Ανθρώπινες Σχέσεις

Τόσο απλές, κι όμως, τόσο πολύπλοκες ταυτοχρόνως. Αυτές είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Πριν τη σχέση με τους άλλους, πρέπει να γνωρίζουμε τη σχέση με τον εαυτό μας. Ακόμη και μέσα μας, δεν είμαστε όσο συμπαγείς νομίζουμε πως είμαστε.

Ο άνθρωπος, αυτή η φυσική μηχανή που δεν έχουμε μάθει ακόμα πως λειτουργεί στο εκατό τοις εκατό, πάνω απ’όλα χαρακτηρίζεται από την αλλαγή εντός του. Τι κι αν έχουμε τεμαχίσει την αντιληπτή πραγματικότητα σε χώρο και χρόνο, σε διαστάσεις και δευτερόλεπτα, είναι αδύνατο η εμπειρία μας να μην είναι συνολική. Με το πέρασμα του χρόνου, τίποτα δε μένει ίδιο, έτσι λοιπόν κι ο άνθρωπος, μεταβάλλεται διαρκώς σε κάτι νέο, κάτι διαφορετικό, που έχει και δεν έχει σχέση με το παρελθόν του.

Εφόσον αλλάζουμε συνεχώς, μέχρι τον γλυκό μας θάνατο, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι κάθε τόσο θα πρέπει να γνωρίζουμε εκ νέου τον εαυτό μας. Δεν είμαστε μια λιμνούλα στα βουνά, είμαστε ένα ποτάμι που εκβάλλει από πηγές πάνω στα όρη, και το ταξίδι μας δεν είναι παρά αυτή η κάθοδος προς τον ωκεανό της ζωής. Άλλοτε το ποτάμι ρέει με μανία, κι άλλοτε κυλά ήρεμα ήρεμα. Ενίοτε, που και που φαίνεται να σταματά, σε μικρές τοπικές λιμνούλες, αλλά και πάλι, η ροή δε σταματά, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να τη δούμε.

Όπως αλλάζουμε εμείς, έτσι αλλάζουν και οι άλλοι. Κι όπως οφείλουμε να μαθαίνουμε ξανά τον εαυτό μας κάθε τόσο, έτσι οφείλουμε να κάνουμε και με τους άλλους. Όλοι αλλάζουν, είναι αναπόφευκτο. Αυτό όμως δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό, είναι απλά η αλήθεια της ζωής κι εμείς πρέπει να πάρουμε ό,τι μπορούμε από αυτή, θα πρέπει να αξιοποιούμε κάθε ευκαιρία της. Για παράδειγμα, η διαπίστωση πως συνεχώς αλλάζουμε, θα πρέπει να μας δώσει ώθηση ώστε να επιδιώκουμε τις θετικές αλλαγές που θα θέλαμε να κάνουμε. Ο κάθε ένας ορίζει για τον εαυτό του το δρόμο μέσα στη ζωή. Κι αν και δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, μπορούμε πάραυτα να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας, τη συμπεριφορά μας απέναντι σε όσα μας συμβαίνουν.

Ο άνθρωπος είναι ένας σπόρος που έτυχε να πιάσει, να βγάλει ρίζες, να ανθίσει. Ο κάθε ένας και η κάθε μια, οφείλει, αν θέλει να είναι υγιές κύτταρο της ζωής, να επιδιώξει το καλύτερο για τον εαυτό του. Όπως τα φυτά και τα ζώα, που μεγαλώνουν κι ανθίζουν εκεί όπου βρίσκουν τουλάχιστον τις ελάχιστες συνθήκες για την ύπαρξη ζωής, έτσι κι εμείς, έχουμε ανάγκη από αντίστοιχες συνθήκες για να ανθίσουμε, για να αυτοπραγματωθούμε.

