Πνευματική Μοναξιά

Έτσι λέγεται το τίμημα που πληρώνει όποιος θέλει να ανέβει ψηλά, να αφήσει τα υπόγεια και τις υπαίθρους, τις τάξεις και τις πάλεις, την ηδονή και την κοινωνικότητα.

Μα η απομόνωση που απαιτείται δεν οδηγεί μόνο στην μοναξιά αλλά ανοίγει και το δρόμο στην μοναχικότητα, αυτή η οποία είναι η κύρια συνθήκη για να δουλευτεί ο εαυτός, να καλλιεργηθεί το χωράφι του και να ανθίσει δίνοντας πίσω στον κόσμο νέα, όμορφα και σπάνια λουλούδια, οι μυρωδιές των οποίων συντροφεύουν τόσο τους νεκρούς όσο και τους ζωντανούς, λουλούδια τέτοια που η θέασή τους και μόνο μπορεί να σε ρίξει σε αβυσσαλέα βάθη ή και να σε εξυψώσει εκεί όπου δε φτάνει καν η φαντασία.

Όσοι πήραν τον ανηφορικό δρόμο, κατέληξαν το λιγότερο μόνοι τους, κι αυτό γιατί στις κορυφές που έφτασαν δε βρήκαν άλλους. Ο καθένας φτάνει στη δική του κορυφή κι αν και υπάρχουν τόσες πολλές κορυφές είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσεις με άλλες. Με κάτι σήματα καπνού το πολύ πολύ να δείξεις ότι είσαι εκεί, κι αν είσαι τυχερός, ίσως να λάβεις τέτοια πίσω, σπάζοντας το κεφάλι σου για να δεις τί θέλει να πει ο κορυφάνθρωπος εκεί στα πέρα.

Η πνευματική μοναξιά και η μοναχικότητα είναι δυο όψεις μόνο ενός νομίσματος. Το νόμισμα αυτό διαφέρει από το κοινό νόμισμα της μοναξιάς και της μοναχικότητας. Είναι ένα νόμισμα που λίγοι πιάνουν στα χέρια τους σε αντίθεση με το άλλο, κοινό νόμισμα της καθημερινότητας. Μοναξιά μπορεί να νιώσουν όλοι αλλά λίγοι είναι αυτοί που δε βρίσκουν άνθρωπο να συζητήσουν, όχι για τα ανθρώπινα, αλλά για τα υπεράνθρωπα ζητήματα που τους απασχολούν.

Ένα από αυτά είναι η αγάπη.

Η αγάπη είναι από τα δυσκολότερα πράγματα. Ενώ είναι η συγκολλητική δύναμη που ενώνει και κρατά τον κόσμο, παράλληλα απαιτεί τόση ενέργεια και διαύγεια από εμάς που συχνά χάνουμε την μπάλα, αφήνοντας έτσι τον μυ της αγάπης να ατροφήσει, γιατί, ναι, το να αγαπάς, ακόμη και το να αφήνεσαι να αγαπηθείς, αποτελεί ικανότητα που χρειάζεται ακόνισμα. Ένα συναισθηματικό ακόνισμα το οποίο θέλει χρόνο, θέλει κόπο, θέλει υπομονή κι αρετή. Η αγάπη είναι για τους δυνατούς της ζωής. Δυνατούς όπως τα παιδιά. Όσοι κουράστηκαν με τη ζωή, κουράστηκαν να προσπαθούν να τα χωρέσουν όλα την ίδια ώρα που προσπαθούν να ακονίσουν αυτή την ικανότητα.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, τώρα που οι ρυθμοί μας έγιναν πιο γρήγοροι, χτυπιούνται εκ των έσω, απλά και μόνο γιατί το κόστος ευκαιρίας της αγάπης άλλαξε. Αν στο παρελθόν μπορούσε κανείς να νοιαστεί, να γνωρίζει, και να υποστηρίζει κάποιες δεκάδες ανθρώπους, σήμερα, μέσα στα κονταροχτυπήματα, ίσως να μην μπορεί να δοθεί πραγματικά ούτε σε είκοσι, ούτε σε δέκα ανθρώπους.

