Αιώνια Εφηβεία

Αγουροξυπνησμένη πάλι και με ανάσα που μυρίζει αλκοόλ μέσα σ’ένα δωμάτιο γεμάτο αυτοκολλητάκια, αποκόμματα περιοδικών και ρούχα ανάκατα πάνω στην καρέκλα. Τί κι αν πέρασαν τα χρόνια, οι κακές συνήθειες δεν κόβονται.

Δεν κόβονται οι συνήθειες που μας βάζουν στα ίδια παπούτσια του έφηβου εαυτού μας, του πατρικού μας είναι. Έτσι κι αυτή, φορώντας σταράκια και μπλουζάκι Guns N’ Roses βρίσκει τον εαυτό της γι’άλλη μια φορά να ξυπνά δίπλα σε ξερατά. Ο καιρός όμως πέρασε και το σώμα δεν ανταποκρίνεται πλέον όπως τότε, στα χρυσά χρόνια της εφηβείας, τότε που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να περάσει καλά, κι αυτό, ας πούμε, ανταποκρινόταν ως ένα βαθμό στην πραγματικότητα.

Σήμερα όμως, έπειτα από τα χρυσά της χρόνια, την βλέπουμε ακόμη να παλεύει με τον εαυτό της, σε έναν πόλεμο δίχως τέλος. Σπάνια κερδίζει καμιά μάχη, τις περισσότερες φορές πέφτει αμαχητί. Κι όχι μόνο αμαχητί, αλλά κι ασυναίσθητα. Το πρόβλημα δεν είναι ο εσωτερικός υποχθόνιος πόλεμος του όντος που’ναι, όχι. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρει ότι βρίσκεται σε διαδικασία μόνιμης αλλαγής, μιας αλλαγής που οδηγεί προς την ωρίμανση.

Το νιώθει, το διαισθάνεται, δεν το μεταφράζει σε λέξεις ακόμη αλλά το συναίσθημα την οδηγεί στις τύψεις απέναντι στον εαυτό της, μα αυτή, μιας και δεν έχει τη δύναμη να δει την αλήθεια κατάματα, το ρίχνει στην κρεπάλη πάλι, σαν παιδούλα που νομίζει πως είναι κι ας βγήκε η πρώτη της άσπρη τρύχα στα μαλλιά.

Ποια κοπέλα είναι αυτή άραγε; Μας ακούγεται γνώριμη, θα μπορούσε να’ναι φίλη μας, μάλλον είναι.

Μπορούμε να ταυτιστούμε μήπως μαζί της, έστω και λιγάκι;

Σηκώθηκε με μια γεύση πικρίας κι αηδίας. Είδε στον καθρέφτη τα μαύρα της σακουλιασμένα μάτια και είδε εμάς. Συγκινήθηκε λίγο κι έσφιξε το πρόσωπό της πηγαίνοντας στο μπάνιο για να πλυθεί. Την διακατέχει, θα μπορούσαμε να πούμε, μια κάποια παραίτηση από τη ζωή που την οδηγεί από λάθος σε λάθος.

Αχ, αυτή η κοπέλα. Αυτή η ψυχή. Αυτή η έκφανση της ζωής που’μαστε όλοι μας. Δεν λέει να σοβαρευτεί με τίποτα. Μοναχική μέσα σε έναν άγνωστο κόσμο που παλεύει να τιθασεύσει αντί να κατανοήσει. Την τρελαίνουν οι εσωτερικοί της μονόλογοι. Η διαλεκτική της είναι μια αδιαλεκτική. Τον πνεύμα της μόνο σε κάτι ξέφρενες αναλαμπές φωτίζεται πριν προλάβει να φωτίσει και την ίδια. Το σώμα της, σώμα ολοκληρωμένης γυναίκας, με τα δισεκατομμύρια κύτταρα με ανθρώπινο πρόσωπο ή προσωπείο, ενώ το διακατέχει μια δύναμη, αδυνατεί να της δώσει μηνύματα ακόμα.