Αφού αλλάζω συνεχώς, κι αφού έχω ανάγκη από τις καταλληλότερες συνθήκες, έχω ανάγκη κι από τους άλλους. Κανείς δε θα μπορούσε να γεννηθεί μόνος, να μεγαλώσει μόνος, να ανθίσει μόνος. Έχουμε ανάγκη από τους συνανθρώπους μας. Εκεί είναι που ξεκινούν πραγματικά τα δύσκολα.

Μπορεί να παίρνει χρόνο, μπορεί κάποιος να το αφήνει να πηγαίνει και μόνο του, αλλά ως ένα βαθμό τον εαυτό του θα τον ξέρει. Τι γίνεται όμως με τις σχέσεις μας με τους άλλους;

Η εμπειρία της ζωής είναι τρομακτική κι εμείς το μόνο που κάνουμε μεγαλώνοντας είναι να συνηθίζουμε. Ειδικά τώρα που πλέον φτάσαμε σε σημείο να την καταλαβαίνουμε λίγο παραπάνω, η διαπίστωση για τις δυνάμεις μας μάς αφήνει άφωνους. Κι όμως, υπάρχει πολλή δύναμη μέσα μας, ειδικά όταν συνδεόμαστε με άλλους σαν κι εμάς.

Ως ον που θέλει να επιδιώξει αυτό που του προστάζει η φύση του, λόγω βιολογίας, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να σχηματίσει συμμαχίες. Η ζωή είναι ατομοκεντρική, δίχως το άτομο, είναι σα να μην υπάρχει τίποτα. Ως άτομα που επιδιώκουν τα δικά τους, έχουμε όλοι τα συμφέροντά μας. Τα συμφέροντα, αν και πολλές φορές μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση, άλλες τόσες είναι οι φορές τους που μπορούν να παραλληλιστούν. Αν δεν παραλληλίζονται τα συμφέροντα όλων, είναι γιατί δεν έχουμε δει καθαρότερα, όλοι μας, το τι είμαστε μέσα στον κόσμο. Μπορούμε όμως να δούμε καθαρά ότι έχουμε ανάγκη από σύμπλευση. Έχουμε ανάγκη από το να συστρατευθούμε μαζί με άλλους και να αγωνιστούμε από κοινού απέναντι στις δυσκολίες που θα μας φέρει η ζωή.

Το θέμα είναι όμως ότι αν σήμερα γνωρίσω έναν άνθρωπο, αν του αφιερώσω χρόνο κι ενέργεια, αν συνάψω μια ανθρώπινη σχέση μαζί του, αυτό θα πρέπει να το κάνω κι αύριο, και κάθε αύριο. Κι αυτός, όπως κι εγώ, αλλάζει. Κάθε φορά που λέμε καληνύχτα, αποχαιρετούμε έναν εαυτό, μια αποτύπωσή του που θα πεθάνει και θα αναγεννηθεί το επόμενο πρωί. Κι όμως, αυτό που γεννάται, δεν είναι το ίδιο με αυτό που ξέραμε. Επειδή αλλάζουμε συνεχώς, πρέπει να γνωρίζουμε ότι και τα συμφέροντα ενδεχομένως κάποτε, μια στο τόσο, να αλλάζουν. Εκεί που μέχρι σήμερα κάποιος είναι φίλος, αύριο ίσως περάσει στο άλλο στρατόπεδο, δίχως να το θέλει κανείς, απλά και μόνο γιατί συνέβη, γιατί αλλάξαμε.

Μόνοι είμαστε σε αυτό τον κόσμο. Ο κάθε ένας είναι ένα μοναχικό νησί, κι επικοινωνεί με τα υπόλοιπα νησιά με ό,τι τρόπο βρει. Είναι νησί ωστόσο, ή είναι βουνοκορφή, που είναι το ίδιο. Δεν μπορώ να περάσω ό,τι νιώθω, ό,τι σκέφτομαι, σε κάποιον, το κάνω με τον καλύτερο τρόπο που μπορώ κάθε φορά, αλλά πάντα κάτι χάνεται, κάτι ίσως και να μην ξεκινά για το ταξίδι της επικοινωνιακής συναλλαγής ποτέ. Λόγω αυτής της αδυναμίας, της έλλειψης ποιοτικής διασύνδεσης, γεννώνται πολλά προβλήματα.