Καταλαβαίνω πλέον από που πηγάζει ο πόνος. Ο πόνος, ο ήπιος, αυτός που’ναι περισσότερο ενόχληση παρά τσούξιμο, έρχεται σαν αποτέλεσμα της ανικανότητας να αγαπήσω εγώ, ως άτομο, όλο τον κόσμο. Η καρδιά, παρόλο που μεγαλώνει όσο περισσότερο αγαπά κανείς, δε φτάνει ούτε τον εαυτό της να κρατήσει πλέον. Η προτροπή του Ιησού, ενώ κάποτε ηχούσε τόσο μελωδική στον νου μου, πλέον έχει γίνει κάτι σα σειρήνα που οδηγεί στην αφάνεια. Δεν είναι ότι δε θέλω να αγαπήσω τους άλλους σαν κι εμένα, είναι ότι ανακάλυψα πως η προσπάθεια γι’αυτό εγκυμονεί κινδύνους, εγκυμονεί τον πόνο. Γι’αυτό κι έχω κάνει ένα βήμα πίσω και λέω πως εφόσον είναι απίστευτα δύσκολο να αγαπήσουμε τον κόσμο, τουλάχιστον οφείλουμε να τον σεβαστούμε, γιατί, κι αυτό είναι σίγουρο, η προϋπόθεση της αγάπης είναι ο σεβασμός.

Αν στο μέλλον βρούμε τρόπο, ίσως μετά από πολύ πόνο, να ζήσουμε πιο απλά, λιγότερο εντατικά και σε αρμονία με τον εαυτό μας, τους άλλους και τη φύση, ίσως τότε μόνο βρούμε τις αστείρευτες δυνάμεις, ίσως μόνο τότε τις δημιουργήσουμε για να έρθουμε σε θέση πλέον, πέραν του σεβασμού να είμαστε εκ νέου δυνατοί για την αγάπη.

Μέχρι τότε, θα είμαστε όλοι θύματα και θύτες μιας πλεκτάνης που δεν ξεκίνησε ως τέτοια. Η προτροπή εκείνη, έδειχνε μάλλον προς το άπειρο μέλλον κι ενώ ήθελε το καλό δημιούργησε άθελά της το κακό. Γιατί όταν σου δείχνει κάποιος τον τρόπο να χτίσεις τον επίγειο, τον πραγματικό, τον μόνο παράδεισο που μπορείς να φτιάξεις, εσύ πέφτεις με τα μούτρα στα όνειρα. Για να ζήσεις τα όνειρα όμως, να τα κάνεις πράξη, θα πρέπει να περάσεις από όλους τους εφιάλτες που μπορείς να δεις και να φανταστείς, κι ίσως κι ακόμη περισσότερους.

Και πάλι όμως, αξίζει να πει κανείς ότι παράδεισος και κόλαση είναι μόνο δυο ακραίες καταστάσεις που δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν, και μάλλον ευτυχώς.

Μπορούμε όμως να επιδιώξουμε το καλύτερο κι ίσως αυτή είναι η μόνη άγραφη οδηγία του κάθε ενσυνείδητου όντος. Μια οδηγία που είναι γραμμένη μέσα σε όσα μας κάνουν να είμαστε εμείς, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, βλέποντας τον κόσμο γύρω μου, κάνοντας βουτιές τις στιγμές σαν κι αυτές που ξαποσταίνω, είδα καθαρότερα ότι ενώ ο άνθρωπος είναι οι άνθρωποί του, παρόλα αυτά, για να πατάει αυτός γερά στα πόδια του οφείλει να είναι συναισθηματικά αυτάρκης, διαφορετικά ίσως να μην είναι τόσο δυνατός.