Η Ανθρωπότητα, αυτό το όμορφο πλάσμα, που μερικές φορές μοιάζει με άγγελο κι άλλες με δαίμονα, έχει πέσει σε έναν φαύλο κύκλο που την οδηγεί στην ανυπαρξία. Είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι τα κύτταρά της. Άλλος βρίσκεται στο μάτι της, άλλος στο μυαλό, άλλος στο στομάχι κι άλλος στο νυχάκι της. Κι ο κάθε ένας και η κάθε μια παίζει τον ρόλο του. Ο ρόλος βέβαια δεν είναι προκαθορισμένος, όπως κάποιοι ενδεχομένως θα ήθελαν να’ναι ή να καθορίσουν ώστε να’ναι. Όχι, ο ρόλος μας προκύπτει από τις επιλογές που κάνουμε οι ίδιοι στις ζωές μας. Αν επιδιώξεις να αναπτύξεις το πνεύμα σου ίσως μπεις στο VIP Club των κυττάρων του εγκεφάλου. Αν σου αρέσει η δημιουργία ίσως να’σαι στα κύτταρα των χεριών και των δαχτύλων της. Αν είσαι εθισμένος στην ηδονή, ξέρεις που βρίσκεσαι. Κύτταρά της όλοι μας μα όχι υγιή. Τα κύτταρα των οργανισμών, λόγω κακής αυτολειτουργίας ίσως, σκάνε πολλά error όπως των υπολογιστών αν τα χτυπήσει η ατυχία. Γίνονται καρκινικά τα κακότυχα κι αντί να δούνε καθαρά το όλον του οργανισμού, επιδιώκουν να αναπαραγάγουν την αυτοκαταστροφική τους διάθεση και σε άλλα κύτταρα με στόχο να επιβληθούν. Αν το καταφέρουν ως το κρίσιμο σημείο δεν υπάρχει γυρισμός μετά.

Ο καρκίνος είναι μέσα μας και κοιμάται ή αν δεν κοιμάται νικιέται από τα προηγούμενα αδέρφια του που σήμερα τα βλέπει ως εχθρούς. Μια μέρα όμως ξυπνάει για τα καλά, νικάει αντί να νικηθεί κι επιβάλλεται ορίζοντας ίσως ένα τέλος μέσα στον πόνο.

Ο πόλεμος της Ανθρωπότητας είναι παντοτινός κι ανυπέρβλητος. Αν υπάρχει μια καταδίκη από την φύση τότε είναι αυτή. Αν πράξαμε αδικία μόνο και μόνο γιατί γεννηθήκαμε, άσχετα αν έγινε άθελά μας, τότε η δικαιοσύνη δεν έρχεται με τον θάνατο αλλά με το σπαθί και το μαχαίρι. Μας ανδρώνει η ζωή για τα καλά κάνοντάς μας πολεμιστές. Ο γλυκός θάνατος που θα μας βρει θα πάρει μόνο ό,τι η ζωή μας έδωσε, την πνοή και το πνεύμα, δηλαδή τα πάντα. Μη μας πικραίνει ο θάνατος όμως γιατί κι αυτό το πάντα είναι και δεν είναι. Είναι μια αντιφατική ταυτότητα του παντοτινού τίποτα. Όλα όσα υπήρξαν κι όσα θα υπάρξουν, θα χάνονται αέναα στη λήθη του κόσμου κάνοντας το νόημα της ζωής να ξεθωριάζει στις γραμμές του χρόνου. Το πάντα και το τίποτα όμως και η ταύτισή τους δε δικαιολογεί την παραίτηση και τη συνεπακόλουθη σήψη μας.

Η Ανθρωπότητα πρέπει να πλυθεί, να εξυγιανθεί και να αναγεννηθεί, να ευδοκιμήσει ωριμάζοντας κι ας χαθεί στη λήθη.