Δεν είμαστε παρά μηχανές που ανταλλάσσουν πληροφορίες. Όντας μόνοι, προσπαθούμε να μοιραστούμε την εμπειρία του εαυτού μας με τους άλλους, παίρνοντας ρίσκα, οπωσδήποτε, στο τι θα πούμε, στο πώς θα το κάνουμε. Δε γίνεται να μην επιδιώξεις την επαφή, είναι η επαφή που σε κάνει ανθρώπινο. Ρισκάρεις, ωστόσο, να παρεξηγηθείς από τους άλλους, όχι δίχως λόγο πάντα. Το θέμα είναι με τι πρόσωπο, με τι διάθεση, με τι στόχο προσεγγίζεις τους άλλους.

Για την εκάστοτε συμμαχία που χτίζουμε, χρειάζεται μια προσπάθεια να γνωρίσουμε τον άλλο, χρειάζεται επίσης να κάνουμε πίσω σε κάποια πράγματα, να συμβιβαστούμε, ως εκεί που μπορούμε πάντα. Όσο χρειάζεται να κρατάς τον εαυτό σου στέρεο, γιατί δε γίνεται να’σαι και τελείως ρευστός, άλλο τόσο χρειάζεται να τον πλάθεις, να βάζεις και να βγάζεις ταμπελίτσες ταυτοτήτων, να μπαίνεις σε φιλίες, παρέες, ομάδες, κοινότητες. Αυτό που μας τρώει, είναι τόσο η έλλειψη αυτογνωσίας, όσο και η έλλειψη συμμετοχής σε ομάδες που αξίζει να μπούμε. Είναι πολύ βαρύ για τον άνθρωπο να περπατά τη ζωή μονάχος. Έχουμε ανάγκη από το να πιάσουμε τα χέρια των άλλων, να περπατήσουμε αγκαλιασμένοι. Τότε είναι που ομορφαίνει η ζωή κι από βίος γίνεται βίωμα.

Για να συνοψίσω, λέω ότι ο κάθε ένας είναι μόνος, αλλάζει συνεχώς, όπως και όλοι οι άλλοι. Κι αν θέλει να είναι άνθρωπος ανθρώπινος, οφείλει να επιδιώκει έστω κάποιες συμμαχίες, οι οποίες έχουν ως τσιμέντο τους την αγάπη, ή έστω κάποια στοιχεία αυτής. Επειδή όμως η επικοινωνία είναι στρεβλή, επειδή δε γίνεται να υπάρξει απόλυτη σύνδεση, δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Και μιας κι είμαστε άνθρωποι, αγαπούμε να κάνουμε το τόσο, τόοοοσο. Δραματοποιούμε τα πάντα, κι ένα πετραδάκι μοιάζει να γίνεται βράχος.

Εκεί που μοιάζει απλό το πως είναι η ανθρώπινη σχέση, βλέπεις ότι λόγω συνθηκών μπορεί να γίνει δυσλειτουργική. Εκεί όπου κάποτε υπήρχαν όμορφα και θετικά συναισθήματα, διαπιστώνεις μια μέρα ότι αναπτύχθηκε η διχόνοια. Εκεί όπου υπήρχε συμμαχία, τώρα υπάρχει αδιαφορία, ή και έχθρα. Είναι βλακεία όλο αυτό; Μάλλον είναι η αδυναμία που μας χαρακτηρίζει και η έλλειψη σοφίας ώστε, βλέποντας τα πράγματα πιο καθαρά, να λειτουργήσουμε έτσι που να συντηρείται μια κάποια ασφαλής συνθήκη για τη σχέση.

Αυτός είναι λίγο πολύ ο άνθρωπος, κι έτσι σχετίζεται με τους συνανθρώπους του.