Και ναι, λίγοι έχουν δύναμη μέσα τους, δύναμη όχι σωματική, ούτε διανοητική, μα συναισθηματική.

Μια τέτοια δύναμη χρειάζεται η αγάπη μα όσοι την έχουν περισσότερο τη δίνουν παρά τη δέχονται.

Έγραψα κάπου στον εαυτό μου ότι: για να αγαπήσεις κάτι θα πρέπει να μπεις και στον κόπο να το γνωρίσεις. Κι εμένα, όσοι με αγάπησαν, σπάνια μπήκαν στον κόπο να με γνωρίσουν πραγματικά, ενώ κάποιοι από όσους με έχουν γνωρίσει μάλλον αδιαφόρησαν εν τέλει. Μη γνωρίζοντάς με, αγαπούν μια εικόνα μόνο που σχηματίζουν για εμένα, η οποία ίσως φέρει περισσότερα δικά τους στοιχεία παρά δικά μου.

Κι όλο αυτό δε συμβαίνει μόνο απέναντί μου, συμβαίνει και απέναντι στον καθένα. Κι όσοι με αντικρίζουν, τους αντικρίζω κι εγώ.

Το μόνο που με συγκινεί πραγματικά είναι η διάθεση για αγάπη. Η θέληση είναι δύσκολο να επαρκεί λόγω των δυσκολιών της ζωής. Κι επειδή τα αναγνωρίζω όλα αυτά, κι εφόσον με ξέρω όσο καλά μπορώ να με ξέρω προς το παρόν, πέρα από τον σεβασμό, που για εμένα δικαιούται να είναι απαίτηση κι όχι παραχώρηση, λαμβάνω υπόψη και τη συγχώρεση, το δεύτερο κύριο στοιχείο στο τσουβαλάκι της αγάπης. Μέσα στο ακατόρθωτο σχεδόν του να’σαι άνθρωπος επί της ουσίας, άνθρωπος αυθεντικός, το να δίνεις συγχώρεση στους άλλους που δυσκολεύονται να σε αγαπήσουν γι’αυτό που πραγματικά είσαι, απολυτρώνει τόσο εκείνους όσο κι εσένα.

Κάπως έτσι κοιτιόμαστε αντικριστά, με διαφορετική συμπόνια από αυτή που νομίζουμε, λόγω της αδυναμίας μας να είμαστε Άνθρωποι. Γεννιόμαστε ως μικρά κι ασήμαντα ζώα και αναπτυσσόμαστε σε σημείο τέτοιο που στο ζύγι ισορροπεί ο άνθρωπος από τη μια κι ο κόσμος ολάκερος από την άλλη.

Όλα αυτά, είναι λουλούδια της μοναχικότητας, της πνευματικής μοναχικότητας που οδηγεί αναπόφευκτα στην υψηλότερη μα και βαθύτερη, την ευρύτερη κατανόηση. Το να μη μπορείς να βρεις άνθρωπο να σε καταλαβαίνει, το να μη βγαίνει φωνή από τα χείλη σου, το να πονάς και να κρυώνεις τις κρύες μέρες είναι το τίμημα για τα λουλούδια κι ονομάζεται πνευματική μοναξιά.

Μέσα μου νιώθω την ανάγκη και για άλλες οπτικές. Ενώ ανεβαίνω κι ανεβαίνω στο μαγικό βουνό, με πιάνω να αναρωτιέμαι πως θα ήταν η πραγματικότητα αν μπορούσα να δω τα πράγματα, όχι από εδώ, ούτε καν από την κορυφή, αλλά πάνω από όλο τον κόσμο. Τί θα γινόταν αν για παράδειγμα έβρισκα ένα αερόστατο κι έβλεπα τον κόσμο από πάνω.

Κι αυτό όμως, είναι άλλη μια οπτική, το πολύ πολύ να δώσει μια διαφορετική ερμηνεία.

