Οι κωμωδίες όλες μοιάζουν μεταξύ τους, μα οι τραγωδίες διαφέρουν γιατί η καθεμιά πονάει με τον τρόπο τον δικό της.
Άλλο ένα συμβάν που’ρχεται σα χαστούκι στα μούτρα μας, να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο που’ναι η ζωή.
Να ξυπνήσουμε λίγο, να καταλάβουμε τι παίζει, τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας.
Είμαστε οι τυχεροί αυτού του κόσμου, παρά την ατυχία μας να’μαστε φτωχοί ανάμεσα σε πλούσιους. Γεννηθήκαμε στο καλό χωράφι, στην Ευρώπη, την καλύτερή της εποχή, παρά τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό, και να μην είμαστε αχάριστοι. Βέβαια, αχαριστία θα ήταν να μείνουμε στα όσα κερδήθηκαν ως τα τώρα, και να μην συνεχίσουμε τον αγώνα μας για μια ακόμη καλύτερη ζωή, για εμάς και για τους άλλους.
Στον κόσμο μας ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που χάνονται επειδή δεν είχανε τα απολύτως βασικά για την επιβίωση. Τροφή, νερό, πρόσβαση στην υγεία. Ακόμη και σήμερα γίνονται πόλεμοι. Εμφύλιοι κυρίως που τρέφονται από τις μεγάλες δυνάμεις. Πάνε και χώνουν παντού τις μυτόγκες τους οι άτιμες αυτές μεγάλες δυνάμεις, κλέβουν και ρημάζουν αφού πρώτα καταπνίξουν κάθε ελπίδα, και καμώνονται αργότερα πως φέρνουν λύσεις.
Το ίδιο τροπάριο πάντοτε. Κάποιοι θα πολεμήσουν, κάποιοι θα χάσουν, κάποιοι θα νικήσουν. Κάποιοι θα κυριαρχήσουν, κάποιοι θα υποταχθούν. Κάποιοι θα γίνουν πλούσιοι, κάποιοι φτωχοί. Αφέντες και δούλοι οι άνθρωποι μια ζωή. Κι έχει ανάγκη ο ένας τον άλλο για να’ναι αυτό που’ναι. Μα πάντα, ο φτωχός θέλει να γίνει πλούσιος, να πάρει τη θέση του δυνάστη του. Ποτέ δε θέλησε ο άνθρωπος πραγματική δικαιοσύνη. Ποτέ δε θέλησε ισότητα, μήτε αδελφοσύνη. Η ανθρώπινη φύση είναι βρώμικη πολύ. Κι όσο παραμένουμε άνθρωποι θα είμαστε και προβληματικοί.
Η σκέψη και μόνο πως εκατοντάδες ψυχές βρήκανε τραγικό θάνατο στα νερά της μεσογείου, μας ανατριχιάζει και μας αφήνει άφωνους. Για τις στατιστικές, είναι κι άλλα ψηφία που έρχονται να ενωθούν με τους προηγούμενους αριθμούς. Μα για εμάς που βλέπουμε τον άνθρωπο στα μάτια, είναι ψυχές που αδικοχάθηκαν, θύματα λίγων και πολλών ταυτόχρονα. Δεν πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη για τον θάνατό τους όλοι, γιατί τότε δε σεβόμαστε τον νεκρό. Κάποιοι φέρουν μεγαλύτερη ευθύνη. Συνήθως είναι αυτοί που ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα. Αλλά κι άλλοι, που δημιουργούν τις συνθήκες ώστε οι άνθρωποι που χάνονται, να ρίξουν τις τύχες τους σε μια βάρκα για να σωθούν από τη μιζέρια. Οι φταίχτες, είναι αυτοί που κερδίζουν από τον πόνο των ανθρώπων αυτών. Το ζήτημα όμως είναι ότι, ελάχιστη ευθύνη αναλογεί και σε όλους τους υπόλοιπους, που βλέπουν, ακούν, συμφωνούν ή διαφωνούν, λίγη σημασία έχει, αλλά δεν κάνουν τίποτα πραγματικά για να αλλάξει η κατάσταση.