Κι επειδή στις ανθρώπινες σχέσεις εμπίπτουν και οι σχέσεις με την οικογένεια, με τον ή την σύντροφο, με τους φίλους, με τους άγνωστους και με τους εχθρούς, θα πρέπει να κρατάμε στο νου τη σκέψη ότι είναι πολύ δύσκολο, πολύ απαιτητικό, να αναπτύξει κανείς γέφυρες επικοινωνίας με τους άλλους.

Ειδικά με όσους θέλουμε στη ζωή μας, πρέπει να επενδύουμε, γιατί για επένδυση πρόκειται, πολύ χρόνο και ενέργεια σε καθημερινή βάση. Αν δε συντηρείται η σχέση, ξεφτίζει, γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν, κι εκεί που κάποτε στα μάτια κάποιου έβλεπες έναν αδερφό, ίσως μετά από καιρό δεις τα μάτια ενός αγνώστου, ενός ανθρώπου που μόνο σου θυμίζει κάποιον που κάποτε αγάπησες πολύ. Κι αυτή η διαπίστωση, όσο κι αν δε το θέλουμε, μας πονά και μας φέρνει δίχως πολλά, δάκρυα στα μάτια. Είναι η στιγμή που νιώθεις το χαστούκι της ζωής, της ζωής που σου λέει, ο χρόνος κυλά κι εσύ οδεύεις προς τον θάνατο, κι εσύ, κι όσοι αγάπησες ως τώρα.

Μέσα από τη ζωή μου, ως άτομο που ήμουν πολύ κοινωνικός και θεωρούσα τους πάντες φίλους μου, βλέπω πια πως είχα πλάνες, είχα ψευδαισθήσεις. Ναι, υπήρχαν φιλικές σχέσεις, φιλικές προδιαθέσεις, μα όσο περνούν τα χρόνια, ξεχνάω ονόματα, ξεχνάω πρόσωπα, ξεχνάω στιγμές. Είναι πολύ δύσκολο ως συναίσθημα το να διαπιστώνεις πως είσαι πιο αδύναμος απ’ότι νόμιζες, είναι ζόρικο το να βλέπεις ότι οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή σου όπως κάνουν και οι μέρες μας. Πλέον, βλέπω καθαρότερα ότι το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος, είναι λίγες αλλά πολύ στενές και δυνατές σχέσεις ώστε να δυναμώνει κι αυτός, ώστε να είναι πιο κατάλληλος για τη ζωή. Είναι τόσο απαιτητική η ζωή, που δε φτάνει ο χρόνος μας, η ενέργειά μας, ώστε μια συμπάθεια να γίνει αγάπη φιλική. Είναι όλα τόσο μα τόσο πεπερασμένα, κι έχουν δυστυχώς ένα κόστος ευκαιρίας. Γι’αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με ποιους σχετιζόμαστε, με ποιους περνάμε το χρόνο μας. Θα πρέπει να επιλέγουμε συνειδητά. Οι λυκοφιλίες, δεν πρέπει να είναι ψηλά στην προτεραιότητα. Σημασία έχει να έχουμε σχέση με άτομα που μας δέχονται γι’αυτό που είμαστε, που προσπαθούν για εμάς, που γίνονται οδηγοί μας για να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι, καλύτεροι ως συστήματα. Και το ίδιο, ακόμη σε μεγαλύτερο βαθμό, οφείλουμε να κάνουμε εμείς για όσους αγαπούμε.

Χτίζοντας τις τακτικές του ο καθένας, μαθαίνει πως να αλληλεπιδρά με τους άλλους, πως να σχετίζεται με τα υπόλοιπα κύτταρα.