Τί θα γινόταν όμως αν μπορούσα να δω τα πράγματα μέσα από τον καθένα, μέσα από τον άνθρωπο, μέσα από το ζώο, μέσα από το φυτό, μέσα από το βουνό το ίδιο, μέσα από τον κάμπο και τα δάση, μέσα από τα ποτάμια και τις λίμνες, τις θάλασσες και τον ωκεανό. Τί θα γινόταν αν μπορούσα να δω τον κόσμο από την οπτική του αστεριού ή του μοναχικού αστεροειδούς που τριγυρνά στο διάστημα. Τί θα γινόταν αν το μάτι μου ήταν το ηλιακό σύστημα, ο γαλαξίας ή μια μαύρη τρύπα. Τί θα γινόταν αν το μάτι μου ήταν όλο το σύμπαν και κοιτούσε μέσα του.

Τί θα έλεγα τότε, τί θα έγραφα, τί θα ένιωθα, τί θα ήμουν…

Η κατανόηση απαιτείται για την κυριαρχία. Μόνο κατανοώντας ησυχάζει για λίγο το μυαλό. Όταν έχεις καταλάβει τον κόσμο, ή τον εαυτό σου, ακόμη κι όταν αυτά τα δυο ταυτίζονται, δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα άλλο παρά απλά να υπάρχεις. Ακόμη και το να ζεις είναι υπερβάλλουσα προσπάθεια. Το να καταλαβαίνεις σημαίνει πως ήδη κυριάρχησες, ή για την ακρίβεια, πως κυριαρχούσες ήδη. Από τον εαυτό στον εαυτό. Από τη ζωή στη ζωή. Από τον κόσμο στον κόσμο. Εκεί όπου το εγώ χάνεται, το προσωπείο του πέφτει κι από πίσω αχνοφαίνεται ένα εμείς. Εκεί όπου το εμείς χάνεται, το προσωπείο του πέφτει κι από πίσω προκύπτει, ως αίσθηση κι ως νόηση, ένα διαφορετικό εγώ, ένα εγώ χωρίς εγώ.

Λουλούδια, φως.

Σκοτάδι, πόνος.

Το ύφος υψηλής σοβαρότητας πρέπει να πηγάζει εκ των έσω δίχως την παραμικρή προσπάθεια, δίχως την παραμικρή απαίτηση επίσης.