Όλοι είμαστε βολεμένοι. Άλλοι με τις χαρές τους, άλλοι με τους πόνους τους. Άλλοι φορούν την μπότα και πατάνε λαιμούς. Άλλοι είναι κάτω από την μπότα, μα αφού αναπνέουν, έστω και με το ζόρι, παραμένουν αδρανείς, έχοντας παραλύσει. Όλοι έχουμε τη θέση μας στην ανθρωπότητα, στην κοινωνία και στο σύστημά της. Και κανείς πραγματικά δε θέλει να κουνηθεί από εκεί όπου βρίσκεται, παρά μόνο ίσως προς τα πάνω. Αν μας ενοχλούσε να πεθαίνουν άνθρωποι από την πείνα, θα τους είχαμε ταΐσει. Αν μας ενοχλούσε άνθρωποι να πεθαίνουν στα παγωμένα νερά, θα τους είχαμε βοηθήσει. Αν είχαμε λίγη τσίπα, κάποιο ψήγμα ανθρωπιάς, δε θα φορούσαμε μάσκες, όλη μέρα, κάθε μέρα.
Ποιος κάνει κουμάντο σε αυτή τη γη;
Ποιος κερδίζει από την πείνα;
Ποιος πλουτίζει πουλώντας όπλα;
Ποιος έχει ανάγκη από φθηνά εργατικά χέρια;
Ποιος θα πουλούσε ακόμη και τη μάνα του για να παραμείνει στην εξουσία;
Κανείς απ’όσους διαβάζουν αυτές τις σκέψεις, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Βλέπετε, η ζούγκλα ευνοεί τους δυνατούς. Τους πονηρούς. Τους ανήθικους. Αυτούς που θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να πάρουν αυτό που θέλουν, που δεν κολλάνε πουθενά και σε τίποτα. Με λίγα λόγια, ο ανταγωνισμός της ζωής ευνοεί τα πιο αρρωστημένα μυαλά που υπήρξαν. Κι αυτό θα συμβαίνει όσο ο άνθρωπος παραμένει ζώο, σκεπτόμενος με παρωπίδες το μικρό του εγώ, δίχως σοφία καμιά, εναντιωμένος απέναντι σε κάθε τι που θα μπορούσε να ενώνει και να ενδυναμώνει. Οι ισχυρότεροι του κόσμου τούτου, είναι και οι χειρότεροι που έχουν εμφανιστεί. Αν κάποιοι από εμάς είναι, ή καλύτερα, προσπαθούν να είναι, ηθικά στοιχεία, αυτό μόνο ως αδυναμία μπορεί να εκληφθεί από τους άρχοντες της ζωής. Γι’αυτό κι έχουν κάθε λόγο να ωθούν κάθε είδους ιδεολογία. Θρησκείες, πολιτικές ιδεολογίες, κόμματα και χρώματα, σεξουαλικοί προσδιορισμοί, όλα όσα μας χωρίζουν με τους πολλούς και μας ενώνουν με τους λίγους, μήπως και πάρουμε μια ανάσα μέσα στην κοινότητα και νιώσουμε λιγότερο μόνοι, λιγότερο παράξενοι.
Αδερφούλα κι αδερφάκο, όποιος κι αν είσαι, ό,τι κι αν είσαι, εφόσον αναπνέεις κι έχεις ζωή μέσα σου, αξίζεις τα καλύτερα. Αξίζεις γιατί είσαι κύτταρο της ανθρωπότητας κι άρα της ζωής. Δεν πρέπει να πονάς, δεν πρέπει να χάνεις την ελπίδα σου, δεν πρέπει να νιώθεις μόνος ή μόνη. Σήκωσε τα μάτια, κοίτα τους άλλους αδερφούς και τις αδερφές σου, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Αν είμαστε στην επιφάνεια της σούπας κι όχι μέσα της, λίγη διαφορά έχει. Όλοι εδώ είμαστε με τους πόνους και τις αγωνίες μας.
Αναρωτιέμαι, θα μπορούσα εγώ να πω ψέματα, να σκαρφιστώ ιστορίες, να δακρύσω δίχως να το νιώθω, να κάνω χειραψίες με τον κάθε τυχόντα, μοιράζοντας χαμόγελα χωρίς χαμογελαστά μάτια. Θέλω να πω όχι. Πιστεύω πως όχι, δε θα μπορούσα, κι η απόδειξη είναι ότι κάθομαι και γράφω αυτές τις λέξεις, συνθέτοντας αυτά τα νοήματα. Μα φοβάμαι. Αν ήμουν άλλος, αν ζούσα σε διαφορετικές συνθήκες, αν δεν είχα γνωρίσει ό,τι γνώρισα ως τώρα. Δε θα μπορούσα να πέσω σε ατοπήματα;
Τελικά, νιώθω ότι το καλό και το κακό κατοικούν εντός μου. Κατοικούν εντός του κάθε ανθρώπου. Το καλό και το κακό, δεν υπάρχουν. Εμείς, οι παρατηρητές, τα κάνουμε να υπάρχουν επειδή εξετάζουμε μια κατάσταση με συγκεκριμένα κριτήρια. Τι θα γινόταν αν τα κριτήρια αυτά αλλάζανε;
Μα ο κύκλος αυτός της σκέψης μου, δεν μπορεί να δικαιολογήσει κανέναν που αφήνεται έρμαιο των χειρότερων διαθέσεων μέσα του, και καταλήγει να πουλά ζεστό ζεστό τον θάνατο. Που δημιουργεί τις συνθήκες αυτές οι οποίες καταστρέφουν τον κόσμο μας. Όχι. Κάποια πράγματα, όσο κακοί κι αν είμαστε όλοι, δε δικαιολογούνται.