Στο κάτω κάτω της γραφής, όλα αυτά δεν πάυουν να’ναι ερμηνείες μόνο του κόσμου και της ζωής που φτάσαμε να δώσουμε κατανοώντας μονάχα ένα μέρος της.

Δεν αξίζει για κανέναν λόγο να πέσουμε στην παγίδα της στρεβλής λογικής που μας θέλει εχθρούς απέναντι στο σύνολο των ανθρώπων. Ο κάθε άνθρωπος, το κάθε κύτταρο, θα πρέπει να προσέξει καλά το είναι του και να πάρει την ευθύνη του εαυτού του, να επιλέξει ρόλο ή ρόλους, να πιστέψει σε κάτι για να ενδυναμωθεί για τον αγώνα που θα δώσει στη ζωή του, να δει καθαρότερα τα της ζωής πεπραγμένα, να συνειδητοποιήσει και να κατανοήσει τη θέση του στον κόσμο. Το νόημα δεν προκύπτει επιβλητικά έξωθεν. Ακόμη κι αν υπάρχει τέτοιο, έχουμε παρόλα αυτά λόγω έλλειψης κατανόησης μια καλή δικαιολογία να τα βλέπουμε όλα δίχως νόημα. Το ζήτημα ωστόσο είναι ότι μια ζωή δίχως νόημα είναι η χειρότερη κατάρα που μας πιάνει. Η ευθύνη απέναντι στον εαυτό εδώ εναπόκειται, στο να δώσει το άτομο νόημα στον μικρόκοσμό του κι ας πιστεύει σε πεταλούδες. Αλλά επειδή η νοηματοδότηση της ζωής προκύπτει μέσω εσωτερικής διεργασίας, θα πρέπει ο λογικός άνθρωπος να αφήνει περιθώριο λάθους σε αυτό που κλήνεται να δημιουργήσει.

Μπρος στο χτίσιμο των πνευματικών ναών που ανορθώσαμε συλλογικά και που η ανάγκη μας οδήγησε εκεί προέκυψαν πολλές προβληματικές καταστάσεις. Ο άνθρωπος σταματά να’ναι μόνο ζώο γιατί αρχίζει και πιστεύει σε κάτι. Αυτό το κάτι όμως ποτέ δεν παύει να’ναι πλάνη. Απλά η πλάνη που μπορούμε να φτάσουμε σήμερα θα μπορούσε να’ναι, κατά την κρίση μας, η περισσότερο απλανής.

Η Ανθρωπότητα θα πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να ωριμάζει, το απαιτούν πλέον οι υπαρξιακές απειλές που αντιμετωπίζει και που κατά κύριο λόγο η ίδια δημιούργησε. Τα όρια στενεύουν σταδιακά. Τα πλανευμένα της κύτταρα που έγιναν καρκινιάρικα όταν έχασαν το δρόμο τους κι άρχισαν να την χτυπούν εκ των έσω, μπορεί να’χουν βάλει περισσότερο το χεράκι τους στη διαμόρφωση των συνθηκών που μας οδηγούν στην ανυπαρξία, αλλά ακόμη και όλα τα υπόλοιπα, τα κατά προσέγγιση μόνο υγιή κύτταρά της, αν δεν έπραξαν τίποτα για να σταματήσουν το κακό που συντελούνταν μπρος στα μάτια τους, συνέβαλαν τότε άθελά τους για τη σημερινή της κατάσταση.