5 σκέψεις σχετικά με το “Πνευματική Μοναξιά

  1. Γράφεις…»Μια τέτοια δύναμη χρειάζεται η αγάπη μα όσοι την έχουν περισσότερο τη δίνουν παρά τη δέχονται.»
    Ετσι είναι η αγάπη, χωρίς ύστερες σκέψεις, όμορφη και υπέροχη πάνω από όλα!
    Συγχωρώ, θα πει αγαπώ!!Γράφεις…»Μια τέτοια δύναμη χρειάζεται η αγάπη μα όσοι την έχουν περισσότερο τη δίνουν παρά τη δέχονται.»
    Ετσι είναι η αγάπη, χωρίς ύστερες σκέψεις, όμορφη και υπέροχη πάνω από όλα!
    Συγχωρώ, θα πει αγαπώ!!
    Ο σεβασμός για ότι ανθρώπινο και όχι μόνο, ένα είδος αγάπης είναι , που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα άλογα όντα.
    Όλα είναι επιλογές μας, ακόμα και η πνευματική μοναξιά μας, αν την τροφοδοτήσουμε με το συναίσθημα του αυτοσεβασμού μας, θα είναι καλύτερη παρέα από το τίποτα.
    Είσαι τυχερός που μπορείς να στοχάζεσαι…
    Σε «βρήκα » από την φίλη Μάνια.
    Να κάνεις αυτό που ΕΣΕΝΑ σε κάνει να νιώθεις καλά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Με ένα φίλο μου κάποτε κάτι ξεκινήσαμε να πούμε για τη μοναξιά και μετά το βάλαμε στο δρόμο της έννοιας ως μόνης-αξίας. Η αξία της μονάδας, της στιγμής. Του πράττω.
    Άγραφο χαρτί η αγάπη, έτσι διάβασα κάπου, ή αν θέλεις αγνώστου ετύμου όπως και ο έρωτας, και η φιλία. Με τα χρόνια ανακάλυψα πως το πιο δύσκολο πράγμα είναι το απλό. ΄Στο άγραφο χαρτί δεν γράφεις λέξεις, κάνεις πράξεις. Κάνεις πράξεις χωρίς ποτέ να έχεις το δικαίωμα να κάνεις τη γενική σούμα, άλλος θα την κάνει, άλλος θα δει τα σήματα καπνού θα προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει και αν καταλάβει κατάλαβε.
    Πύργος της Βαβέλ έχουμε κάνει την αγάπη, και αυτό γιατί δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα τη γλώσσα της. Και είναι τόσο εύκολη η άτιμη, πράττω.
    Ξέρεις στην πορεία των σχέσεων μου με τους ανθρώπους ανακάλυψα πως δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει μόνο ωφέλιμο και μάλιστα τις περισσότερες φορές αυτό που για μένα δεν είναι ωφέλιμο είναι για κάποιον άλλον σίγουρα. Αν βρω τι είναι ωφέλιμο π.χ. για σένα και όχι απαραίτητα για μένα, θα καταφέρω και να σε αγαπήσω. Αν καταφέρεις να μου εξηγήσεις τι είναι ωφέλιμο για σένα ίσως τα καταφέρω να σου δώσω το μισό από το δικό μου ή και όλο. αχμμ πλατειάζω lol
    Διάβαζα διάβαζα, ξέρεις τα σήματα καπνού σου, και τώρα χωρίς να είμαι και σίγουρη στέλνω τα δικά μου στο κουτάκι μου.
    Σταμάτησα να διαβάζω εκεί που γράφεις….Τί θα έλεγα τότε, τί θα έγραφα, τί θα ένιωθα, τί θα ήμουν… Είμαι νερό σκέφτηκα ο κύκλος του νερού, είμαι μια κομμένη ανάσα αέρα, είμαι φωτιά είμαι γη.. Είμαι ένα ταξίδι μια άυλη ύλη που αλλάζει μορφή … ε και ξέφυγα στα δικά μου και σου έγραψα σε αυτό του κουτάκι … και … είμαι μια γλυκιά θυσία, που δεν νιώθει πως κάτι θυσιάζει

    λουλούδια, φως
    σκοτάδι, ρίζες

    …. ε και μετά διάβασα την τελευταία σου παράγραφο και το μυαλό μου (κατά φροιντ) πήγε στο πράττω, στην ερωτική πράξη (κάθε μορφής) σε ένα παλιό τραγούδι της εποχής μου, λίγο μελό, λίγο ρομαντικό … τέλος πάντων θα το φέρω…. αχμμμ μπορώ μόνο γι αυτή την εγγραφή ως εξαίρεση να φέρω δύο τραγούδια??? ε ? ε? μπορώ? Θα φέρω δύο αν σε ενόχλησε πες μου, θα ζητήσω συγγνώμη και το πιο σημαντικό δεν θα το ξανακάνω 🙂 Θα φέρνω μόνο ένα που ξέρω πως σου αρέσει 🙂
    Πάμε λοιπόν

    και το δεύτερο το πιο χουσι χούσι

    Καθώς ξημερώνει εκεί … την καλημέρα μου 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όσα κομμάτια θέλεις μπορείς να μοιραστείς μαζί μας Μάνια 🙂

      Θα το πάρω από το τέλος μάλλον.