Το ναυάγιο αυτό έξω από την Πύλο, είναι άλλο ένα χαστούκι για εμάς, τους απ’έξω, για όλα τα στραβά που αφήνουμε να υπάρχουν στον κόσμο, δίχως να κάνουμε κάτι, γιατί δε θέλουμε πραγματικά να κάνουμε κάτι. Μας βολεύει να’χουμε να βρίζουμε όλα αυτά τα βαμπίρ τους πολιτικούς και τα οικονομικά συμφέροντα, τα σώματα ασφαλείας, γιατί φέρουν εκ των πραγμάτων τη μεγαλύτερη ευθύνη. Εμείς, κάτω από την μπότα, παίρνουμε ίσα ίσα το οξυγόνο που θέλουμε για να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε. Κι αν ποτέ κάποιος ξεφύγει από την κατάσταση αυτή, αντί να βοηθήσει κι άλλους να το σκάσουν, το μόνο που κάνει είναι να φορά κι αυτός τη μπότα, και να πατά τον λαιμό της ανθρωπότητας λίγο πιο δυνατά, για να βγάλει τον πόνο του όχι εκεί που πρέπει, αλλά εκεί που μπορεί.
Είμαστε με λίγα λόγια για κλάματα. Ο άνθρωπος είναι ένα τραγικό ον που παίζει την φαρσοκωμωδία της ζωής.
Κι όλοι όσοι χάθηκαν προχθές μα και που χάνονται καθημερινά, είμαστε εμείς σε άλλα σώματα, μα ούτε κι αυτό λέμε να το καταλάβουμε.
Τελικά, ο κόσμος αυτός δεν αλλάζει γιατί δεν τον αφήνουμε εμείς. Δεν αλλάζει γιατί δεν αλλάζουμε.
Η πηγή του κακού κρύβεται μέσα μας, όπως και το καλό επίσης.
Μακάρι να μην είχα την αφορμή να γράψω αυτές τις σκέψεις, μα αφού έγινε έτσι, τις αφιερώνω στα αδέρφια μας που χάθηκαν πριν την ώρα τους.
Στοχαστής 
Bravo Bravo Bravo μας, γιατί όλοι έχουμε συμμετοχή σε αυτό. Όλοι έχουμε ακούσει για τους: G7 και G20, ΟΠΕΚ, ένωση τραπεζών, και πολλών πολλών άλλων που ενώνονται και συμφωνούν σε προτάσεις αύξησης των ανεξέλεγκτων κερδών τους και του βανδαλισμού του πλανήτη μας. Μόνο οι πολίτες δεν ενώνονται διαδικτυακά GUC για ν’ απαιτήσουν και να επιβάλουν ένα κατώτατο ελάχιστο μέτρο: Όχι στο θάνατο από πείνα, δίψα, πνιγμούς, πολέμους. Σας θυμίζω τον Μαχάτμα Γκάντι που άοπλος ακολουθώνταστον εκατομμύρια Ινδοί, επέβαλε το δίκιο τους σε μια αυτοκρατορία! GUCHELLAS
Μου αρέσει!Αρέσει σε 2 άτομα
Χαίρομαι που σου άρεσε Πεφτάστερε!
Όντως έχουμε ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους σαν τον Γκάντι, τον Μάρτι Λούθερ Κινγκ και τον Λαμπράκη.
Έχουμε ανάγκη όμως κι από πολίτες συνειδητοποιημένους και με ανεπτυγμένη κριτική ικανότητα.
Από πολλά έχουμε ανάγκη. Τα προβλήματα δε σταματούν ποτέ. Ας είμαστε σε καλύτερη θέση να τα αντιμετωπίσουμε έστω.
Να έχεις μια όμορφη μέρα φίλε μου!