Κάτι ακόμη που έμαθα στο πέρασμα των χρόνων, είναι ότι θα πρέπει να προσέχουμε πολύ μήπως από τις επαφές μας δηλητηριαζόμαστε. Ναι, δεν είναι κακό να το πει κανείς. Ακόμη κι αν αξίζει να μιλήσουμε με οποιονδήποτε, γιατί πάντα κάτι μπορούμε να μάθουμε, θα πρέπει ωστόσο να προσέχουμε σε ποια στόματα ανοίγουμε τα αυτιά μας, γιατί μπορεί αυτά που θα ακούσουμε να είναι μικροί ιοί, κακές ιδέες, που θα μπούνε στο κεφάλι μας και θα μας επηρεάσουν.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τόσο σημαντικές γιατί καθορίζουν εμάς τους ίδιους. Μπορούν να καθορίσουν το μυαλό μας κι άρα την εμπειρία της ζωής. Απαιτείται η μέγιστη προσοχή. Χρειάζεται να βγάζουμε τα ζιζάνια από τον κήπο μέσα μας, αλλιώς μπορεί να καταπνίξουν τα λουλούδια του εαυτού μας, και τότε, πώς να ομορφύνει η ζωή;

Όσοι είναι τώρα στη ζωή μας, έχουν τη θέση που θα έπρεπε να έχουν;

4 σκέψεις σχετικά με το “Ανθρώπινες Σχέσεις

  1. Για να μπορέσω να κατανοήσω τις σχέσεις μου τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους ανθρώπους τις όρισα μέσα ως ανεξάρτητους ζωντανούς οργανισμούς που έχουν την ανάγκη της φροντίδας των γονέων τους. Όπου γονέας τα μέλη της σχέσης
    Φυσικά, όσο αναφορά στη σχέση μου με τον εαυτό μου ο οργανισμός (σχέση) είναι μονογονεϊκή

    Ζωντανοί οργανισμοί λοιπόν οι σχέσεις, και ως τέτοιοι πρέπει να τρέφονται, να ποτίζονται, να κλαδεύονται, να αναπτύσσονται και τελικά κάθε ένας από αυτούς πέρα από τα κοινά χαρακτηριστικά (φιλικός, ερωτικός, εργασιακός κλπ) να αποκτά τη δική του αυθεντική και μοναδική προσωπικότητα. Ναι, μια σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων μπορεί να φτάσει στο επίπεδο ενός ανθρώπινου οργανισμού, τόσο δυνατού που να ρουφήξει και να μεταλλάξει δύο ανθρώπους (γονείς) σε Έναν**. Στις σχέσεις πολλές φορές βιαζόμαστε από την αρχή να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο. Ένα επίπεδο που δεν κατακτάται εύκολα, θέλει απίστευτες παραχωρήσεις, θυσίες, αναθεωρήσεις κα, ουσιαστικά όμως για να τα καταφέρεις να φτάσεις εκεί «it takes two». Μόνο τότε μέσα από μια σχέση μπορείς πραγματικά να βγεις ζωντανός και κατ επέκταση ιδανικός γονέας της σχέσης σου με τον εαυτό σου.

    Προσωπικά πιστεύω πως κάθε σχέση, μα κάθε σχέση μου ήταν στη ζωή μου επένδυση, και το μαγικό είναι πως βγήκα κερδισμένη, ακόμα και όταν δηλητηριάστηκα όπως λες, ακόμα και όταν έχασα το χρόνο μου, κέρδισα αντίδοτα, εμπειρίες, συναισθήματα, κέρδισα τη συναισθηματική δύναμη να διαβάζω ανθρώπους.

    Στους τύπους σχέσεων των ανθρώπων, υπάρχει μια κατηγορία, που αν και μπορεί να τη συναντήσουμε τακτικά για μικρό διάστημα στους άλλους τύπους σχέσεών, πρέπει να την ορίσουμε στη ζωή μας και ως ξεχωριστή. Λέγεται «εθελοντισμός». Είναι μια ξεχωριστή κατηγορία για μένα και ιδιαίτερα ουσιαστική (πλούσια πηγή εμπειριών, συναισθημάτων) αλλά και αρκετά τοξική. Είναι κατηγορία που μπορεί να σε ρουφήξει, να σε εξοντώσει, να σε διαλύσει αν δεν ακολουθήσεις τους βασικούς και απαράβατους κανόνες της. Και πάλι κατά την άποψή μου, ο νούμερο ένας κανόνας (μοναδικό αντίδοτο τοξικότητας) είναι: Όταν κάποιος πεινά, του δίνω πάντα και από την αρχή τη μισή μου τυρόπιτα, και την άλλη μισή την τρώω εγώ. Όσο και αν πεινά, όσο χορτασμένη και αν νιώθω, πάντα και μόνο τη μισή τυρόπιτα, και αυτό γιατί είμαι εγώ η πιο δυνατή από τους δύο μας και πρέπει αυτή τη δύναμη μου να τη συντηρώ, ώστε να μπορώ να κυνηγήσω για να θρέψω και τους δύο μας την επόμενη φορά.