      Νομίζω πως έχεις δίκιο. Είμαστε φωτιά, αέρας, γη και ύδωρ. Είμαστε όμως κι άτομα. Ίσως είμαστε και συμπυκνωμένη ενέργεια. Αυτό που είμαστε χάνεται κοιτάζοντας προς τα μέσα.

      Το σκοτάδι φέρνει πόνο κι ίσως αυτός ο πόνος να γίνεται ρίζες. Δεν ξέρω γιατί αλλά στη μνήμη μου χαράσσεται πιο εύκολα κάτι που πονάει παρά κάτι που με ευχαριστεί. Ίσως πάλι η ευχαρίστηση να μην είναι τόσο μεγάλη πλέον που να φτάσει να χαραχτεί βαθιά εντός μου.

      Μου άρεσε η προσέγγιση που κάνεις στην αγάπη. Μου αρέσει η αγάπη που ναι λευκό κι άγραφο χαρτί. Αναρωτιέμαι όμως, πόσες σημασίες μπορεί να πάρει το ρήμα πράττω, σε σχέση πάντα με την αγάπη. Όταν κάνω μια κίνηση, για παράδειγμα όταν αγκαλιάζω κάτι, δείχνω την αγάπη μου. Όταν δίνω ένα χάδι ή ένα φιλί, το ίδιο. Τι γίνεται όταν λέω κάτι που κάνει τον άλλο να νιώσει καλά, γίνεται τότε ο λόγος μου χάδι; Ξέρεις, έμαθα να δείχνω την αγάπη μου λίγο διαφορετικά, το κάνω κυρίως δίνοντας έμμεση στήριξη στους άλλους. Δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος να το κάνει κανείς, αλλά αν πονάς στην εκφορά της λέξης σ’αγαπώ, αν μουδιάζεις με τις αγκαλιές, αν τα χάδια σου φοβάσαι πως γρατζουνούν, τότε και το να πεις στον άλλο, ή ακόμη και το να αφήσεις να εννοηθεί πως τον νοιάζεσαι και τον στηρίζεις σε αυτό που θέλει να κάνει, είναι κάτι. Το θέμα είναι αν είναι πράξη. Φιλοσοφική η κουβέντα μας και δεν είμαστε τώρα για αμπελοφιλοσοφία, ο κόσμος μας καίγεται και δυστυχώς όχι από έρωτα.

      Αυτό που’ναι ο άνθρωπος δεν μπορεί να μην έχει σχέση με την αγάπη κι αυτό γιατί, για να δημιουργηθεί, όχι μόνο ο ίδιος αλλά κι ολόκληρη η ζωή, χρειάστηκε να’ρθει κοντά, να συγκρουστεί και να δημιουργήσει, ολόκληρος ο κόσμος. Η δύναμη που τον ενώνει προσομοιάζει στην αγάπη, στη φιλία, στον μαγνητισμό των αντιθέτων, στο ταίριασμα των καταλλήλων. Ενώ αυτό που χωρίζει τα πάντα, πέρα από τον χρόνο, είναι το μίσος, η κακία, η εντροπία. Από σύστημα σε τάξη τείνουμε να αποσυναρμολογούμαστε σταδιακά, ακόμη κι αν βάζουμε τα δυνατά μας να αργήσουμε τη διάλυση.

      Πόσο χαίρομαι που έχουμε βρει τη σημασία του έρωτα και του θανάτου στη ζωή. Ό,τι υπάρχει, ό,τι συμβαίνει, βασίζεται σε αυτά.

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και με συγχωρείς που ξέφυγα λίγο και πάλι.

      Ορίστε: https://www.youtube.com/watch?v=12_phNqj0B0&ab_channel=lively_livelee

      Καλό βράδυ στον κόσμο

      Μου αρέσει!