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
—-Έχουμε ανάγκη όμως κι από πολίτες συνειδητοποιημένους και με ανεπτυγμένη κριτική ικανότητα
Μου λες πως μπορεί να γίνει αυτό;
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Καλή ερώτηση Πεφτάστερε. Δεν μπορώ να’μαι σίγουρος, αλλά πιστεύω ότι κάποια πράγματα θα μπορούσαν να την ενισχύσουν.
Αρχικά, θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερος χρόνος για περισυλλογή, πράγμα δύσκολο στις μέρες μας. Ερεθίσματα αντλούμε, χρόνο να τα επεξεργαστούμε δεν έχουμε.
Σίγουρα μπορεί να βοηθήσει η σχόλη τις ελεύθερες ώρες. Αν αφιερώναμε περισσότερο χρόνο στα αγαθά του πολιτισμού, θα βγαίναμε όλοι κερδισμένοι.
Από την άλλη, κάτι πρέπει να κάνει και το κράτος. Οι εκπαιδευτικές πολιτικές επικεντρώνονται κυρίως στο να μας κάνουν κατάλληλους εργαζομένους και καταναλωτές. Όχι τόσο πολίτες μιας κοινωνίας. Ακολουθείται η λογική της χρήσιμης γνώσης. Αλλά αυτή η λογική είναι κοντόφθαλμη κι άρα, δεν είναι λογική επί της ουσίας.
Με μια λέξη, συνοψίζοντας τα παραπάνω, απαιτείται Παιδεία. Όλοι το ξέρουν, μα λίγοι την υποστηρίζουν πραγματικά.
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Συμφωνώ με τις διαπιστώσεις σου όπως πιστεύω και πάρα πολλοί άλλοι, οπότε με αυτά τα δεδομένα έχουμε ανάγκη προτάσεων που να προέρχονται από εμάς τους ίδιους που είμαστε η πλειοψηφία που βράζουμε στο ίδιο καζάνι παγκόσμια. Η δική μου πρόταση είναι η διαδικτυακή Παγκόσμια Ένωση των Πολιτών (guchellas) που μέσα σε αυτή θα μπορούν να διαμορφωθούν οι συνειδητοποιημένοι πολίτες φωτιζώμενοι από φωτισμένους ανθρώπους σαν κι εσένα ! Και για να προλάβω πιθανές σκέψεις, σου εξομολογούμε την δική μου απογοήτευση όταν εχθές άκουσα ότι »αστέρια του ποδοσφαίρου» τους ακολουθούν στο διαδίκτυο κοντά μισό δισεκατομμύριο άνθρωποι ενώ εμάς μετρώνται στα δάκτυλα μόνο των χεριών μας. Τα συγχαρητήρια μου για το εξαιρετικότατο άρθρο σου !
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Μου αρέσει πολύ η κίνησή σου Πεφτάστερε, σίγουρα κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση!
Ευχαριστώ που με ονομάζεις φωτισμένο αν και δεν μπορώ να αποδεχθώ τον όρο. Προσωπικά δε θεωρώ τον εαυτό μου πιο φωτισμένο από τον μέσο άνθρωπο. Η μόνη διαφορά είναι ότι εγώ μοιράζομαι τις σκέψεις με τον κόσμο. Είμαι σίγουρος πως αν έγραφαν κι άλλοι θα φαινόταν ότι όλοι έχουν έστω και λίγο, αμυδρό φως μέσα τους.
Ίσως οι άνθρωποι που ακολουθούν τύπους όπως ο Μέσι κι ο Ρονάλντο να βλέπουν κάτι που εμείς δε βλέπουμε. Ίσως πάλι αυτοί να μη βλέπουν ότι εμείς. Θα δείξει ο χρόνος.
Να έχεις μια όμορφη μέρα!
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Τα όσα τραγικά και με ακρίβεια περιγράφεις, Θανάση, δεν έχουν έρθει μήτε με μεταφυσικό τρόπο μήτε είναι συγκυριακά γεννήματα κάποιας κακής στιγμής στην ιστορία ή στην κρίση κάποιων ανθρώπων.
Ακολουθούν μια συγκεκριμένη νομοτέλεια και υπηρετούν ένα σκοπό.