Υγιή ή μη κύτταρα, όλοι είμαστε το ίδιο. Καλό και κακό το ονομάζουμε γιατί βοηθάει, αλλά υπάρχει κάτι βαθύτερα που σχετίζεται με το μυαλουδάκι μας και τον τρόπο λειτουργίας του. Είμαστε πέρα από το καλό και το κακό κι αυτό είναι που οφείλουμε να καταλάβουμε. Οι περισσότεροι από μεριάς τους νιώθουν καλοί και δίκαιοι, ή έστω όχι κακοί κι άδικοι. Σπανίζουν οι περιπτώσεις που υπάρχει συνειδητή κακία και εμφανίζεται έτσι ώστε θα μπορούσαμε να πούμε πως κάποιο διανοητικό, από άποψη λειτουργίας, πρόβλημα υπάρχει. Ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι το μαστίγιο και το καρότο για την τιθάσευση του σώματος και του πνεύματός μας. Και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Η Ανθρωπότητα μεγαλώνοντας έχτισε συστήματα ώστε τα κύτταρά της να λειτουργούν καλύτερα μεταξύ τους. Το πρόβλημα είναι ότι τα συστήματα αυτά κατά κόρον στηρίχθηκαν στον ανταγωνισμό κι άρα στις τέλειες συνθήκες αυτοκαταστροφής. Η λογική χαραμίζεται σε επιφανειακά πράματα, το ίδιο και η όποια σοφία προέκυψε.

Ζω για τη μέρα που η λογική θα αναπτυχθεί σε βαθμό ώστε να είναι σε θέση να δημιουργήσει μια ηθική του σύμπαντος. Μια ηθική του κόσμου δηλαδή η οποία θα στηρίζεται στο ότι η φιλότης, η αγάπη, η συνεργασία και η αλληλεγγύη είναι το μόνο λογικό πράγμα στο κόσμο. Μια μέρα όπου το λογικό θα αποβάλλει τις στρεβλώσεις που το αμάβρωσαν στο όνομα του ίδιου! Μια μέρα όπου το λογικό θα ταυτίζεται με το καλό κι ανάποδα…

Ως τότε, η Ανθρωπότητα θα πρέπει, γιατί αξίζει, να ωριμάσει. Να πάψει να αντιδρά σε οτιδήποτε άνευ λόγου και αιτίας. Να βρει τρόπο να μην την συνεπαίρνει το συναίσθημα κι ας είμαστε κατά βάση ζώα κι άρα συναισθηματικά όντα. Να μάθει να διαχειρίζεται καλύτερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Να σταματήσει να επιβάλλεται στη φύση και να αρχίσει να το κάνει στον εαυτό της, όχι όμως με αυτοκαταστροφικό τρόπο όπως δείχνουν οι τάσεις αλλά με υγιή.

Η Ανθρωπότητα μεγάλωσε, αλλά δεν ωρίμασε ακόμη. Δεν μπορούμε να την κατακρίνουμε γι’αυτό γιατί μεγάλωσε χωρίς γονείς, αλλά δεν μπορούμε να τη δικαιολούμε άλλο και να κλείνουμε τα μάτια μπρος στο παράλογο του βίου της.

Ο στόχος μας είναι να τη βοηθήσουμε να ωριμάσει μέσα από μια διαδικασία συνεχούς αυτοκριτικής κι αναστοχασμού.

Αφού πλύθηκε καλά, άνοιξε τα παράθυρα του σπιτιού της και άφησε τον ήλιο να μπει μέσα. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και μια απόφαση. Από εδώ και στο εξής θα προσπαθούσε, τουλάχιστον, να αλλάξει προς το καλύτερο. Είδε τον χώρο γύρω της και για μια στιγμή χαμογέλασε γιατί κατάλαβε ότι πολλά είναι αυτά που πρέπει να γίνουν, μα αφού είναι ζωντανή κι ακμάζουσα θα μπορέσει να τα κάνει. Έβαλε ευδιάθετη μουσική, άρχισε να τακτοποιεί, πότισε τα λουλούδια της, έκλεισε το ραντεβού για το εμβόλιο που δεν ήξερε αν έπρεπε ή όχι να κάνει κι έφτιαξε ένα πρωινό πλούσιο χωρίς θυσίες εναποθέτοντάς το μασουλώντας στο βωμό του ναού της, το στομάχι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s