      1. Ωραία η μουσική ευχαριστώ, ωραίο το μεγάλο σχόλιο ευχαριστώ. Ο χρόνος που κατανάλωσες είναι πράττω. Σκέφτομαι αν πρέπει να σου απαντήσω, θεωρώ το χρόνο σου πολύτιμο.
        Ανοίγω το χαρτί με τις δικές μου σημειώσεις περί αγάπης. Το αγαπώ είναι πόνος (όπως και νομίζω όλα τα σηνηρημένα σε αω) και συνήθως για να τον βγάλουμε από μέσα μας λέμε Σ αγαπΆω. Η αγκαλιά πάντα μουδιάζει, είναι παυσίπονη, το χάδι σαφώς και γρατζουνά για να ξυπνά από το λήθαργο τις αισθήσεις. Εκτός από το σ αγαπάω, σ αγαπώ, που είναι κάτι σαν υπογραφή μας.. (την υπογραφή μας και κάτι άλλο πρέπει να προσέχουμε μεν που τη βάζουμε αλλά πάνω από όλα να τη σεβόμαστε, να την τιμάμε, να την υποστηρίζουμε με πράττω)…. το χάδι και η αγκαλιά είναι πράξεις.
        Αυτά που μου γράφεις για το σε «νοιάζομαι» σε «στηρίζω» είναι εκφράσεις, πες κάτι σαν υπογραφή. Όσο και αν καταναλώνομαι σε αυτές τις εκφράσεις αγάπης με λόγια, φτάνει η στιγμή του πράττω.
        Φέρνω εδώ στο μπλογκ σου ένα παράδειγμα. Ναι, είναι μια έκφραση η ανάγνωση, το σχόλιο, η συζήτηση μας. Μάλιστα έχει και λίγο «πράττω» από τη στιγμή που καταναλώνουμε χρόνο. Το στηρίζω όμως με λόγια δεν… (προσωπικά εμένα δεν ) είναι 100% πράττω. π. χ.
        https://stoxastis.gr/%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%be%ce%b7/

        Βέβαια, θα ξεφύγουμε τελείως αν αρχίσουμε να μιλάμε για θέματα μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων, πόσο μάλλον αν τα εντάξουμε κάτω από την υπογραφή μας!!!!

        Αυτό που είναι ο άνθρωπος είναι αγάπη, είναι ο φυσικός έρωτας και όσο δεν αγκαλιάζει τη φυσική φθορά και να πράττει τότε δεν έχει αποτέλεσμα (σούμα ζωής)

        Η μαμα μου όταν ήμουν μικρή για να πάψω να μιλάω μου άνοιγε το ραδιόφωνο και για να με πάρει ο ύπνος έβαζε την ηλεκτρική σκούπα χαχαχαχαχα
        πάω να ακούσω το κομμάτι που μου έστειλες για να μην γράψω περί μίσους…
        Έχουμε και διαβάσματα και δουλειές να πράξουμε χαχαχαχα
        Σε φιλώ (φιλάω φιλώ χιχιχι)

        Αρέσει σε 1 άτομο

        1. Το να μιλά κανείς για αγάπη και μίσος είναι τόσο ωραίο αλλά και τόσο απαιτητικό ταυτόχρονα κι ο χρόνος δυστυχώς είναι πεπερασμένος.

          Γι’αυτό κι εγώ τα βάζω όλα όσα θέλω να πω σε κείμενα, για να απαθανατίσω ας πούμε κάποιες απόψεις, που’ναι μάλλον της στιγμής παρά αιώνιες, για να μπαίνει το κάθε τι στην τάξη που του αρμόζει.

          Σε ευχαριστώ που πάντα έχεις όρεξη για σχόλιο και το μοιράζεσαι απλόχερα μαζί με εμένα και τόσους άλλους. Πέρα από ξανθιά θεά είσαι και μεγαλόκαρδη κι αυτό σε εξυψώνει κι άλλο. 🙂

          Με συγχωρείς που απαντώ με καθυστέρηση, προσπαθώ να αποβάλλω τη βιασύνη από τη ζωή μου.

          Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s