Φοβίες

Δε φοβάμαι τον θάνατο
Τη ζωή φοβάμαι
Τη ζωή που με βαραίνει σαν πέτρα
Τη ζωή που σαν φάντασμα περνά από μέσα μου
Και δίχως να μου αφήνει τίποτα, μου παίρνει τα πάντα

Δε φοβάμαι τον κόσμο
Τον εαυτό μου φοβάμαι
Τον εαυτό μου που μου βάζει τρικλοποδιές
Τον εαυτό μου που σαν ιός μολύνει το είναι μου
Και αντί να με ενδυναμώνει, μου προκαλεί βραχυκυκλώματα

Δε φοβάμαι το άγνωστο
Την πραγματικότητα φοβάμαι
Την πραγματικότητα που με προσπερνά στη στροφή
Την πραγματικότητα που σαν πεφταστέρι σβήνει στο νου μου
Και όταν με τραβά μέσα της, μου στερεί την ελπίδα

Δε φοβάμαι όσα θα έπρεπε, παρά μόνο τα αγαπώ
Μα φοβάμαι όσα θα’ταν βάσεις μου, αν ήμουν λογικός

Η πικρόγλυκη ζωή εμποτισμένη απ’τον πολύ τον θάνατο
Θα’ρθει να μας ταΐσει πόνους που το τετράγωνό τους θα μας γαληνέψει
Κι εμείς, παρατηρώντας γύρω μας,
καλούμαστε να είμαστε τόσο οι θεατές όσο κι οι πρωταγωνιστές της