    **Στον εθελοντισμό, δεν πέφτεις ποτέ με τα μούτρα, ορίζεις το χρόνο σου, και την υπηρεσία που μπορείς να προσφέρεις, μένεις πιστός μεν αλλά ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνάς το αντίδοτο. Εξ ορισμού ο εθελοντισμός ως ζωντανός οργανισμός (σχέση) δεν μπορεί να φτάσει στο Έναν στο Μαζί, μένει πάντα στο Εσύ – Εγώ, και ποτέ μα ποτέ δεν περιμένεις κάτι από το Εσύ απλά προσφέρεσαι εθελοντικά 🙂

    Ευχαριστώ για τη δυνατότητα να εκφράσω τις σκέψεις μου, δίπλα στις δικές σου

    ουπς πέρασε και στο επόμενο τραγούδι που λατρεύω χαχαχα το φέρνω και αυτό

    πατώ δημοσίευση πριν περάσει στο επόμενο χαχαχα
    Καλή συνέχεια 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μου άρεσε πολύ η προσέγγισή σου, λίγο σε έχασα με τον εθελοντισμό αλλά αφού ξαναδιάβασα κατάλαβα καλύτερα.

      Ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με τις σχέσεις που δηλητηριάζουν. Δεν είναι ότι δεν πρέπει να τις ζήσουμε κι αυτές, προκύπτουν δίχως να το καταλάβουμε πολλές φορές. Δε θα πρέπει ωστόσο να προσέχουμε να μη μας κάνουν κακό; Δε θα πρέπει να βάζουμε όρια και να προσέχουμε μην την ξαναπατήσουμε για παράδειγμα; Σίγουρα μαθαίνουμε ωστόσο κι από αυτές.

      Σχετικά με την τυρόπιτα. Δε λέω, να τη δώσεις τη μισή, καμιά φορά κι ολόκληρη, αλλά δε γίνεται να δίνεις την τυρόπιτά σου για πάντα, έστω και τη μισή. Να πας δηλαδή να κάνεις καθαριότητα στην παραλία, ναι. Αλλά δε γίνεται να πηγαίνεις κάθε Κυριακή, γιατί κάθε Κυριακή θα χρειάζεται καθάρισμα η παραλία. Θα πρέπει να βρούμε την αιτία του προβλήματος και να ψάξουμε για λύσεις.

      Καλός ο εθελοντισμός αλλά είναι μερική λύση, καλύτερη από το τίποτα αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα.

      Ευχαριστώ πολύ που μοιράστηκες τις σκέψεις σου Μάνια 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Αν μιλήσω ως γονιός στον εαυτό μου, ναι θα πρέπει να τις προσέχουμε. Αν ο εαυτός μου μιλήσει σε μένα, θα μου πει: γονιέ άσε με ελεύθερο άσε με να κάνω λάθος, και εγώ θα πρέπει να του δείξω εμπιστοσύνη. Όπως είπα, αυτό που κερδίζω από κάθε σχέση είναι αντίδοτο. Όσα περισσότερα αντίδοτα έχω τόσο δεν πέφτω εύκολα σε ψευδαισθήσεις στην επόμενη σχέση. Επιμένω σε αυτό γιατί η λογική της προσοχής πολλές φορές φυλακίζει τον φόβο και τον οδηγεί σε φοβίες που δημιουργούν σε αυτοδηλητηριασμό

