Γράφει ο Ορφέας Μελισσάς
Σκέψεις διάσπαρτες, και εγώ κάπου στη μέση.
Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι. Φτιάχνω εικόνες.
Ηλιοβασίλεμα… Παραλία…
Τα πάντα μπλε, και στη μέση του κάδρου αποχρώσεις. Όλες τους. Η απέραντη αρμονία της ίριδας.
Κλείνω τα μάτια. Ακούω το κύμα. Μα πώς γίνεται αυτός ο θόρυβος να γαληνεύει τις αισθήσεις;
Χαλαρώνω και αφήνω το σώμα μου έρμαιο σε αυτήν την ανύποπτη κοσμική κίνηση που διαφεντεύει την ύλη στην οποία κατοικώ. Σε αυτή που γέννησε την ύπαρξή μου και μου επιτρέπει να ζω και να αφουγκράζομαι μπροστά στα κύματα.
Και οι σκέψεις, σκέψεις. Τις αφήνω να αναδυθούν και να πλεύσουν. Να ταξιδέψουν μακριά. Χωρίς όρια…
Οι φράχτες τους οποίους στερέωνα μέχρι τώρα με ευλάβεια, αυτοί που για να περιορίσω τον εαυτό μου και το περιβάλλον στα πλαίσια της υγιούς αυτοσυντήρησης και των ασφαλών απολαύσεων, τώρα πια ένας προς έναν, εξαϋλώνονται.
Η φαντασία μου θα πατήσει γερά και σταθερά πάνω σε όλα όσα ορίζουν το υποσυνείδητο και θα πηδήξουν πάνω απ’ του αγνώστου το κενό, θα βγάλουν φτερά και θα πετάξουν….
Έρωτας…
Δίψα για ζωή…
Θα την πλάσουν στοχαστικά με ό,τι υπάρχει βαθιά ριζωμένο μέσα μου, και θα τη ζωγραφίσουν όμορφη… Τόσο που δεν χορταίνει ο νους, η καρδιά και η ψυχή μου, έτσι ώστε να χωρέσει όλη η χαρά και η ευτυχία του κόσμου σε μια ουτοπική προβολή της ευδαιμονίας.
Έτσι όμορφη που τη φαντάστηκα, πώς είναι δυνατόν να μη τη γυρέψω γύρω μου και εντός μου;
Είναι η πραγματικότητα αυτή που μας ορίζει, ή μήπως εμείς αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα μέσα από ένα κορμί που διαμορφώνει τον ορισμό της, επεμβαίνοντας σε αυτήν εξατομικευμένα και προσωποκεντρικά με πρόσημο την υποκειμενικότητα;
Αν μπορούσα να σου μεταφέρω το συναίσθημα ως δια μαγείας, δεν θα βρισκόμουν εδώ να γράφω.
Μα αν η μαγεία κρύβεται πίσω από τον τρόπο που επιλέγω να ορίσω την πραγματικότητα μου, τότε ίσως αξίζει που στέκομαι εδώ και συνεχίζω να γράφω.
Γιατί έτσι βοηθάω και εμένα και εσένα να φανταστούμε τις ζωές μας πιο όμορφες από ποτέ…
Να μην ξεχνάς πως αρκεί μια σκέψη για να αποτελέσει την αρχή για την πορεία προς μια κατεύθυνση, και αν μη τι άλλο, η αρχή το ήμισυ του παντός.
Φαντάσου την και εσύ όμορφη, και ήδη έχεις κάνει και εσύ την αρχή.
Μην σε μέλλει αν φτάσεις. Απλώς ξεκίνα.
Κλείσε τα μάτια, αφουγκράσου και εσύ όπως και εγώ..
Και απλώς φαντάσου την.. όσο πιο όμορφη .. όσο μπορείς και όσο αντέχεις..
Να έχει ομορφιά μέσα της και χάρη.
Στόλισε την με αξίες και ιδανικά. Και βάλε μέσα σε αυτό όλο σου τον σεβασμό και το μεράκι που διαθέτεις, άνοιξε τα μάτια και ξεκίνα…
Θυμήσου πως η σκέψη μπορεί να πάει όπου επικαλείται ο καπετάνιος του νου..
Και αυτός είσαι εσύ μικρέ μου ήρωα, μικρή μου ηρωίδα!
Ακόμη κι αν καταλήξεις στο ίδιο σημείο, ίδιος άνθρωπος δεν θα είσαι.
Θα είσαι σίγουρα η πιο τολμηρή εκδοχή της ζωής σου, που βρήκε το κουράγιο να πετάξει πάνω από το άγνωστο με τα φτερά της πίστης στην φύση την οποία μας διακατέχει.
Ακούω μέσα μου.. την φωνή της συνείδησης .. μου ψιθυρίζει …
Και εγώ απλώς, ως αφελής, που νόμιζα πως τα κύματα είναι εκτός μου …
Στοχαστής 