαίνει αυτόματα ότι υπάρχουν δύο παράγοντες επιρροής και εγώ ισορροπώ ανάμεσά τους. Δύο παράγοντες που μοιάζουν να με έλκουν και οι δύο προς μια κατεύθυνση, αντίθετη. Και υπάρχει ο κίνδυνος ή μάλλον η μεγάλη πιθανότητα, η έλξη να κάνει την ισορροπία να πάψει να μοιάζει με τον εαυτό της και να τρεμοπαίζει στην έντασή της.

Πως επιτυγχάνεται αυτή η ισορροπία λοιπόν;

Απλούστατα -θα πω εγώ, με στόμφο και περηφάνια-, υπάρχει εκεί! Αυτή η ισορροπία και αυτή η ενέργεια, υπάρχουν εκεί! Και εσύ απλώς, απλούστατα, ξεκινάς να τα βλέπεις. Απλώς τη βλέπεις να υπάρχει, τη νιώθεις. Έχεις ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά και ακούς το μέσα σου. Το αφήνεις να ανοιχτεί. Δημιουργείς ένα ασφαλές περιβάλλον για να αναδυθεί. Πώς;

Απλούστατα, αναπνέεις. Καλό; Κάτι τόσο απλό, τόσο προφανές, τόσο, σχεδόν, ανούσιο ως δραστηριότητα! Ποιος κάθεται να… αναπνεύσει;! Ναι! Κι’ όμως! Αν προσπαθήσεις να μείνεις στατικ@ και το μόνο που κάνεις είναι να αναπνέεις -αυτό δηλαδή που είναι και ο λόγος που έχεις ακόμα ζωή μέσα σου!-, θα δεις ότι μπορεί να είναι και το πιο δύσκολο πράγμα που έχεις κάνει τελευταία. Γιατί πάντα ψάχνουμε να λύσουμε κάποιο ζήτημα ή να φανταστούμε κάτι που δεν έχουμε ή να αναπολήσουμε το παρελθόν. 

Απλώς, λοιπόν, εισπνέεις, εκπνέεις, και βλέπεις ότι με κλειστά μάτια βλέπεις καθαρότερα την εικόνα. Την ακούς να ρέει γύρω σου και το σώμα σου να ενώνεται με αυτήν. Με τον αέρα μέσω της αναπνοής, με τη γη μέσω της επαφής, που σε ελκύει σε απόλυτη αρμονία.

Και η ενέργεια της ζωής, -αυτός ο ζωντανός ζωτικός οργανισμός που λέγεται ζωή-, εισχωρεί μέσα σου και σε παρασέρνει στη ροή του. Είναι τόσο απλό. Απλώς συναντιέστε.

Αλλά για να συναντηθείτε, πρέπει να την ψάξεις. Αν δεν την ψάξεις, αν δεν προσπαθήσεις να ακούσεις, αν συνεχίσεις να ζεις στον θόρυβο, δεν θα τη συναντήσεις. Και ανάθεμά την η ζωή, μας μιλάει!

Δεν είμαι σίγουρη αν ποτέ κατάλαβα ακριβώς τι θέλει να πει. Πόσο μάλλον όταν περιλαμβάνονται και άνθρωποι, -που εξ ορισμού σχεδόν ποτέ δεν λένε αυτό που πραγματικά νιώθουν, άλλοτε γιατί δεν το ξέρουν, άλλοτε γιατί τους πνίγουν οι αμήχανες αντιδράσεις που κατά βάση λένε το αντίθετο και μέσα σε αυτό κρύβουν όλα τα γιατί τους.

Ίσως τελικά, όταν συναντιέσαι με την ενέργεια της ζωής, να έρχεσαι πιο κοντά με τη διαχείριση και όχι τη λύση. Με τη διατήρηση της ισορροπίας. Με την ηρεμία που χρειάζεσαι για να δεις και να ακούσεις τις δυνάμεις που σε ελκύουν.

Να τις ακούσεις και να δεις τι έχουν να πουν η καθεμία για σένα και με το χρόνο να δεις τι έχεις και εσύ μέσα σου γι’ αυτές, και πόσο χώρο καταλαμβάνουν και κυρίως, πώς; Είναι σε αρμονία; Βρήκαν όντως τη θέση τους ή είναι ακόμα μερικές σκέψεις που έρχονται και φεύγουν; Και αυτό με τον καιρό θα φανεί.

Και όπως λέει ο Τερτουλιάνο Μάσιμο Αφόνσο στο «Άνθρωπος Αντίγραφο» του Σαραμάγκου, «δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα. Η ζυγαριά των ανθρώπινων ζωών γέρνει διαρκώς ανάμεσα στο κέρδος και τη ζημία, και είναι αδύνατο και όμως ανθρώπινο, να μην μπορούμε να συμφωνήσουμε σε σχέση με την αντίστοιχη αξία αυτού που πρέπει να χάσουμε και αυτού που πρέπει να κερδίσουμε».

Εν ολίγοις, αυτό που καταλαβαίνω εγώ, -ή αυτό που θέλω να καταλάβω, στην παρούσα φάση της ζωής μου!-, είναι ότι ό, τι απόφαση και να πάρεις, όποια δύναμη και να επιλέξεις να αφήσεις να σε τραβήξει κοντά της, δεν υπάρχει αυτό που λέμε καλύτερο. Ό, τι πλευρά και να διαλέξεις να γύρεις, κάτι θα πάρεις και κάτι θα αφήσεις. Οπότε, κάπως έτσι βγαίνει από την εξίσωση το «λάθος». Δεν υπάρχει λάθος απόφαση (εκτός αν παραβιάζεις με οποιοδήποτε τρόπο την ελευθερία του άλλου, με λέμε τα αυτονόητα!). Και δεν υπάρχει λάθος απόφαση, γιατί υπάρχει και κέρδος και ζημία. Και πάμε πάλι σε μια ισορροπία.

Πιο δυνατοί πια, να την κρατήσουμε!

Με σύμμαχο τη ζωή!