    Ο εθελοντισμός είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο αφενός, αφετέρου είναι μια τεράστια αλυσίδα και ένα λειτούργημα. Ο εθελοντισμός είναι η υποχρέωση μας απέναντι στην κοινωνία. Πρώτα από όλα πρέπει να σε διορθώσω στο σημείο που γράφεις «καμιά φορά και ολόκληρη» Επιμένω: Ποτέ ολόκληρη! Στον εθελοντισμό πάντα τη μισή τυρόπιτα είπαμε. Ακόμα και αν είμαστε χορτασμένοι. Και επίσης ναι, κάθε Κυριακή για μία ώρα (εφόσον το έχεις ορίσει έτσι) θα πρέπει να πηγαίνεις και να καθαρίζεις την παραλία. Βλέπεις με το που μαζεύεις το σκουπίδι δεν κάνεις τη χάρη σε κάποιον να βρει χώρο για να το ξανακάνει, τον παραδειγματίζεις τον εκπαιδεύεις, Η εκπαίδευση είναι μια λύση που φαντάζει πολλές φορές βραχυπρόθεσμη και όμως είναι από τις ισχυρές μακροπρόθεσμες. Πάντα οι παραλίες θα είναι βρώμικες, η θάλασσα ξεβράζει ότι τις ρίχνουν καράβια, απόβλητα, ποτάμια κ.α. Η συνέπεια του εθελοντή παίζει μεγάλο ρόλο.

    Ο πραγματικός εθελοντής, δεν τα παρατά ποτέ, δεν αναζητά ολοκληρωμένες λύσεις. Απλά διδάσκει. Δίνει πάντα τη μισή τυρόπιτα σε σένα και δεν περιμένει τίποτε από εσένα. 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Ο γονιός είναι το λογικό μέρος της ψυχής που βάζει όρια στο συναισθηματικό, δε θεωρώ ότι είναι κακές οι προτροπές του. Ναι μεν είμαστε συναισθηματικά όντα κατά βάση, αλλά δεν μπορούμε να δίνουμε την πρωτοκαθεδρία στο συναίσθημα, δεν είναι αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα.

    Σχετικά με τον αυτοδηλητηριασμό, το αντίδοτο πολλές φορές είναι και η ανυπαρξία, γι’αυτό και πολλοί την επιλέγουν πριν την ώρα της. Θέλει προσοχή στον τρόπο σκέψης μας και πολλές φορές βοήθεια.

    Όσον αφορά τον εθελοντισμό, δεν πιστεύω ότι είναι το χρέος κανενός πίσω στην κοινωνία. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι ως χρέος γενικότερα. Το ότι έχεις χρέος πάει να πει ότι δεν είσαι και τόσο ελεύθερος, ακόμη και ηθικά. Εθελοντισμό κάνουμε πρώτα και κύρια για εμάς τους ίδιους, γιατί δίνουμε το παράδειγμα στον ίδιο μας τον εαυτό για το πως θα θέλαμε να είναι ο κόσμος. Δε χρειάζεται να σε δει κάποιος να μαζεύεις τα σκουπίδια, σου αρκεί που το κάνεις γιατί το θεωρείς σωστό.

    Τα προβλήματα όμως είναι αρνητικά αποτελέσματα κι έρχονται ως συνέπειες άλλων δραστηριοτήτων. Τι να σου κάνουν όλοι οι εθελοντές του κόσμου αν το σύστημα που παράγει τα προβλήματα δεν εξορθολογιστεί;

    Κάνουμε εθελοντισμό για εμάς, αλλά καλό θα ήταν να μην υπήρχε ανάγκη να μαζεύουμε τα σκουπίδια από παραλίες κι απλά να αράζουμε και να τις χαιρόμαστε. Η ίδια η έννοια του εθελοντισμού άλλωστε στηρίζεται στην εθελούσια πράξη, αυτή την οποία θέλουμε, επιλέγουμε δίχως προσταγή, να κάνουμε.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s