Ο σκοπός λέγεται υπεραξία, κέρδος, ανταγωνισμός, δύναμη, επιβολή, έλεγχος, εκμετάλλευση. Είναι μια συγκεκριμένη κοινωνία, που ήρθε από τα βάθη των αιώνων, όχι φυσικά με τον ίδιο μανδύα. Εξελίχτηκε με τα χρόνια, κάποια στιγμή έγινε προοδευτική, πήγε τον κόσμο μπροστά μα τώρα σαπίζει, εδώ και καιρό, στην ανυπαρξία της να δώσει κάτι τις νέο, κάτι τις κανούργιο.
Και στη σαπίλα της αυτή, δεν διστάζει να χαλάσει τα πάντα γύρω της.
Από κοντά και το «πόπολο». Η χειραγώγηση έχει κάνει εξαίρετη δουλειά. Η εξαπάτηση ακόμα καλύτερη. Το φόρτωμα ευθυνών στον αδύνατο είναι ότι πιο ανώδυνο για τον ηττημένο, που θα ξυλοφορτώσει τη μιζέρια του σε εκείνον που μπορεί, αφήνοντας άθιχτο το μακελάρη που του έκαμε τη ζωή ίσωμα. Έτσι είναι αυτά.
Πάντα θα στοχοποιήσουμε κάποιους για να «εξηγήσουμε» το χάλι μας. Όλους πλην των πραγματικών ενόχων. Αυτοί στέκονται δίπλα στα εικονίσματα της ζωής μας, αμόλυντοι και άθικτοι.
Θέλω να πιστεύω ότι έγινα σαφέστατος, φίλε μου.
Την καλησπέρα μου.
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Εννοείται Γιάννη, έτσι είναι. Αυτή η διαπίστωση είναι μια καλή εκκίνηση. Αναρωτιέμαι τι λύσεις θα μπορούσαν να υπάρχουν από αυτές που έμειναν, ή αν καλύτερα θα έπρεπε να εφεύρουμε καινούριες. Παράλληλα σκέφτομαι, τι είναι αυτό που ωθεί τον άνθρωπο να καταλήξει έτσι, απανθρωποποιημένος. Σκέψεις που δεν έχουν ορίζοντα τέλους. Ευχαριστώ για το σχόλιο όπως πάντα.
Να έχεις μια όμορφη μέρα!
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Αυτό που ωθεί τον άνθρωπο να οσμίζεται αίμα, Θανάση μου, είναι το κέρδος, ο ανταγωνισμός, η επιβολή. Η δυνατότητα εκμετάλλευσης. Αν αυτά τα κίνητρα εκλείψουν, τότε ο άνθρωπος μπορεί να επιδοθεί στο όμορφο και υψηλό, που κρύβει μέσα του.
Την καλησπέρα μου φίλε μου.
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Νιώθω ότι αυτά πηγάζουν από μέσα μας ως ένα βαθμό. Πιστεύω ότι απαιτούνται θεσμοί όπως το κράτος για να επιβάλλει πλαίσια συμπεριφοράς που δεν παρεκκλίνουν από την »ανθρώπινη» συμπεριφορά ως ένα βαθμό. Αλλά κι όσοι εν τέλει κρατούν τα ηνία του κράτους καταφέρνουν να το στρέφουν εναντίον των πολλών. Τι πιστεύεις κι εσύ Γιάννη; Υπάρχει ελπίδα;
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Αλίμονο αν δεν υπήρχε ελπίδα, φίλε μου. Από την ιστορία της ανθρωπότητας πέρασαν ανείπωτα σκοτάδια, που βάσταξαν αιώνες ολάκερους. Σκέψου να λέγανε ή να νιώθανε τότε πως δεν υπήρχε ελπίδα για μια αχτίδα φωτός. Έτσι ήρθε η Αναγέννηση.
Ο χρόνος είναι το ζήτημα και πώς μπορούμε να παρέμβουμε να τον επιταχύνουμε αλλάζοντας τους, σε βάρος μας, συσχετισμούς.
Την καλησπέρα μου, Θανάση μου.
Μου αρέσει!Αρέσει σε 2 άτομα
Καλησπέρα και σε σένα Γιάννη!
Έτσι ακριβώς, οφείλουμε να ελπίζουμε όσα στραβά κι αν υπάρχουν, αλλιώς δε θα’χε νόημα. Από εκεί και πέρα, ας κάνει ο καθένας και η καθεμιά ό,τι μπορεί, ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που θα συναντήσει. Στο τέλος της μέρας, πρέπει να είμαστε ευτυχείς ακόμη κι αν σκουντήσαμε μονάχα ένα πετραδάκι, φτάνει να το σκουντήσαμε στην επιθυμητή κατεύθυνση!
Χαιρετισμούς από Ολλανδία!
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο